Դեկտեմբերի 7․ Մամայի կոշիկներն ու շորի բանտը

Դեկտեմբերի 7․ Մամայի կոշիկներն ու շորի բանտը

07-12-2018

Ես չեմ եղել Լենինականում դեկտեմբերի 7-ին, հետո էլ չեմ եղել, չեմ տեսել արհավիրքը։ Պատմությունները թիվ չունեն։

«Սովմինի դաչայի համախտանիշ»

«Սովմինի դաչայի համախտանիշ»

28-11-2018

80-ականների մի ամառ էր, ու ԳԱԱ ուղեգրով հանգստանում էինք ակադեմիայի Աղվերանի պանսիոնատում։ Սա մի համեստագույն պանսիոնատ էր, շատ մաքուր, բայց աննկարագրելի համեստ մի շենք։ Մեզ դուր էր գալիս՝ անտառի մեջ, լուսավոր, մաքուր, իր կիրթ կոնտինգենտով հանգստյան տուն էր, արևի տակ շողացող ճաշարանով, այստեղ հանգստացող էստոնացիներով, գիտության հետ կապ ունեցող մարդկանցով, մայրերով ու երեխաներով։

Մի ռեպորտաժ ու մի ուղիղ հեռարձակվող ասուլիս

Մի ռեպորտաժ ու մի ուղիղ հեռարձակվող ասուլիս

20-11-2018

«Սիվիլնեթի» իմ գործընկեր Թաթուլ Հակոբյանի ռեպորտաժից բերդավանցիների բողոքի խոսքը լսելուց հետո համոզվեցի, որ ամենահիմնավորված, հատու, տրամաբանված դատողությունն անում են գյուղացի մարդիկ, որոնք ապրում են սահմանից հինգ հարյուր մետրի վրա և որոնք այս պահին սարսափելի դժբախտության մեջ են։ Հավանաբար, որովհետև սին բառի ժամանակ ու ցանկություն չկա։ Նաև որևէ մեկի առաջ սեթևեթելու ու որևէ մեկին գովաբանելու վիճակ չկա։ Կյանքի չոր ու անհաղորդ իրականությունն են ապրում՝ բավականին զուսպ։ Ռեպորտաժը Տավուշի մարզի Բերդավան գյուղի բնակիչների մասին էր, որոնք փակել էին Հայաստան-Վրաստան միջպետական ճանապարհն ու պահանջում էին գերեվարված համագյուղացի Կարեն Ղազարյանի փոխանակման վճիռը։

«Գնանք կինո»

«Գնանք կինո»

25-10-2018

Կինոթատրոնները շատ էին, ու դրանց քանակը փաստում էր ոչ միայն մշակույթի, այլև լավ տրամադրության մասին: Կինո գնացող ընտանիքները շատ էին: Մարդիկ սիրում էին կինո գնալ: Ոչ միայն նայել կինոն, այլև՝ կինո գնալ. սրանք տարբեր բաներ էին: Միասին կինո նայելը, մինչ այդ համապատասխան հագնվելն ու հարդարվելը փոխում էին կինոն ընկալելու սովորական պրոցեսը: Երբ դահլիճի լույսերն անջատվում էին, ու աշխատողը փակում էր դուռը՝ դահլիճում նստած անծանոթ ու մինչ այդ իրարից անտեղյակ մարդիկ միավորվում էին նույն զգացմունքներով, տագնապներով, հիացմունքով կամ՝ հակառակը: Մոտ երկու ժամ անծանոթ մարդիկ միասին էին ապրում զգացմունքը:

Իմ «աննշան», իմ «անարժեք», իմ թեթև Երևանը

Իմ «աննշան», իմ «անարժեք», իմ թեթև Երևանը

21-10-2018

Մենք լացեցինք բոլոր քանդված շենքերի համար ու պայքարեցինք բոլոր քանդվողների համար։ Բայց այդ արանքում աննկատ ու անհիշատակ կորան քաղաքի փոքր կարևորության կառույցները, որոնք իրենց աննշանության մեջ կարևոր հիշելիք էին պահում։

Հյուսիսային պողոտայի «բնակիչները»

Հյուսիսային պողոտայի «բնակիչները»

19-10-2018

Պողոտայի բնակիչները միայն բնակարաններում ապրողները չեն։ Պողոտան ունի իր դրսի բնակիչները՝ առանց սեփականաշնորհման վկայականների։ Նրանք միշտ պողոտայում են, համարյա միշտ և, ուրեմն, ապրում են այդտեղ՝ երբեմն ակամայից կազմելով ժամանակակից Հայաստանի տնտեսական ու աշխարհաքաղաքական խնդիրների հանրամատչելի ու պատկերավոր կենդանի ձեռնարկը։ Իրենք այդ մասին չգիտեն, իրենք սովորական օր են անցկացնում Հյուսիսային մեծ պողոտայում։