Ոստիկանը գաղտնալսում է քաղաքացուն. ոստիկանը՝ ենթակա, գաղտնալսում է՝ ստորոգյալ, քաղաքացուն՝ ուղիղ խնդիր

Ոստիկանը գաղտնալսում է քաղաքացուն. ոստիկանը՝ ենթակա, գաղտնալսում է՝ ստորոգյալ, քաղաքացուն՝ ուղիղ խնդիր

11-12-2019

«Հեռախոսային խոսակցություն չի»։ Այսպես ասել են մեր ծնողները յոթանասուն-ութսունականներին, հետո ասել ենք մենք։ Սկզբում դա սովետական երկրի բարքն էր, հետո՝ բարքի իներցիոն հետևանքը։ Մենք գիտեինք, որ հեռախոսները կարող են լսել։

ՀՀ հպարտ քաղաքացիս, որ ֆանատիկ եմ կոչվում հիմա. ոսկեբեր քվարցիտ

ՀՀ հպարտ քաղաքացիս, որ ֆանատիկ եմ կոչվում հիմա. ոսկեբեր քվարցիտ

18-08-2019

Մի անգամ Հադրութի Տող գյուղում խաղողի այգիները վնասող վտանգավոր միջատի անունն էր այսպես դուր եկել ինձ՝ ֆիլոքսերա։ Մեկ միլիմետրանոց միջատը սպառնում էր վերացնել խաղողի հսկա տարածքները. ռումբերն ու ականները չէին վերացրել՝ մեկ միլիմետրանոց միջատը սպառնալիք էր։

Արագիլ, էլ բույն չհյուսես բարդու կատարին

Արագիլ, էլ բույն չհյուսես բարդու կատարին

01-08-2019

Խորհրդանիշը կեղտոտվել է։ Արդեն մի քանի օր լրահոսի նյութ է երկրի խորհրդանիշներից մեկի ճենճոտման լուրը։ Բախտի արագիլը, որ պիտի բույն հյուսի բարդու կատարին ու մեր տան մոտ ապրի։ Եթե հինգ տասնամյակ ժողովուրդը երգում է «Իմ տան մոտ ապրիր, բախտի արագիլ»՝ ուրեմն խորհրդանիշ է։

Տեղեկատվական սով. Սևանի խնդիրը, որ այսօր չպատահեց

Տեղեկատվական սով. Սևանի խնդիրը, որ այսօր չպատահեց

12-07-2019

Տարիներ առաջ, երբ որոշել էի ֆրանսերեն սովորել, անընդհատ ֆրանսերեն գրքեր էի գտնում, առնում էի, անընդհատ առնում էի, այն ժամանակ դեռ օտարալեզու գրականությունը քիչ էր գրախանութներում։ Մի պահ հասկացա, որ ես միայն գրքեր եմ առնում՝ ենթագիտակցաբար բավարարելով ուղեղս ու խաբելով ինձ, թե ինչքան ֆրանսերեն գիրք եմ առնում, այնքան սովորում եմ լեզուն։

Հուլիսի 5-ից մեկ օր առաջ

Հուլիսի 5-ից մեկ օր առաջ

05-07-2019

Ամենածանոթ չճանաչված հանրապետության ճակատագիրը կարող էր այլ լինել, եթե 1921-ի հուլիսի 5-ին Կավբյուրոյի նախագահ Սերգո Օրջոնիկիձեն ու իր տեղակալ Սերգեյ Միրոնովիչ Կիրովը փոխած չլինեին Կավբյուրոյի որոշումը Լեռնային Ղարաբաղը Հայաստանին միացնելու մասին։ Դրանից ընդամենը մեկ օր առաջ՝ հուլիսի 4-ին, Կավբյուրոյի ընդլայնված նիստում որոշվել էր Լեռնային Ղարաբաղը միացնել Սովետական Հայաստանին։

Մելի հերոսությունը. Երկիրը սիրում է քեզ, դու՝ երկրին

Մելի հերոսությունը. Երկիրը սիրում է քեզ, դու՝ երկրին

31-05-2019

Երեկ ցերեկը Ամստերդամ խաղաղ քաղաքում դանակով զինված երկու մարդ հարձակվել են սուպերմարկետի դրամարկղի վրա՝ կողոպուտի նպատակով։ Այս մասին տեղեկացա ֆեյսբուքյան ընկերներիս մեկի գրառումից, որն ապրում է Հոլանդիայում։ Հարձակման պահին սուպերմարկետում առևտուր անելիս է եղել մեր հայրենակից Մել Դալուզյանը։ Կարողացել է կանխել դրամարկղի աշխատողին վնասելու և կողոպուտի փորձը։ Հոլանդական ԶԼՄ-ները նրա արարքը որակում են հերոսական։ Դալուզյանը դանակի ծանր վնասվածքներ է ստացել և գտնվում է հիվանդանոցում։ Բժիշկները վիճակը գնահատում են կայուն։

100 տարեկան համալսարան

100 տարեկան համալսարան

16-05-2019

Երևանի պետական համալսարանը բարձր վարկանիշային համալսարանների շարքում չկա, բայց այսօր իր հարյուրամյակն է։ Հարյուր տարի առաջ ու հիմա էլ Երևանի պետական համալսարանը տվել է մասնագետներ, անվանի գիտնականներ։ Հայաստանում տեղի ունեցած բոլոր շրջադարձային օրերին համալսարանի ուսանողության վրա է դրվել առաջին ուսանողական քայլը։ Համալսարանում ընդդիմացել են ուսանողների առաջին բողոքի ցույցերին 1965-ին, 1988-ին, 1996-ին 2008-ին, 2018-ին։ Բայց ուսանողական շարժումները միշտ սկսվել են այստեղից։

Ժամկետանց ատելությունը անհավես տակտ է

Ժամկետանց ատելությունը անհավես տակտ է

09-05-2019

Ինչի մասին են պատերազմի մասին երգերը

ՀՀ Քաղաքացի Լուսինե Հովհաննիսյան

ՀՀ Քաղաքացի Լուսինե Հովհաննիսյան

18-04-2019

Երկու հարյուր հիսուն հազար դոլարը լավ գումար է։ Հայաստանում հազար հազարավոր մարդու համար երկու հարյուր հիսուն հազար դոլարը կամ հարյուր քսանչորս միլիոն դրամը չտեսնված գումար է։

Իննսունականների մայրերը

Իննսունականների մայրերը

07-04-2019

Տոները միշտ էլ պայմանական են, բացի մի քանիսից։ Մայրերի օրն էլ այդ պայմանական տոներից մեկն է։

«Ֆեյսբուք» սոցիալական ուռկանը, մեր գրածներն ու Մեծ Պահքի 34-րդ օրվա խորհուրդը

«Ֆեյսբուք» սոցիալական ուռկանը, մեր գրածներն ու Մեծ Պահքի 34-րդ օրվա խորհուրդը

06-04-2019

«Ֆեյսբուք» սոցիալական ուռկանը բերում է այն, ինչ կա՝ մանրը բաց թողնելով, խոշորը թպրտացնելով ցանցի մեջ։

1984. Երևան

1984. Երևան

22-03-2019

Շատ կարճ, մի քանի նախադասությամբ ստիպված եմ պատմել տասը տարիների մասին, որովհետև ասելիքս ուղղակիորեն կապված է այդ տարիների հետ: Ես տասը տարի սովորել եմ Ն.Կ. Կրուպսկայայի անվան դպրոցում, անշուշտ, հնչեղ ու ազդեցիկ անուն ուներ մեր դպրոցը:

Ատմոսֆերա

Ատմոսֆերա

13-03-2019

«Ատմոսֆերան» սրճարան է Օպերայի տարածքում:

Ոչ մի օր մի՛ մոռացեք Կարեն Ղազարյանին

Ոչ մի օր մի՛ մոռացեք Կարեն Ղազարյանին

28-02-2019

Մի խելացի ու ոչ սենտիմենտալ մարդ, որի հետ քննարկում էի Կարեն Ղազարյանի ճակատագրի հարցն ու հնարավոր քայլերն ընդհանրապես և մասնավորապես իմը՝ որպես քաղաքացի, որն ունի մեդիա հարթակի հնարավորություն, ինձ ասաց, որ աղոթքի պես մի բան է չճանաչած մարդու համար անհանգստանալն ու նրան մտքում պահելը, ու մեր չճանաչած աշխարհում դա երևի մարդուն պաշտպանում է։

Ինչու էին կանայք միշտ տառապում հայկական ֆիլմերում

Ինչու էին կանայք միշտ տառապում հայկական ֆիլմերում

25-02-2019

Չգիտեմորերորդ անգամ սկսեցի նայել «Երջանկության մեխանիկան»։ Երբ արդեն եսիմորերորդ անգամ ես նայում ֆիլմը, բնականաբար, ընթացքին չես հետևում, այլ սկսում ես տեսնել չտեսած դետալները, ֆիլմի մեջ մտնելու փոխարեն նայում ես կողքից, որ տեսնես՝ ինչպես է նայվում օտար աչքով։ Ու տեսա, որ «Երջանկության մեխանիկան», լինելով մեր այն հազվագյուտ ֆիլմերից, որը չի պատմում պատմական ծանր իրողության հետևանք իրականության մեջ մարդու կյանքի մասին, այլ սովորական, ընթացիկ կյանքի մասին է՝ միևնույն է, կին գլխավոր հերոսուհին անչափ տխուր է ամբողջ ֆիլմի ընթացքում։

Ամեն սերնդի «Մանչեսթերն ու Լիվերպուլը»

Ամեն սերնդի «Մանչեսթերն ու Լիվերպուլը»

21-02-2019

«Վրեմյան» վերջանում էր, ավարտվում էին Բրեժնևի, Գրոմիկոյի, Գրիշինի, Սուսլովի մասնակցությամբ լուրերը, աֆրիկյան տարազով դիվանագետների աֆրիկյան լեզուներով կարդացած տեքստերն ամփոփվում էին Բուրկինա Ֆասոյի կամ Կոտ դ’Իվուարի առոգանությամբ ռուսերեն մի քանի բառով, կանադացի հոկեյիստների նկատմամբ ունեցած մեր առավելություններն ու մյուս սպորտային նորությունները ոգեշնչված թվարկվում էին, ու սենյակը զրնգուն ողողվում էր «Վրեմյայի» եղանակի տեսության մեղեդիով։

Ես առաջին ու վերջին անգամ եմ գրում այս ոլորտի մասին

Ես առաջին ու վերջին անգամ եմ գրում այս ոլորտի մասին

18-02-2019

Երբ հինգերորդ կուրսն ավարտելուց անմիջապես հետո գնացել էի աշխատանքի ընդունվելու, ինձ աշխատանքի ընդունող Վահան Իշխանյանը ասել էր՝ ինչի մասին կարող ես գրել, ասել էի՝ բացի մշակույթից, ամեն ինչի։ Ինձ միշտ թվացել է մշակույթը, ասենք՝ օրթոպեդիայի կամ թերմոդինամիկայի պես մի բան է ու մասնագետ պիտի լինես, որ խոսես։ Մի անգամ, չգիտեմ լուրջ էր ասում, թե՝ կատակով, Վ. Իշխանյանն ասաց՝ երևի դրա համար եմ գործի վերցրել, որովհետև բանասիրականից ով գալիս էր, ասում էի՝ ի՛նչ ես ուզում գրել, ասում էր՝ մշակույթի։

Ժավելի բուդկայի Մանոն

Ժավելի բուդկայի Մանոն

15-02-2019

Մեր կողքի բակում ժավելի վաճառքի մի ավտոտնակ կար։ Մեր մանկության տարիներին ամեն ինչ դեֆիցիտ էր, նույնիսկ եթե արդյունաբերական քաղաք էր, ու քիմիական հսկայական գործարաններ կային, ժավելը, միևնույն է՝ դեֆիցիտ էր։ Ժավելը կանիստրներով էին վաճառում, որոնց կափարիչները վատ էին փակվում ու ամրացնելու համար մոմլաթե կտոր էին դնում կափարիչի տակ, որ փակվի։ 

Հույժ անկարևոր հարցեր

Հույժ անկարևոր հարցեր

04-02-2019

Տպավորությունն այնպիսին է, թե մեծերից տանը մարդ չկա։ Հարցը նոր դեմքերի տարիքը չէ։ Բոլորովին։ Բավական երիտասարդ տարիքում էլ են լինում խելացի։ Մենք ապրում ենք՝ քննարկելով հարցեր, որոնք որևէ կապ չունեն մեր պետության կարևոր գործերի հետ։ Քննարկում ենք բուռն, երկարատև, ինչպես միշտ՝ մեծ կիրք դնելով մեր քննադատությունների, թիրախների, իրար բնաջինջ անելու արդեն կենսական պահանջ դարձած գործունեության մեջ։ Արդյունքում՝ մենք քննարկում ենք բաներ, որոնք կարելի է առհասարակ չնկատել, չհնչեցնել, չտեսնել, չիմանալ։ Բայց դրանք են այսօրվա քաղաքական-հասարակական ակտիվություն ցույց տված ու ցույց տվող հանրության բախման նյութը, բախում, որի բեկորներից մարդիկ են վիրավորվում և՝ ընդամենը։ Թեև մարդն է գերագույն արժեքը, սակայն դա այդպես չէ։

ԱԺ նիստերի «տեսած» ունկնդիրը

ԱԺ նիստերի «տեսած» ունկնդիրը

17-01-2019

Առավոտվա կողմ, երբ ԱԺ նիստը նոր էր սկսվում, «Ֆեյսբուքում» մի նշում էի արել ընդհանրապես տրվող հարցերի մասին ու անմիջապես իմ հին ընկերներից ու միաժամանակ նոր պատգամավորներից մեկից հաղորդագրություն ստացա. «Մեկ էլ սենց ուշադիր առաջին խորհրդարանին են, չէ՞, հետևել, թե՞ սխալվում եմ»։ Ասեմ, որ պատգամավորը ամենաքսանամյաներից չէր, հակառակ դեպքում «թե՞ սխալվում եմ» հարցը չէր լինի։ Հաճելի էր նաև այն, որ մեր քննարկումը, որ կարող էր երկար տևել ու շատ երկարել, ընդհատվեց իր՝ « նիստը սկսվեց, հետո կխոսենք» ոչ անկարևոր նախադասությամբ։