«Կանաչ խոտ էինք տեսնում, գիտեինք` ուտելու է, հարցնում էինք` կարա՞նք էս ուտենք, թե՞ չէ». թաիլանդական էկզոտիկայից մինչև հայաստանյան իրականություն

«Կանաչ խոտ էինք տեսնում, գիտեինք` ուտելու է, հարցնում էինք` կարա՞նք էս ուտենք, թե՞ չէ». թաիլանդական էկզոտիկայից մինչև հայաստանյան իրականություն

11-10-2013

«Բարև», «ո՞նց ես», «գնանք», «լավ եմ», «հաջող». 27-ամյա թաիլանդուհի Փաուինա Սոնգկարինը թվարկում է այն բոլոր հայերեն բառերը, որոնք սովորել է Հայաստանում ապրելու վերջին ամիսների ընթացքում:

«Հայ աղջիկները գեղեցիկ են ու բարեհամբույր, իսկ տղաները՝ նախանձ». հնդիկ ուսանողի արկածները երևանյան կյանքի ռիթմերով

«Հայ աղջիկները գեղեցիկ են ու բարեհամբույր, իսկ տղաները՝ նախանձ». հնդիկ ուսանողի արկածները երևանյան կյանքի ռիթմերով

15-08-2013

Բժիշկների ընտանիքում մեծացած 22-ամյա հնդիկ Ռոհիթ Չոդրին արդեն 4 տարի է` ապրում է Երևանում, սովորում է բժշկություն, զբաղվում դիջեյությամբ, սիրում է հայկական ավանդական ուտեստներ, գնահատում հայ աղջիկների գեղեցկությունն ու զմայլվում Երևանով երեկոյան զբոսանքներին

«Մարդիկ շատ վախկոտ են Հայաստանում, նրանց մեջ վախ կա, որ իրենց անպատիժ կարող են ոչնչացնել». անվավոր չմուշկներով պապիկը կոչ է անում «անվախ լինել»

«Մարդիկ շատ վախկոտ են Հայաստանում, նրանց մեջ վախ կա, որ իրենց անպատիժ կարող են ոչնչացնել». անվավոր չմուշկներով պապիկը կոչ է անում «անվախ լինել»

14-06-2013

Անվավոր չմուշկներով անաղմուկ ու սահուն անցնելով` մայրաքաղաքին հարազատ ու սիրելի դարձած երևանյան կերպարներից մեկը` ալեհեր մազերով, մարզական հագուկապով Լևոն Աբգարյանը շարունակում է լցնել քաղաքի օրը` ԱՄՆ-ից տարիներ առաջ Հայաստան տեղափոխվելուց հետո:

«Երեխեքը սոված էին, ասում էի՝ հաց չկա, ծեծ էի ուտում». անցյալից` ներկա, կինը փորձում է հաղթահարել ընտանեկան բռնության հետևանքները

«Երեխեքը սոված էին, ասում էի՝ հաց չկա, ծեծ էի ուտում». անցյալից` ներկա, կինը փորձում է հաղթահարել ընտանեկան բռնության հետևանքները

01-06-2013

Գայանե Վարդանյանը, չնայած երիտասարդ տարիքին, հասցրել է շատ դառնություններ ճաշակել կյանքում: Այսօր էլ նա վախով է հիշում անցյալը, ամուսնու բռնություններն ու ոչ վաղ անցյալում կիսաքաղց անցկացրած օրերը: Գայանեն Տավուշի մարզի Ոսկեվան գյուղից 2002-ին հարս էր գնացել հարևան գյուղ՝ Կոթի: 

«Չծխել, չխմել եւ աշխատել». 104-ամյա Մովսես պապը խորհուրդ է տալիս շատ երեխաներ ունենալ եւ երջանկության մեջ ապրել

«Չծխել, չխմել եւ աշխատել». 104-ամյա Մովսես պապը խորհուրդ է տալիս շատ երեխաներ ունենալ եւ երջանկության մեջ ապրել

30-05-2013

Կյանքի 104-րդ տարին բոլորած Մովսես պապը` ձեռնափայտը ձեռքին, առավոտյան դուրս է գալիս տան բակ, նստում ծառի քոթուկին ու միայնության մեջ ընկնում անցած օրերի հիշողության գիրկը:

«Ուղղակի նայի՛ր վերև». ալբինիզմ ունեցող Հայկը, չնայած խնդիրներին, իր կյանքը երաժշտություն է կոչում

«Ուղղակի նայի՛ր վերև». ալբինիզմ ունեցող Հայկը, չնայած խնդիրներին, իր կյանքը երաժշտություն է կոչում

23-05-2013

«Ուղղակի նայի՛ր վերև, գնա՛, բացի՛ր պատուհանն ու նայի՛ր վերև, այնտեղ ընկեր կա, նա քեզ ամեն ինչ կասի, մի՛ փնթփնթա, մի՛ բողոքիր, դու այն ես, ինչ կաս, նա քեզ այդպիսին է ստեղծել, ուրեմն՝ քո լավագույն տարբերակն ես...»

Հոլանդիայի ամենատարեց մարդը` Սերոբ Միրզոյան. «Ամեն բան Աստծո ձեռքին է,երբ ուզի հոգին առնե, կառնե»

Հոլանդիայի ամենատարեց մարդը` Սերոբ Միրզոյան. «Ամեն բան Աստծո ձեռքին է,երբ ուզի հոգին առնե, կառնե»

16-04-2013

ԱՄՍՏԵՐԴԱՄ. – 2013թ. մարտ-ապրիլ ամիսներին նիդեռլանդական տարբեր լրատվամիջոցների ուշադրության կենտրոնում էին տեղեկություններն երկրի ամենատարեց բնակիչների մասին։

Մարտի 16-ին հաղորդվեց, որ մահացել է ամենատարեց հոլանդացին՝ 107-ամյա Արի Ֆերմյուլեն: Այդ օրվանից մինչև ապրիլի 1 ամենատարեց հոլանդացիների ցուցակը գլխավորեց Թեերդ Եփեման:

«Արքայադուստրից` ստրուկ». ակնթարթներ, որոնք պատմում են կյանքի ու մահվան, բռնության և ցավի մասին

«Արքայադուստրից` ստրուկ». ակնթարթներ, որոնք պատմում են կյանքի ու մահվան, բռնության և ցավի մասին

01-04-2013

Սգո ծաղիկները դրսում, երիտասարդ գեղեցկուհի Մարոն` նուրբ մատները կապտած, դագաղի մեջ: Գունաթափ ու աղքատիկ հյուրասենյակի ճնշող պատերի անկյուններում ողբացող կանայք, Մարոյի երկվորյակ եղբայրը` գլուխը Մարոյի գլխին նստած: Ակնթարթ, որը պատմում է կյանքի ու մահվան, ցավի, ցասման բռնության և կյանքի պատմությունը` հայտնի ֆոտոլրագրող Անահիտ Հայրապետյանի «Արքայադստերից` ստրուկ» ֆոտոպատմության մեջ:

«Քանդակագործ Հերիքնազ Գալստյանը, երբ խոսում էինք, ասաց, որ ամեն հայ աղջիկ, երբ ծնվում է, լինում է փոքրիկ արքայադուստր, որովհետև հայրն այդպիսին է նրան ընկալում: Հետո արքայադուստրը մեծանում է, ամուսնանում ու դառնում է այդ տան նոքարը, հետո բռնությունների է ենթարկվում՝ հոգեբանական, ֆիզիկական, անգամ մահվան ելքով բռնության»,- ֆոտոնախագծի «Արքայադուստրից` ստրուկ» խորագրի ընտրությունն է բացատրում լուսանկարիչը:

Դրեզդենից Երևան. գերմանուհի Քաթարինան հայերի, նացիոնալիզմի, մայրաքաղաքի ու գյուղի տարբերությունների մասին

Դրեզդենից Երևան. գերմանուհի Քաթարինան հայերի, նացիոնալիզմի, մայրաքաղաքի ու գյուղի տարբերությունների մասին

20-03-2013

Գերմանուհի Քաթարինա Անդերը ցույց է տալիս սեղանին դրված Հովհաննես Թումանյանի գիրքը ու պատմում, որ ուզում էր գալ հետխորհրդային երկիր՝ Հայաստան, ռուսերեն սովորելու համար, այնինչ արդյունքում հայերեն սովորեց:

Նա արդեն 7 ամիս է, ապրում է Հայաստանում և կամավորական ծրագրով աշխատում Ուրծաձոր գյուղում:

«Ուրծաձորում ոչ մեկն անգլերեն չի խոսում, բացի դպրոցի ուսուցչուհուց, ես էլ անընդհատ հայերեն լսելով` սովորեցի: Շատ հաճախ մարդկանց հետ խոսում էի ժեստերով: Այդպես հեշտ էր շփվել, խոսել, ու մենք հասկանում էինք իրար: Հետո սկսեցի հայերեն բառեր գրել մոտս, ինչ որ լսում էի, ու սովորել»,- ասում է 23-ամյա Քաթարինան:

Նա նշում է, որ հայերենում շատ բարդ բառեր կան, որոնք դժվար է թե´ լսել և թե´ արտաբերել: Այնուամենայնիվ դա չի խոչընդոտել նրան հայերեն սովորել, կարդալ և խոսել:

«Մտածել եմ, թե ինչո՞ւ ինչ-որ մեկը դահլիճից չի ասում միջազգային դիտորդներին, որ դուք սուտ եք խոսում». Լենա Նազարյան` ինքս արեցի դա

«Մտածել եմ, թե ինչո՞ւ ինչ-որ մեկը դահլիճից չի ասում միջազգային դիտորդներին, որ դուք սուտ եք խոսում». Լենա Նազարյան` ինքս արեցի դա

12-03-2013

«Ես 2008-ին ունեցել եմ այն միտքը, թե ինչո՞ւ ինչ-որ մեկը դահլիճից վեր չի կենում ու ասում միջազգային դիտորդներին, որ դուք սուտ եք խոսում, որ ընտրությունները կեղծվել են: Հինգ տարի հետո ես այդ հարցը ինձ էլ չտվեցի, ինքս արեցի դա»,- «Մեդիալաբին» պատմում է ընտրություններից հետո յուրահատուկ քայլով իր բողոքն արտահայտած Լենա Նազարյանը` անդրադառնալով բողոքի ակցիայի օրվան:

Փետրվարի 19-ին, մինչ Հայաստանում նախագահական ընտրություններից մեկ օր անց ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ միջազգային դիտորդական առաքելության ներկայացուցիչները

տեղական և միջազգային լրագրողների հետ խոսում էին հերթական «քայլ առաջ» ընտրությունների մասին, մի քանի երիտասարդներ «Բեկում» ակումբի նախաձեռնությամբ անսպասելիորեն մտան մամուլի սրահ:

Չնայած խոչընդոտներին` ուղերձը ձեռքին՝ 29-ամյա Լենա Նազարյանը, համարձակ ու հաստատակամ, կանգնում է տեղական, միջազգային լրատվամիջոցների ու դիտորդների առջև և բարձրաձայնում այն, ինչը շատերը չէին էլ պատկերացնում, որ հնարավոր է անել:

Ազատության հրապարակի «կոկ» սանրվածքով տիկինը. «Վուլգարություն չի եղել, բայց միշտ յուրատիպ եմ եղել»

Ազատության հրապարակի «կոկ» սանրվածքով տիկինը. «Վուլգարություն չի եղել, բայց միշտ յուրատիպ եմ եղել»

09-03-2013

Կիսամութ սենյակի հնացած, դեղնավուն պատերի մի կողմում հարազատների սև ու սպիտակ լուսանկարներն են, մյուսում` հոր գեղանկար բնապատկերները: Խունացած և անցյալով բուրող տան մի անկյունում գարնան օրերին տոնածառի փայլփլուն ներկայությունն է և տանտիրուհու ըմբոստ, գույներով, կոլորիտային ամբողջականությունը:

Մասնագիտությամբ ճարտարապետ, ինչպես ինքն է ասում`ծնված օրվանից նաև դիզայներ 65-ամյա Լենա Աթոյանը երիտասարդ տարիներից մինչև հիմա տարբերվել է բոլորից:

«Ընտրությո՞ւն, ի՞նչ ընտրություն». 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանն ասում է, որ սիրում է կյանքը

«Ընտրությո՞ւն, ի՞նչ ընտրություն». 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանն ասում է, որ սիրում է կյանքը

19-02-2013

Ակոսված աչքերով, չնայած տարիքին` ուրախ ու ժպտերես, դեմքը կնճիռներով պատված, ծերությունից մի բուռ դարձած 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանի կողքով են անցնելու նախագահական ընտրությունները. տեղյակ չէ, որ փետրվարի 18-ին Հայաստանում նախագահ են ընտրելու, չգիտի՝ ովքե´ր են մասնակցում ընտրություններին:

Իսկ եթե մի պահ էլ հեռուստացույցով տեղեկանում է քաղաքական անցուդարձին, ապա անմիջապես էլ մոռանում է. այս մեծահասակ կնոջ միակ խնդիրը հիշողության կորուստն է:

Հարազատներն արդեն հարմարվել են ու չեն նեղանում, որ Համասփյուռ տատն իրենց անունները չի հիշում, կարող է չհիշել նաև, թե ո´վ է, ասենք, իրեն երկար ժամանակ խնամող տիկին Սիրանույշը: Հիշում է, որ երկու թոռ ունի, բայց անունները դժվարությամբ է հիշում: Գիտի, որ այստեղ չեն, բայց դրսից զանգում են, հետաքրքրվում տատի առողջությամբ:

«Չեմ ուզում վերադառնալ, ուզում եմ Հայաստանում մնալ». Ալեքս Թարվերդին` Լոնդոնից Երևան

«Չեմ ուզում վերադառնալ, ուզում եմ Հայաստանում մնալ». Ալեքս Թարվերդին` Լոնդոնից Երևան

13-02-2013

Վերջին մեկ տարին Հայաստանն ուսումնասիրող Ալեքս Թարվերդիի սիրած զբաղմունքը լուսանկարչությունն է, ավելի ստույգ` կենդանիների և բնության մեջ ներդաշնակության պահեր գտնելը:

Մասնագիտությամբ աշխարհագրագետ, սիրած զբաղմունքով` լուսանկարիչ 23-ամյա Ալեքսը ծնվել և ապրել է Լոնդոնում`լոնդոնահայերի ընտանիքում: Սակայն ուրախությամբ է պատմում է, որ մեկ տարի է, ինչ «Դեպի Հայք» հիմնադրամի կամավորական ծրագրով տեղափոխվել է Հայաստան և ապրում է Երևանում:

«2011-ին երկու շաբաթով արձակուրդ էի եկել Հայաստան և դրանից հետո արդեն մտածում էի, որ ուզում եմ տեղափոխվել այստեղ»,- պատմում է Ալեքսը:

«Չտեսնողը սովորական մարդ է, ուղեղը տեղն է, լեզուն տեղն է, ու շատերից ավելի լավ կարող է բանակցություններ վարել ». Արտակ Բեգլարյանի պատմությունը

«Չտեսնողը սովորական մարդ է, ուղեղը տեղն է, լեզուն տեղն է, ու շատերից ավելի լավ կարող է բանակցություններ վարել ». Արտակ Բեգլարյանի պատմությունը

03-02-2013

Ստեփանակերտում ծնված Արտակ Բեգլարյանը վեց տարեկան էր, երբ ականի պայթյունից կորցրեց տեսողությունը, իսկ Ղարաբաղյան պատերազմում կորցնելով հորը՝ մնաց երկու ավագ եղբայրների ու մոր հոգածության տակ:

«Հաշմանդամություն ունեցող մարդը պետք է համարձակ լինի էդ խոչընդոտները հաղթահարելու»,- ասում է 24-ամյա Արտակը:

Կուրանալուց հետո իր դժվարին օրերին սեփական կամքի նկատմամբ հավատը ժամանակի ընթացքում նրան դարձնում է ավելի ամուր և ուժեղ, և Արտակը սկսում է ապրել`պայքարելով իր երազանքների ու նպատակների համար:

«Եթե հաշմանդամություն ունեցող անձը մտածի, որ ինքը պետք է բաց լինի, պետք է շփվի մյուսների հետ, տանը չնստի, մի քիչ էլ իրեն նեղություն տա և ոչ թե բողոքի, ասի` բոլոր պայմանները թող ստեղծեն, ապա հաշմանդամը քայլող գովազդ կդառնա այդ պահին: Նա հասարակությանը ցույց կտա, որ կարող է ավելի շատ բան անել, ինչը շատերը չեն կարող»,- ասում է Արտակ Բեգլարյանը:

Խոստովանում է, որ միշտ այդ գիտակցությամբ է ապրել և 8-9 տարեկանից իր անկախությամբ և համարձակությամբ աչքի ընկել:

Երկնքում ծնված աղջիկը. ինքնաթիռում փոքրիկ Հասմիկի ծնունդը բորտուղեկցորդուհի Հասմիկի համար «ամենապայծառն ու անմոռանալին» էր

Երկնքում ծնված աղջիկը. ինքնաթիռում փոքրիկ Հասմիկի ծնունդը բորտուղեկցորդուհի Հասմիկի համար «ամենապայծառն ու անմոռանալին» էր

17-01-2013

Իր 30 տարվա աշխատանքային գործունեության ընթացքում 2013-ի հունվարի 12-ը բորտուղեկցորդուհի Հասմիկի համար կմնա ամենադժվար, սակայն նաև ամենապայծառ և անմոռանալի օրերից մեկը: Նա ասում է, որ ամեն անգամ մտքով հետ գնալով` հուզմունքով և մեծ ուրախությամբ է հիշում այդ օրը:

«Երբեք չեմ մոռանա այդ հրաշքը»,- ասում է 48-ամյա ավագ բորտուղեկցորդուհի Հասմիկ Ղևոնդյանը և պատմում, թե ինչպես իրեն հաջողվեց մի քանի օր առաջ ինքնաթիռում ծնունդ ընդունել, լսել ձեռքերում գտնվող նորածնի առաջին ճիչը, երբ վայրէջքին ընդամենը 45 րոպե էր մնացել:

«Արմավիա» ավիաընկերության U8 -992 ինքնաթիռում 5 ժամ 10 րոպե տևողության Նովոսիբիրսկ-Երևան չվերթի ժամանակ բորտուղեկցորդուհու օգնությամբ Արմինե Բաբայանը ծննդաբերեց իր երրորդ երեխային՝ երկնքում ծնված փոքրիկ աղջկան:

Արդարության մարտիկը. Զարուհի Հովհաննիսյանի, հերոսների սիրո, քաղաքացիական շարժման և պայքարի մասին

Արդարության մարտիկը. Զարուհի Հովհաննիսյանի, հերոսների սիրո, քաղաքացիական շարժման և պայքարի մասին

31-12-2012

Զարուհի Հովհաննիսյանն իր կյանքը նմանեցնում է փազլի, որի վերջնական պատկերը գեղեցիկ ու իմաստալից է դառնում, երբ հավաքում է բոլոր կտորները:

«Ու հաճույք է պատճառում էդ վիճակը, որ դու տարբեր ես, շատ տարբեր տեղերում ես և միևնույն ժամանակ լցված ես կյանքով»,- ասում է մասնագիտությամբ ջութակահար ու լրագրող, հայտնի քաղաքացիական ակտիվիստ Զարուհի Հովհաննիսյանը:

Նա ասում է, որ իր ցանկությունն է ապագա Հայաստանը տեսնել «մտքով ու հոգով ազատագրված», իսկ կարգախոսը` «Գոյություն չունի հայ ժողովուրդ, գոյություն ունի ՀՀ քաղաքացի»:

38-ամյա նրբակազմ Զարուհին, թվում է, ամենուր է` նախագահական նստավայրի, ԱԺ-ի, կառավարության, գլխավոր դատախազության շենքերի առջև, որտեղ հավաքվում են քաղաքացիական տարբեր խմբեր` բողոքի ձայն բարձրացնելու և պայքարելու այս կամ այն խնդրի կամ անարդարության դեմ: Ջութակով Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի շենքի դիմաց` դաս տալու հայտնի օլիգարխ Ռուբեն Հայրապետյանին` նրան պատկանող «Հարսնաքար» ռեստորանում տեղի ունեցած վայրագ դեպքից` ռազմական բժիշկ Վահե Ավետյանի դաժան ծեծից և մահից հետո:

Քարանձավի մարդը` իր հանգստության Օլիմպոսում. «Հոգնել եմ, կշտացել եմ ամեն ինչից»

Քարանձավի մարդը` իր հանգստության Օլիմպոսում. «Հոգնել եմ, կշտացել եմ ամեն ինչից»

28-12-2012

Մեկուկես մետր երկարություն ունեցող փոքրիկ քարանձավի մեջտեղում մրոտ վառարանն է, մի անկյունում` հին ու կեղտոտ ներքնակներից պատրաստված անկողինը, կողքին տախտակից սեղանը` վրան շարած ուտելիքներ, իսկ անկյունում կանաչիների ու լոլիկի ջերմոցը:

Բնության ամեն մի քար ու թփից «հարմարություն» ստեղծող 41-ամյա Գարիկ Կուրղինյանն արդեն 10 ամիս է` ապրում է Երևանյան լճի մերձակայքում գտնվող քարանձավներից մեկում:

«Դուռ» ,ավտոմեքենաների դիմապակիներից պատուհաններ, աստիճաններ, խողովակով խմելու ջուր, ձմռան վառելիք փայտ… Քարանձավում նա ստեղծել է հնարավոր բոլոր հարմարությունները գոյատևելու համար:

«Լճից շինարարական աղբ եմ հանում, էս փետերն էլ եմ հանել լճից ու վառում եմ, վառում, չի պրծնում, էնքան շատ ա: Ստեղ այգի էլ ունեի, պոմիդոր, կանաչի էի աճացնում իմ ապրելու համար, դե, արդեն չորացել ա, ներսն եմ տեղափոխել մի մասը»,- պատմում է Գարիկ Կուրղինյանը:

Բաքվի բանտի կտտանքներից` փախստականների կացարան. Գրետա Հարությունովան ասում է, որ հույսն է իրեն ստիպում ապրել

Բաքվի բանտի կտտանքներից` փախստականների կացարան. Գրետա Հարությունովան ասում է, որ հույսն է իրեն ստիպում ապրել

15-12-2012

Բանտի խցի ցուրտ ու խոնավ նամշահոտ հատակը, գետնին անգիտակից պառկած` գլխի մոտ առնետների ու մկների խլվլալը, գլխին ու մարմնին ոտքերով պարբերաբար անխնա հարվածները, չորացած կես բուռ հացն ու երեխաների կարոտը:

59-ամյա Գրետա Հարությունյանը երկար տարիներ անց էլ չի կարողանում մոռանալ այն կտտանքները, որին ենթարկվել է Բաքվի բանտում եղած երկու ամիսների ընթացքում, իր տունը Բաքվում, քրոջ մատնությունը:

Ադրբեջանից բռնի տեղահանվածներին օթևանած Երևանի հյուրանոցներից մեկի փոքրիկ իր սենյակում նա մտովին թերթում իր կյանքի դառը էջերը, տխուր նայում հնամաշ պատերից կախված` երեխաներից միակ հուշ մնացած և արդեն խունացած սև-սպիտակ լուսանկարներին:

«Կուզեի բարձրանալ Արարատ լեռը`պարկապզուկով շոտլանդական երգ նվագել».ազգային կիլտով հպարտ զբոսնող շոտլանդացին` Երեւանի փողոցներում

«Կուզեի բարձրանալ Արարատ լեռը`պարկապզուկով շոտլանդական երգ նվագել».ազգային կիլտով հպարտ զբոսնող շոտլանդացին` Երեւանի փողոցներում

30-11-2012

Շոտլանդական ազգային տարազով, կանաչ, կապույտ, կարմիր և դեղին զոլավոր զանկապաններով, վանդակավոր կիլտով (տղամարդու փեշ) և սև ազգային գլխարկով 49-ամյա շոտլանդացի Ջոնաթան Ֆերաբին հպարտ զբոսնում է Երևանի փողոցներում:

Նրա խրոխտ ու շոտլանդացի հին պատմական հերոսներին հիշեցնող կեցվածքը չի վրիպում ոչ մի անցորդի ուշադրությունից:

Ոմանք զարմանքով են նայում նրան, ոմանք ծիծաղում են կողքով անցնելիս, ոմանք էլ ժպտում են ու խնդրում լուսանկարվել իրենց հետ:

Շոտլանդացի Ջոնաթանը արդեն 3 ամիս է, ինչ ապրում է Երևանում: Առաջին անգամ է այցելել Հայաստան, եկել է ժամանակավորապես աշխատելու Եվրոպայում անվտանգության և համագործակցության կազմակերպության երևանյան գրասենյակում (ԵԱՀԿ)՝ որպես ադմինիստրատոր:

Այս 3 ամիսների ընթացքում հասցրել է ոչ միայն ուսումնասիրել հայկական մշակույթն ու այցելել բազմաթիվ պատմամշակութային վայրեր, այլև մասնակցել տարբեր արշավների, իսկ պարապլաներիզմով զբաղվող հայ մի շարք երիտասարդների, խմբերի հետ էքստրեմալ օրեր անցկացնել:

«Քարի պես ուժեղ եմ դարձել». Ծովինար Նազարյանի, պատուհանից այս կողմ ապրողների եւ պայքարի մասին

«Քարի պես ուժեղ եմ դարձել». Ծովինար Նազարյանի, պատուհանից այս կողմ ապրողների եւ պայքարի մասին

27-11-2012

Կանացի հմայիչ ժպիտը, մեղմ շարժուձևը Ծովինար Նազարյանին չեն խանգարում արտահայտելու քաղաքացիական ամուր դիրքորոշումները, պայքարելու դրանց համար, ապացուցելու, որ Հայաստանում բարեփոխումների հիմնաքարը դնելու են հենց քաղաքացիական հասարակության համար պայքարողները:

Անարդարություններին մասին արտահայտվում է զուսպ ու հանգիստ, սակայն հստակ ներկայացնում է դրանց լուծման ուղիները: Եղբոր` Արտակ Նազարյանի մահից հետո կարծրացել է, պայքարողի իր տեսակով հաստատվել:

«Քարի պես ուժեղ եմ դարձել, ամենակարևորը արդարության վերականգնումն է»,-ասում է 36-ամյա Ծովինար Նազարյանը: