«Ինձ փրկեց կյանքի հանդեպ ունեցած սերը». Մարիամ Գևորգյան, կին, ով հաղթեց

«Ինձ փրկեց կյանքի հանդեպ ունեցած սերը». Մարիամ Գևորգյան, կին, ով հաղթեց

08-03-2014

Խոշոր հանդարտ աչքերով Մարիամը դանդաղորեն ժպտում է՝ վեր հանելով խոշտանգումներից չարչրկված մաշկի հետևում թաքնված բնավորությունը: 

«Ման էի գալիս ու չէի գտնում Հայաստանը». Ըստ Ճըն Կոսյեի, չինացիները հայերի համեմատ ավելի աշխատասեր ու պատասխանատու են

«Ման էի գալիս ու չէի գտնում Հայաստանը». Ըստ Ճըն Կոսյեի, չինացիները հայերի համեմատ ավելի աշխատասեր ու պատասխանատու են

18-02-2014

Չինացի խոհարար Ճըն Կոսյեն չինական նախշազարդերով սպիտակ վերնաշապիկով է, վրան` վանդակավոր գոգնոց, գլխին` մեծ, սպիտակ խոհարարի թասակ, ու այսպես սկսում է պատրաստել օրվա առաջին ուտեստը:

«Ես հասկացա, որ ես չեմ որոշել իմ գեյ լինելը». Միքայելն ասում է, որ չի ուզում ապրել երկակի կյանքով

«Ես հասկացա, որ ես չեմ որոշել իմ գեյ լինելը». Միքայելն ասում է, որ չի ուզում ապրել երկակի կյանքով

10-02-2014

Մոտավորապես 7-8 տարի առաջ էր, երբ Միքայելը «տղաներ», «հանդիպում տղաների հետ» և այլ բառերով համացանցը փորփրելու արդյունքում տեսնելով «գեյ» բառն ու փնտրելով դրա իմաստային նշանակությունը բառարաններում՝ հասկացավ. դա մի բան է, որի հետ ինքն ունի կոնկրետ և անմիջական կապ:

«Բացառիկ` իր տեսակով». Շանթ Հարությունյանի, պայքարի եւ անկախ Հայաստանի մասին

«Բացառիկ` իր տեսակով». Շանթ Հարությունյանի, պայքարի եւ անկախ Հայաստանի մասին

02-02-2014

«Մենք կունենայինք մեր երազած Հայաստանը, եթե Շանթի տեսակը գոնե մեր ժողովրդի 5 տոկոսի մեջ լիներ»,-վստահ է «Ցեղակրոն» կուսակցության առաջնորդ Շանթ Հարությունյանի կինը` Ռուզաննա Բադալյանը:  

«Հալեպ 6 միլիոն մարդն էլ շատ հանգիստ կուտեն, կխմեն, կապրեն, ամեն ինչ էժան էր». սիրիահայ վարսավիրը կարոտի ու Հայաստանի կյանքի մասին

«Հալեպ 6 միլիոն մարդն էլ շատ հանգիստ կուտեն, կխմեն, կապրեն, ամեն ինչ էժան էր». սիրիահայ վարսավիրը կարոտի ու Հայաստանի կյանքի մասին

02-11-2013

Սիրիահայ Րաֆֆի Թաշչյանն երկար ժամանակ է՝ չի տեսել Հալեպում մնացած ծնողներին և երկու մեծ եղբայրներին: Սիրիայում տիրող պատերազմական իրավիճակի պատճառով ծնողները չեն կարողանում Հայաստան գալ: Իսկ Րաֆֆին չի կարող մեկնել Սիրիա ընտանիքի մոտ:

Սերժ Սամոնյանցը մեծարվել է 35-ամյա լրագրողական գործունեության համար

Սերժ Սամոնյանցը մեծարվել է 35-ամյա լրագրողական գործունեության համար

23-10-2013

Այս հոդվածը նվիրված է Սերժ Սամոնյանցին` Լոս Անջելեսում լույս տեսնող «Ասպարեզ» թերթի անգլերեն բաժնում 10 տարի աշխատած նախկին խմբագրին, և «Կալիֆորնիա Կուրիեր» թերթում վերջին 25 տարիների ներկայիս խմբագրին:

«Կանաչ խոտ էինք տեսնում, գիտեինք` ուտելու է, հարցնում էինք` կարա՞նք էս ուտենք, թե՞ չէ». թաիլանդական էկզոտիկայից մինչև հայաստանյան իրականություն

«Կանաչ խոտ էինք տեսնում, գիտեինք` ուտելու է, հարցնում էինք` կարա՞նք էս ուտենք, թե՞ չէ». թաիլանդական էկզոտիկայից մինչև հայաստանյան իրականություն

11-10-2013

«Բարև», «ո՞նց ես», «գնանք», «լավ եմ», «հաջող». 27-ամյա թաիլանդուհի Փաուինա Սոնգկարինը թվարկում է այն բոլոր հայերեն բառերը, որոնք սովորել է Հայաստանում ապրելու վերջին ամիսների ընթացքում:

«Հայ աղջիկները գեղեցիկ են ու բարեհամբույր, իսկ տղաները՝ նախանձ». հնդիկ ուսանողի արկածները երևանյան կյանքի ռիթմերով

«Հայ աղջիկները գեղեցիկ են ու բարեհամբույր, իսկ տղաները՝ նախանձ». հնդիկ ուսանողի արկածները երևանյան կյանքի ռիթմերով

15-08-2013

Բժիշկների ընտանիքում մեծացած 22-ամյա հնդիկ Ռոհիթ Չոդրին արդեն 4 տարի է` ապրում է Երևանում, սովորում է բժշկություն, զբաղվում դիջեյությամբ, սիրում է հայկական ավանդական ուտեստներ, գնահատում հայ աղջիկների գեղեցկությունն ու զմայլվում Երևանով երեկոյան զբոսանքներին

«Մարդիկ շատ վախկոտ են Հայաստանում, նրանց մեջ վախ կա, որ իրենց անպատիժ կարող են ոչնչացնել». անվավոր չմուշկներով պապիկը կոչ է անում «անվախ լինել»

«Մարդիկ շատ վախկոտ են Հայաստանում, նրանց մեջ վախ կա, որ իրենց անպատիժ կարող են ոչնչացնել». անվավոր չմուշկներով պապիկը կոչ է անում «անվախ լինել»

14-06-2013

Անվավոր չմուշկներով անաղմուկ ու սահուն անցնելով` մայրաքաղաքին հարազատ ու սիրելի դարձած երևանյան կերպարներից մեկը` ալեհեր մազերով, մարզական հագուկապով Լևոն Աբգարյանը շարունակում է լցնել քաղաքի օրը` ԱՄՆ-ից տարիներ առաջ Հայաստան տեղափոխվելուց հետո:

«Երեխեքը սոված էին, ասում էի՝ հաց չկա, ծեծ էի ուտում». անցյալից` ներկա, կինը փորձում է հաղթահարել ընտանեկան բռնության հետևանքները

«Երեխեքը սոված էին, ասում էի՝ հաց չկա, ծեծ էի ուտում». անցյալից` ներկա, կինը փորձում է հաղթահարել ընտանեկան բռնության հետևանքները

01-06-2013

Գայանե Վարդանյանը, չնայած երիտասարդ տարիքին, հասցրել է շատ դառնություններ ճաշակել կյանքում: Այսօր էլ նա վախով է հիշում անցյալը, ամուսնու բռնություններն ու ոչ վաղ անցյալում կիսաքաղց անցկացրած օրերը: Գայանեն Տավուշի մարզի Ոսկեվան գյուղից 2002-ին հարս էր գնացել հարևան գյուղ՝ Կոթի: 

«Չծխել, չխմել եւ աշխատել». 104-ամյա Մովսես պապը խորհուրդ է տալիս շատ երեխաներ ունենալ եւ երջանկության մեջ ապրել

«Չծխել, չխմել եւ աշխատել». 104-ամյա Մովսես պապը խորհուրդ է տալիս շատ երեխաներ ունենալ եւ երջանկության մեջ ապրել

30-05-2013

Կյանքի 104-րդ տարին բոլորած Մովսես պապը` ձեռնափայտը ձեռքին, առավոտյան դուրս է գալիս տան բակ, նստում ծառի քոթուկին ու միայնության մեջ ընկնում անցած օրերի հիշողության գիրկը:

«Ուղղակի նայի՛ր վերև». ալբինիզմ ունեցող Հայկը, չնայած խնդիրներին, իր կյանքը երաժշտություն է կոչում

«Ուղղակի նայի՛ր վերև». ալբինիզմ ունեցող Հայկը, չնայած խնդիրներին, իր կյանքը երաժշտություն է կոչում

23-05-2013

«Ուղղակի նայի՛ր վերև, գնա՛, բացի՛ր պատուհանն ու նայի՛ր վերև, այնտեղ ընկեր կա, նա քեզ ամեն ինչ կասի, մի՛ փնթփնթա, մի՛ բողոքիր, դու այն ես, ինչ կաս, նա քեզ այդպիսին է ստեղծել, ուրեմն՝ քո լավագույն տարբերակն ես...»

Հոլանդիայի ամենատարեց մարդը` Սերոբ Միրզոյան. «Ամեն բան Աստծո ձեռքին է,երբ ուզի հոգին առնե, կառնե»

Հոլանդիայի ամենատարեց մարդը` Սերոբ Միրզոյան. «Ամեն բան Աստծո ձեռքին է,երբ ուզի հոգին առնե, կառնե»

16-04-2013

ԱՄՍՏԵՐԴԱՄ. – 2013թ. մարտ-ապրիլ ամիսներին նիդեռլանդական տարբեր լրատվամիջոցների ուշադրության կենտրոնում էին տեղեկություններն երկրի ամենատարեց բնակիչների մասին։

Մարտի 16-ին հաղորդվեց, որ մահացել է ամենատարեց հոլանդացին՝ 107-ամյա Արի Ֆերմյուլեն: Այդ օրվանից մինչև ապրիլի 1 ամենատարեց հոլանդացիների ցուցակը գլխավորեց Թեերդ Եփեման:

«Արքայադուստրից` ստրուկ». ակնթարթներ, որոնք պատմում են կյանքի ու մահվան, բռնության և ցավի մասին

«Արքայադուստրից` ստրուկ». ակնթարթներ, որոնք պատմում են կյանքի ու մահվան, բռնության և ցավի մասին

01-04-2013

Սգո ծաղիկները դրսում, երիտասարդ գեղեցկուհի Մարոն` նուրբ մատները կապտած, դագաղի մեջ: Գունաթափ ու աղքատիկ հյուրասենյակի ճնշող պատերի անկյուններում ողբացող կանայք, Մարոյի երկվորյակ եղբայրը` գլուխը Մարոյի գլխին նստած: Ակնթարթ, որը պատմում է կյանքի ու մահվան, ցավի, ցասման բռնության և կյանքի պատմությունը` հայտնի ֆոտոլրագրող Անահիտ Հայրապետյանի «Արքայադստերից` ստրուկ» ֆոտոպատմության մեջ:

«Քանդակագործ Հերիքնազ Գալստյանը, երբ խոսում էինք, ասաց, որ ամեն հայ աղջիկ, երբ ծնվում է, լինում է փոքրիկ արքայադուստր, որովհետև հայրն այդպիսին է նրան ընկալում: Հետո արքայադուստրը մեծանում է, ամուսնանում ու դառնում է այդ տան նոքարը, հետո բռնությունների է ենթարկվում՝ հոգեբանական, ֆիզիկական, անգամ մահվան ելքով բռնության»,- ֆոտոնախագծի «Արքայադուստրից` ստրուկ» խորագրի ընտրությունն է բացատրում լուսանկարիչը:

Դրեզդենից Երևան. գերմանուհի Քաթարինան հայերի, նացիոնալիզմի, մայրաքաղաքի ու գյուղի տարբերությունների մասին

Դրեզդենից Երևան. գերմանուհի Քաթարինան հայերի, նացիոնալիզմի, մայրաքաղաքի ու գյուղի տարբերությունների մասին

20-03-2013

Գերմանուհի Քաթարինա Անդերը ցույց է տալիս սեղանին դրված Հովհաննես Թումանյանի գիրքը ու պատմում, որ ուզում էր գալ հետխորհրդային երկիր՝ Հայաստան, ռուսերեն սովորելու համար, այնինչ արդյունքում հայերեն սովորեց:

Նա արդեն 7 ամիս է, ապրում է Հայաստանում և կամավորական ծրագրով աշխատում Ուրծաձոր գյուղում:

«Ուրծաձորում ոչ մեկն անգլերեն չի խոսում, բացի դպրոցի ուսուցչուհուց, ես էլ անընդհատ հայերեն լսելով` սովորեցի: Շատ հաճախ մարդկանց հետ խոսում էի ժեստերով: Այդպես հեշտ էր շփվել, խոսել, ու մենք հասկանում էինք իրար: Հետո սկսեցի հայերեն բառեր գրել մոտս, ինչ որ լսում էի, ու սովորել»,- ասում է 23-ամյա Քաթարինան:

Նա նշում է, որ հայերենում շատ բարդ բառեր կան, որոնք դժվար է թե´ լսել և թե´ արտաբերել: Այնուամենայնիվ դա չի խոչընդոտել նրան հայերեն սովորել, կարդալ և խոսել:

«Մտածել եմ, թե ինչո՞ւ ինչ-որ մեկը դահլիճից չի ասում միջազգային դիտորդներին, որ դուք սուտ եք խոսում». Լենա Նազարյան` ինքս արեցի դա

«Մտածել եմ, թե ինչո՞ւ ինչ-որ մեկը դահլիճից չի ասում միջազգային դիտորդներին, որ դուք սուտ եք խոսում». Լենա Նազարյան` ինքս արեցի դա

12-03-2013

«Ես 2008-ին ունեցել եմ այն միտքը, թե ինչո՞ւ ինչ-որ մեկը դահլիճից վեր չի կենում ու ասում միջազգային դիտորդներին, որ դուք սուտ եք խոսում, որ ընտրությունները կեղծվել են: Հինգ տարի հետո ես այդ հարցը ինձ էլ չտվեցի, ինքս արեցի դա»,- «Մեդիալաբին» պատմում է ընտրություններից հետո յուրահատուկ քայլով իր բողոքն արտահայտած Լենա Նազարյանը` անդրադառնալով բողոքի ակցիայի օրվան:

Փետրվարի 19-ին, մինչ Հայաստանում նախագահական ընտրություններից մեկ օր անց ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ միջազգային դիտորդական առաքելության ներկայացուցիչները

տեղական և միջազգային լրագրողների հետ խոսում էին հերթական «քայլ առաջ» ընտրությունների մասին, մի քանի երիտասարդներ «Բեկում» ակումբի նախաձեռնությամբ անսպասելիորեն մտան մամուլի սրահ:

Չնայած խոչընդոտներին` ուղերձը ձեռքին՝ 29-ամյա Լենա Նազարյանը, համարձակ ու հաստատակամ, կանգնում է տեղական, միջազգային լրատվամիջոցների ու դիտորդների առջև և բարձրաձայնում այն, ինչը շատերը չէին էլ պատկերացնում, որ հնարավոր է անել:

Ազատության հրապարակի «կոկ» սանրվածքով տիկինը. «Վուլգարություն չի եղել, բայց միշտ յուրատիպ եմ եղել»

Ազատության հրապարակի «կոկ» սանրվածքով տիկինը. «Վուլգարություն չի եղել, բայց միշտ յուրատիպ եմ եղել»

09-03-2013

Կիսամութ սենյակի հնացած, դեղնավուն պատերի մի կողմում հարազատների սև ու սպիտակ լուսանկարներն են, մյուսում` հոր գեղանկար բնապատկերները: Խունացած և անցյալով բուրող տան մի անկյունում գարնան օրերին տոնածառի փայլփլուն ներկայությունն է և տանտիրուհու ըմբոստ, գույներով, կոլորիտային ամբողջականությունը:

Մասնագիտությամբ ճարտարապետ, ինչպես ինքն է ասում`ծնված օրվանից նաև դիզայներ 65-ամյա Լենա Աթոյանը երիտասարդ տարիներից մինչև հիմա տարբերվել է բոլորից:

«Ընտրությո՞ւն, ի՞նչ ընտրություն». 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանն ասում է, որ սիրում է կյանքը

«Ընտրությո՞ւն, ի՞նչ ընտրություն». 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանն ասում է, որ սիրում է կյանքը

19-02-2013

Ակոսված աչքերով, չնայած տարիքին` ուրախ ու ժպտերես, դեմքը կնճիռներով պատված, ծերությունից մի բուռ դարձած 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանի կողքով են անցնելու նախագահական ընտրությունները. տեղյակ չէ, որ փետրվարի 18-ին Հայաստանում նախագահ են ընտրելու, չգիտի՝ ովքե´ր են մասնակցում ընտրություններին:

Իսկ եթե մի պահ էլ հեռուստացույցով տեղեկանում է քաղաքական անցուդարձին, ապա անմիջապես էլ մոռանում է. այս մեծահասակ կնոջ միակ խնդիրը հիշողության կորուստն է:

Հարազատներն արդեն հարմարվել են ու չեն նեղանում, որ Համասփյուռ տատն իրենց անունները չի հիշում, կարող է չհիշել նաև, թե ո´վ է, ասենք, իրեն երկար ժամանակ խնամող տիկին Սիրանույշը: Հիշում է, որ երկու թոռ ունի, բայց անունները դժվարությամբ է հիշում: Գիտի, որ այստեղ չեն, բայց դրսից զանգում են, հետաքրքրվում տատի առողջությամբ:

«Չեմ ուզում վերադառնալ, ուզում եմ Հայաստանում մնալ». Ալեքս Թարվերդին` Լոնդոնից Երևան

«Չեմ ուզում վերադառնալ, ուզում եմ Հայաստանում մնալ». Ալեքս Թարվերդին` Լոնդոնից Երևան

13-02-2013

Վերջին մեկ տարին Հայաստանն ուսումնասիրող Ալեքս Թարվերդիի սիրած զբաղմունքը լուսանկարչությունն է, ավելի ստույգ` կենդանիների և բնության մեջ ներդաշնակության պահեր գտնելը:

Մասնագիտությամբ աշխարհագրագետ, սիրած զբաղմունքով` լուսանկարիչ 23-ամյա Ալեքսը ծնվել և ապրել է Լոնդոնում`լոնդոնահայերի ընտանիքում: Սակայն ուրախությամբ է պատմում է, որ մեկ տարի է, ինչ «Դեպի Հայք» հիմնադրամի կամավորական ծրագրով տեղափոխվել է Հայաստան և ապրում է Երևանում:

«2011-ին երկու շաբաթով արձակուրդ էի եկել Հայաստան և դրանից հետո արդեն մտածում էի, որ ուզում եմ տեղափոխվել այստեղ»,- պատմում է Ալեքսը:

«Չտեսնողը սովորական մարդ է, ուղեղը տեղն է, լեզուն տեղն է, ու շատերից ավելի լավ կարող է բանակցություններ վարել ». Արտակ Բեգլարյանի պատմությունը

«Չտեսնողը սովորական մարդ է, ուղեղը տեղն է, լեզուն տեղն է, ու շատերից ավելի լավ կարող է բանակցություններ վարել ». Արտակ Բեգլարյանի պատմությունը

03-02-2013

Ստեփանակերտում ծնված Արտակ Բեգլարյանը վեց տարեկան էր, երբ ականի պայթյունից կորցրեց տեսողությունը, իսկ Ղարաբաղյան պատերազմում կորցնելով հորը՝ մնաց երկու ավագ եղբայրների ու մոր հոգածության տակ:

«Հաշմանդամություն ունեցող մարդը պետք է համարձակ լինի էդ խոչընդոտները հաղթահարելու»,- ասում է 24-ամյա Արտակը:

Կուրանալուց հետո իր դժվարին օրերին սեփական կամքի նկատմամբ հավատը ժամանակի ընթացքում նրան դարձնում է ավելի ամուր և ուժեղ, և Արտակը սկսում է ապրել`պայքարելով իր երազանքների ու նպատակների համար:

«Եթե հաշմանդամություն ունեցող անձը մտածի, որ ինքը պետք է բաց լինի, պետք է շփվի մյուսների հետ, տանը չնստի, մի քիչ էլ իրեն նեղություն տա և ոչ թե բողոքի, ասի` բոլոր պայմանները թող ստեղծեն, ապա հաշմանդամը քայլող գովազդ կդառնա այդ պահին: Նա հասարակությանը ցույց կտա, որ կարող է ավելի շատ բան անել, ինչը շատերը չեն կարող»,- ասում է Արտակ Բեգլարյանը:

Խոստովանում է, որ միշտ այդ գիտակցությամբ է ապրել և 8-9 տարեկանից իր անկախությամբ և համարձակությամբ աչքի ընկել: