«Ընտրությո՞ւն, ի՞նչ ընտրություն». 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանն ասում է, որ սիրում է կյանքը

«Ընտրությո՞ւն, ի՞նչ ընտրություն». 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանն ասում է, որ սիրում է կյանքը

19-02-2013

Ակոսված աչքերով, չնայած տարիքին` ուրախ ու ժպտերես, դեմքը կնճիռներով պատված, ծերությունից մի բուռ դարձած 99-ամյա Համասփյուռ Ազիզյանի կողքով են անցնելու նախագահական ընտրությունները. տեղյակ չէ, որ փետրվարի 18-ին Հայաստանում նախագահ են ընտրելու, չգիտի՝ ովքե´ր են մասնակցում ընտրություններին:

Իսկ եթե մի պահ էլ հեռուստացույցով տեղեկանում է քաղաքական անցուդարձին, ապա անմիջապես էլ մոռանում է. այս մեծահասակ կնոջ միակ խնդիրը հիշողության կորուստն է:

Հարազատներն արդեն հարմարվել են ու չեն նեղանում, որ Համասփյուռ տատն իրենց անունները չի հիշում, կարող է չհիշել նաև, թե ո´վ է, ասենք, իրեն երկար ժամանակ խնամող տիկին Սիրանույշը: Հիշում է, որ երկու թոռ ունի, բայց անունները դժվարությամբ է հիշում: Գիտի, որ այստեղ չեն, բայց դրսից զանգում են, հետաքրքրվում տատի առողջությամբ:

«Չեմ ուզում վերադառնալ, ուզում եմ Հայաստանում մնալ». Ալեքս Թարվերդին` Լոնդոնից Երևան

«Չեմ ուզում վերադառնալ, ուզում եմ Հայաստանում մնալ». Ալեքս Թարվերդին` Լոնդոնից Երևան

13-02-2013

Վերջին մեկ տարին Հայաստանն ուսումնասիրող Ալեքս Թարվերդիի սիրած զբաղմունքը լուսանկարչությունն է, ավելի ստույգ` կենդանիների և բնության մեջ ներդաշնակության պահեր գտնելը:

Մասնագիտությամբ աշխարհագրագետ, սիրած զբաղմունքով` լուսանկարիչ 23-ամյա Ալեքսը ծնվել և ապրել է Լոնդոնում`լոնդոնահայերի ընտանիքում: Սակայն ուրախությամբ է պատմում է, որ մեկ տարի է, ինչ «Դեպի Հայք» հիմնադրամի կամավորական ծրագրով տեղափոխվել է Հայաստան և ապրում է Երևանում:

«2011-ին երկու շաբաթով արձակուրդ էի եկել Հայաստան և դրանից հետո արդեն մտածում էի, որ ուզում եմ տեղափոխվել այստեղ»,- պատմում է Ալեքսը:

«Չտեսնողը սովորական մարդ է, ուղեղը տեղն է, լեզուն տեղն է, ու շատերից ավելի լավ կարող է բանակցություններ վարել ». Արտակ Բեգլարյանի պատմությունը

«Չտեսնողը սովորական մարդ է, ուղեղը տեղն է, լեզուն տեղն է, ու շատերից ավելի լավ կարող է բանակցություններ վարել ». Արտակ Բեգլարյանի պատմությունը

03-02-2013

Ստեփանակերտում ծնված Արտակ Բեգլարյանը վեց տարեկան էր, երբ ականի պայթյունից կորցրեց տեսողությունը, իսկ Ղարաբաղյան պատերազմում կորցնելով հորը՝ մնաց երկու ավագ եղբայրների ու մոր հոգածության տակ:

«Հաշմանդամություն ունեցող մարդը պետք է համարձակ լինի էդ խոչընդոտները հաղթահարելու»,- ասում է 24-ամյա Արտակը:

Կուրանալուց հետո իր դժվարին օրերին սեփական կամքի նկատմամբ հավատը ժամանակի ընթացքում նրան դարձնում է ավելի ամուր և ուժեղ, և Արտակը սկսում է ապրել`պայքարելով իր երազանքների ու նպատակների համար:

«Եթե հաշմանդամություն ունեցող անձը մտածի, որ ինքը պետք է բաց լինի, պետք է շփվի մյուսների հետ, տանը չնստի, մի քիչ էլ իրեն նեղություն տա և ոչ թե բողոքի, ասի` բոլոր պայմանները թող ստեղծեն, ապա հաշմանդամը քայլող գովազդ կդառնա այդ պահին: Նա հասարակությանը ցույց կտա, որ կարող է ավելի շատ բան անել, ինչը շատերը չեն կարող»,- ասում է Արտակ Բեգլարյանը:

Խոստովանում է, որ միշտ այդ գիտակցությամբ է ապրել և 8-9 տարեկանից իր անկախությամբ և համարձակությամբ աչքի ընկել:

Երկնքում ծնված աղջիկը. ինքնաթիռում փոքրիկ Հասմիկի ծնունդը բորտուղեկցորդուհի Հասմիկի համար «ամենապայծառն ու անմոռանալին» էր

Երկնքում ծնված աղջիկը. ինքնաթիռում փոքրիկ Հասմիկի ծնունդը բորտուղեկցորդուհի Հասմիկի համար «ամենապայծառն ու անմոռանալին» էր

17-01-2013

Իր 30 տարվա աշխատանքային գործունեության ընթացքում 2013-ի հունվարի 12-ը բորտուղեկցորդուհի Հասմիկի համար կմնա ամենադժվար, սակայն նաև ամենապայծառ և անմոռանալի օրերից մեկը: Նա ասում է, որ ամեն անգամ մտքով հետ գնալով` հուզմունքով և մեծ ուրախությամբ է հիշում այդ օրը:

«Երբեք չեմ մոռանա այդ հրաշքը»,- ասում է 48-ամյա ավագ բորտուղեկցորդուհի Հասմիկ Ղևոնդյանը և պատմում, թե ինչպես իրեն հաջողվեց մի քանի օր առաջ ինքնաթիռում ծնունդ ընդունել, լսել ձեռքերում գտնվող նորածնի առաջին ճիչը, երբ վայրէջքին ընդամենը 45 րոպե էր մնացել:

«Արմավիա» ավիաընկերության U8 -992 ինքնաթիռում 5 ժամ 10 րոպե տևողության Նովոսիբիրսկ-Երևան չվերթի ժամանակ բորտուղեկցորդուհու օգնությամբ Արմինե Բաբայանը ծննդաբերեց իր երրորդ երեխային՝ երկնքում ծնված փոքրիկ աղջկան:

Արդարության մարտիկը. Զարուհի Հովհաննիսյանի, հերոսների սիրո, քաղաքացիական շարժման և պայքարի մասին

Արդարության մարտիկը. Զարուհի Հովհաննիսյանի, հերոսների սիրո, քաղաքացիական շարժման և պայքարի մասին

31-12-2012

Զարուհի Հովհաննիսյանն իր կյանքը նմանեցնում է փազլի, որի վերջնական պատկերը գեղեցիկ ու իմաստալից է դառնում, երբ հավաքում է բոլոր կտորները:

«Ու հաճույք է պատճառում էդ վիճակը, որ դու տարբեր ես, շատ տարբեր տեղերում ես և միևնույն ժամանակ լցված ես կյանքով»,- ասում է մասնագիտությամբ ջութակահար ու լրագրող, հայտնի քաղաքացիական ակտիվիստ Զարուհի Հովհաննիսյանը:

Նա ասում է, որ իր ցանկությունն է ապագա Հայաստանը տեսնել «մտքով ու հոգով ազատագրված», իսկ կարգախոսը` «Գոյություն չունի հայ ժողովուրդ, գոյություն ունի ՀՀ քաղաքացի»:

38-ամյա նրբակազմ Զարուհին, թվում է, ամենուր է` նախագահական նստավայրի, ԱԺ-ի, կառավարության, գլխավոր դատախազության շենքերի առջև, որտեղ հավաքվում են քաղաքացիական տարբեր խմբեր` բողոքի ձայն բարձրացնելու և պայքարելու այս կամ այն խնդրի կամ անարդարության դեմ: Ջութակով Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի շենքի դիմաց` դաս տալու հայտնի օլիգարխ Ռուբեն Հայրապետյանին` նրան պատկանող «Հարսնաքար» ռեստորանում տեղի ունեցած վայրագ դեպքից` ռազմական բժիշկ Վահե Ավետյանի դաժան ծեծից և մահից հետո:

Քարանձավի մարդը` իր հանգստության Օլիմպոսում. «Հոգնել եմ, կշտացել եմ ամեն ինչից»

Քարանձավի մարդը` իր հանգստության Օլիմպոսում. «Հոգնել եմ, կշտացել եմ ամեն ինչից»

28-12-2012

Մեկուկես մետր երկարություն ունեցող փոքրիկ քարանձավի մեջտեղում մրոտ վառարանն է, մի անկյունում` հին ու կեղտոտ ներքնակներից պատրաստված անկողինը, կողքին տախտակից սեղանը` վրան շարած ուտելիքներ, իսկ անկյունում կանաչիների ու լոլիկի ջերմոցը:

Բնության ամեն մի քար ու թփից «հարմարություն» ստեղծող 41-ամյա Գարիկ Կուրղինյանն արդեն 10 ամիս է` ապրում է Երևանյան լճի մերձակայքում գտնվող քարանձավներից մեկում:

«Դուռ» ,ավտոմեքենաների դիմապակիներից պատուհաններ, աստիճաններ, խողովակով խմելու ջուր, ձմռան վառելիք փայտ… Քարանձավում նա ստեղծել է հնարավոր բոլոր հարմարությունները գոյատևելու համար:

«Լճից շինարարական աղբ եմ հանում, էս փետերն էլ եմ հանել լճից ու վառում եմ, վառում, չի պրծնում, էնքան շատ ա: Ստեղ այգի էլ ունեի, պոմիդոր, կանաչի էի աճացնում իմ ապրելու համար, դե, արդեն չորացել ա, ներսն եմ տեղափոխել մի մասը»,- պատմում է Գարիկ Կուրղինյանը:

Բաքվի բանտի կտտանքներից` փախստականների կացարան. Գրետա Հարությունովան ասում է, որ հույսն է իրեն ստիպում ապրել

Բաքվի բանտի կտտանքներից` փախստականների կացարան. Գրետա Հարությունովան ասում է, որ հույսն է իրեն ստիպում ապրել

15-12-2012

Բանտի խցի ցուրտ ու խոնավ նամշահոտ հատակը, գետնին անգիտակից պառկած` գլխի մոտ առնետների ու մկների խլվլալը, գլխին ու մարմնին ոտքերով պարբերաբար անխնա հարվածները, չորացած կես բուռ հացն ու երեխաների կարոտը:

59-ամյա Գրետա Հարությունյանը երկար տարիներ անց էլ չի կարողանում մոռանալ այն կտտանքները, որին ենթարկվել է Բաքվի բանտում եղած երկու ամիսների ընթացքում, իր տունը Բաքվում, քրոջ մատնությունը:

Ադրբեջանից բռնի տեղահանվածներին օթևանած Երևանի հյուրանոցներից մեկի փոքրիկ իր սենյակում նա մտովին թերթում իր կյանքի դառը էջերը, տխուր նայում հնամաշ պատերից կախված` երեխաներից միակ հուշ մնացած և արդեն խունացած սև-սպիտակ լուսանկարներին:

«Կուզեի բարձրանալ Արարատ լեռը`պարկապզուկով շոտլանդական երգ նվագել».ազգային կիլտով հպարտ զբոսնող շոտլանդացին` Երեւանի փողոցներում

«Կուզեի բարձրանալ Արարատ լեռը`պարկապզուկով շոտլանդական երգ նվագել».ազգային կիլտով հպարտ զբոսնող շոտլանդացին` Երեւանի փողոցներում

30-11-2012

Շոտլանդական ազգային տարազով, կանաչ, կապույտ, կարմիր և դեղին զոլավոր զանկապաններով, վանդակավոր կիլտով (տղամարդու փեշ) և սև ազգային գլխարկով 49-ամյա շոտլանդացի Ջոնաթան Ֆերաբին հպարտ զբոսնում է Երևանի փողոցներում:

Նրա խրոխտ ու շոտլանդացի հին պատմական հերոսներին հիշեցնող կեցվածքը չի վրիպում ոչ մի անցորդի ուշադրությունից:

Ոմանք զարմանքով են նայում նրան, ոմանք ծիծաղում են կողքով անցնելիս, ոմանք էլ ժպտում են ու խնդրում լուսանկարվել իրենց հետ:

Շոտլանդացի Ջոնաթանը արդեն 3 ամիս է, ինչ ապրում է Երևանում: Առաջին անգամ է այցելել Հայաստան, եկել է ժամանակավորապես աշխատելու Եվրոպայում անվտանգության և համագործակցության կազմակերպության երևանյան գրասենյակում (ԵԱՀԿ)՝ որպես ադմինիստրատոր:

Այս 3 ամիսների ընթացքում հասցրել է ոչ միայն ուսումնասիրել հայկական մշակույթն ու այցելել բազմաթիվ պատմամշակութային վայրեր, այլև մասնակցել տարբեր արշավների, իսկ պարապլաներիզմով զբաղվող հայ մի շարք երիտասարդների, խմբերի հետ էքստրեմալ օրեր անցկացնել:

«Քարի պես ուժեղ եմ դարձել». Ծովինար Նազարյանի, պատուհանից այս կողմ ապրողների եւ պայքարի մասին

«Քարի պես ուժեղ եմ դարձել». Ծովինար Նազարյանի, պատուհանից այս կողմ ապրողների եւ պայքարի մասին

27-11-2012

Կանացի հմայիչ ժպիտը, մեղմ շարժուձևը Ծովինար Նազարյանին չեն խանգարում արտահայտելու քաղաքացիական ամուր դիրքորոշումները, պայքարելու դրանց համար, ապացուցելու, որ Հայաստանում բարեփոխումների հիմնաքարը դնելու են հենց քաղաքացիական հասարակության համար պայքարողները:

Անարդարություններին մասին արտահայտվում է զուսպ ու հանգիստ, սակայն հստակ ներկայացնում է դրանց լուծման ուղիները: Եղբոր` Արտակ Նազարյանի մահից հետո կարծրացել է, պայքարողի իր տեսակով հաստատվել:

«Քարի պես ուժեղ եմ դարձել, ամենակարևորը արդարության վերականգնումն է»,-ասում է 36-ամյա Ծովինար Նազարյանը:

«Ոնց որ պարող փիղը, այնպես էլ հայերեն խոսող լիտվուհին տարօրինակ է, բայց իմ սերը Սասունցի Դավիթն է… Մարիտե Կոնտրամայտե

«Ոնց որ պարող փիղը, այնպես էլ հայերեն խոսող լիտվուհին տարօրինակ է, բայց իմ սերը Սասունցի Դավիթն է… Մարիտե Կոնտրամայտե

22-11-2012

Հեռուստացույցի ձայնը բարձր է, իսկ բուխարու մի անկյունում կուչ եկած թմբլիկ կատուն ճպճպացնում է աչքերը: Սլավոնական դիմագծերով կինը մի կողմ է տանում սեղանին շարված գրքերը ու ընդառաջ գալիս.

«Բարով եք եկել,- վարժ հայերենով ներս է հրավիրում նա, մինչ կատուն, առիթից օգտվելով, սկսում է ակտիվորեն ցաքուցրիվ անել բազմոցին դրված թղթերը: - Ոնց որ պարող փիղը, այնպես էլ հայերեն խոսող լիտվուհին, գիտեմ, տարօրինակ է, բայց իմ սերը Սասունցի Դավիթն է, իսկ հայերենն ինձ համար` իսկական երաժշտություն»,- ժպտում է նա:

«Սիրահարվեցիր` խորանում ես` էլ վերջ չկա, հիվանդության պես ա». Կոնդի «ղուշբասները» շարունակում են հնից եկած գործը

«Սիրահարվեցիր` խորանում ես` էլ վերջ չկա, հիվանդության պես ա». Կոնդի «ղուշբասները» շարունակում են հնից եկած գործը

19-11-2012

«Մարդ կա` խմելուց ա հաճույք ստանում, մարդ կա` էս անմեղ կենդանիներին պահելուց»,- ասում է Արմեն Հարությունյանն ու մեծ թիթեղյա տուփից մի բուռ ցորեն շաղ տալիս գետնին:

Տարբեր գույնի ու ցեղատեսակի աղավնիները, թևերը թափահարելով, հարևանի կտուրից թռչում են ներքև ու սկսում կտցել ցորենի հատիկները: Արմենը հատ-հատ ճանաչում է իր 200 աղավնիներին, գիտի բոլորի բնավորությունն ու նախասիրությունը. «Ղուշ կա` 7 ժամ թռնել ա սիրում, ղուշ կա` թամբալ ա»:

Նա իր 200 աղունիկներից յուրաքանչյուրի ոտքերին ունի հագցրած պղնձե կամ արծաթե հատուկ նախշազարդ օղակ` պատրաստել է տալիս ոսկերիչի մոտ:

Իսկ եվրոպատուհաններով ու հատուկ աղավնիների համար պատվիրված կահույքով աղավնանոցի դռանը կախել է մեծ աչքի ուլունք, որ աչքով չտան իր սիրելիներին:

«Կուբայում ապրում ենք աղքատ, բայց միշտ ժպտում ենք, իսկ Հայաստանում մարդիկ մռայլ ու տխուր են». Ջորդանոյի կյանքը՝ Հայաստանում

«Կուբայում ապրում ենք աղքատ, բայց միշտ ժպտում ենք, իսկ Հայաստանում մարդիկ մռայլ ու տխուր են». Ջորդանոյի կյանքը՝ Հայաստանում

09-11-2012

Կուբացի Ջորդանո Օ'Դուբերգերը՝ ուսին մեծ ձայնարկիչ մտնում է պարասրահ, զգեստափոխվում է եւ սպասում իր սաներին, որոնց ամեն օր երեկոյան ժամերին կուբայական պարեր է ուսանում:

Մեկ, երկու, երեք եւ պարասրահում կուբայական հնչյունների ներքո 3 շարքով հավասար կանգնած 15 աղջիկ մեծ ոգեւորությամբ եւ ժպիտով շարունակում են Ջորդանոյի մարմնի ճկուն եւ հմուտ շարժումներին՝ ակընթարթորեն տեղափոխվելով կուբայական մշակույթի աշխարհ:

35-ամյա Ջորդանոն շուրջ 2 տարի է, ինչ ապրում եւ պարում է Հայաստանում՝ հետաքրքրվողներին եւս հաղորդակից դարձնելով իր երկրի ռիթմերին եւ երաժշտությանը, նա նաեւ կուբայական պարերի փարթիներ է կազմակերպում երեւանյան ակումբներից մեկում:

Զորդանոն խոստովանում է, որ չնայած բարձրագույն կրթություն է ստացել Հավանայի համալսարանում, սակայն վաղ մանկուց մինչ հիմա պարն է իր կյանքի սերը:

«Ես սովորեցնում եմ սոցիալական պարեր, օրինակ՝ չաչա, սալսա, որոնք հենց կուբայական պարեր են: Պարելիս պետք է հիշես, որ քո միտքը քո մարմինն է եւ առաջին հեթին լինես լիարժեք հանգիստ»,- ասում է Ջորդանոն:

«Հայերը գեղեցիկ մարդիկ են, որոնց կարող ես նաև վստահել». ֆիլիպինցի խոհարարի սուշիները Հայաստանում

«Հայերը գեղեցիկ մարդիկ են, որոնց կարող ես նաև վստահել». ֆիլիպինցի խոհարարի սուշիները Հայաստանում

05-11-2012

Ֆիլիպինցի Սոտերո Ռամոս Բուկատան արդեն 4 տարի է, ինչ աշխատում է Հայաստանում և տիրապետում է ճապոնական ուտեստների պատրաստման ու մատուցման գաղտնիքներին:

Ֆիլիպինների մայրաքաղաք Մանիլայում շուրջ 6 տարվա խոհարարական փորձից հետո նա որոշում է ընկերների հետ տեղափոխվել Հայաստան ու աշխատել տեղի ճապոնական ռեստորաններից մեկում:

«Գյուղացու բաղ ու բոստանի «ջիփը»». գորիսեցին շարունակում է փալան կարել և պահել անհետացող փեշակը

«Գյուղացու բաղ ու բոստանի «ջիփը»». գորիսեցին շարունակում է փալան կարել և պահել անհետացող փեշակը

24-10-2012

Ֆիլմերից ու գրականությունից, մի քիչ էլ` կյանքից մեր ականջին ու աչքին ոչ անճանաչ բառ կա՝ փալանդուզ (փալանտուզ, փալանճի), համետագործ, ասել է թե` գրաստի՝ ավանակի, ջորու, ձիու համար փալան, համետ կարող մարդ: Գորիսի ենթամարզում հիմա այդ արհեստով զբաղվող մատների վրա հաշված մարդիկ կան:

Ժամանակների հետ գրեթե անհետացող այս փեշակ-զբաղմունքի վարպետին կարելի է հանդիպել Քարահունջ գյուղում:

Գորիսից 6 կմ հարավ գտնվող Քարահունջ գյուղն արդեն վաղուց, օղուց հետո ու օղուն զուգահեռ, սկսել է հիշատակվել անկանխատեսելի սողանքներով, փլուզվող տներով, գյուղի հիմնական բնակատեղիի աստիճանական դատարկմամբ: Բայց Քարահունջ բառն առաջին հերթին նույնացվում է հանրահայտ թթի օղու հետ: Ասվում է՝ Քարահունջի օղի, և մեկնաբանություններն այլևս ավելորդ են:

Իսկ գյուղի Ավան Աղբյուր թաղամասում կարելի է հանդիպել Քարահունջի միակ փալանդուզ, հովիվ Մուշեղի ու Ոսկեհատի որդի Մամիկոնին:

«Հողը, ջուրը, օդը` ամեն ինչ սիրում եմ այստեղ». արգենտինահայ երգչուհին Հայաստանում զգում է իրեն ինչպես իր «մեծ ընտանիքում»

«Հողը, ջուրը, օդը` ամեն ինչ սիրում եմ այստեղ». արգենտինահայ երգչուհին Հայաստանում զգում է իրեն ինչպես իր «մեծ ընտանիքում»

24-10-2012

Կանաչաչյա, գանգրահեր արգենտինահայ Վալերիա Չերեքյանը բարձրանում է բեմ, ժպտում հանդիսատեսին և, մեկ վայրկյանում ասես կերպարանափոխվելով, լիովին խորասուզվում արգենտինյան տանգոյի ռիթմերի, խորության և իր կատարած երգի բառերի մեջ:

Նրա ձայնի ելևէջները խախտում են սրահի ողջ լռությունը` լցնելով տարածությունը, խոր զգացմունքայնությամբ արտահայտելով մերթ թախիծ, մերթ ուրախություն ու երջանկություն, մարդկային զգացմունքների ողջ երանգապնակը:

Մեկ ամսից ավելի Հայաստանում անցկացնելով՝ արգենտինահայ երգչուհի Վալերիան արդեն արգենտինյան տանգոյի մի քանի համերգ է տվել երևանյան տարբեր ակումբներում:

Լարախաղացների մեռնող մասնագիտությունը. «Որը գնաց Ռուսաստան, որը հուսահատվեց՝ էլ չխաղաց»

Լարախաղացների մեռնող մասնագիտությունը. «Որը գնաց Ռուսաստան, որը հուսահատվեց՝ էլ չխաղաց»

22-09-2012

Ոսկեգույն զարդանախշերով կարմիր տարազը, գույնզգույն գուլպաները, ռեզինե կոշիկներն ու 6 մետրանոց երկաթե փայտը 21-ամյա Մամիկոնի ամենասիրելի իրերն են:

Նա 5 տարեկանից զբաղվում է լարախաղացությամբ եւ Հայաստանի վերջին լարախաղացներից է, որ դեռ ելույթներ է ունենում:

Լարախաղությամբ շրջել է Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում, եղել Սոչիում, Հայաստանի բոլոր մարզերում, ինչպես նաեւ Լեռնային Ղարաբաղում:

Մամիկոն Պապիկյանը պատմում է, որ հորեղբայրն է իրեն փոքրուց սովորեցրել լարախաղացություն, ով նույնպես եղել է լարախաղաց:

«Սա ավելի շատ մշակույթ է, քան ապրելամիջոց, քանի որ կապված է պարի ու երգի հետ: Լարախաղացությունը հին պատմություն ունի՝ մեկ դարից ավել: Եկել է Արեւմտյան Հայաստանից՝ Մուշից ու Կարսից, սա տիպիկ կովկասյան մշակույթ է: Եւ մեկը մեկին նայելով, իրար սովորեցնելով փոխանցվել է»,- ասում է Մամիկոնը:

Դեռ տաս 10 տարի առաջ լարախաղացությունը Հայաստանում շատ տարածված էր: «Փահլեւան է եկել, փահլեւան է եկել»,- այս բացականչություններով մարդիկ հավաքվում էին դիտելու: Այն բակային ուրախություն էր ու զվարճանք, որ թե քաղաքում, թե հեռավոր գյուղերում համախմբում էր իր շուրջը փոքրից մինչեւ մեծ:

Երաժիշտները նվագում էին, լարախաղացը փայտը ձեռքին բարձրանում էր 2 երկաթե սյուների վրա կապված լարին ու տարբեր բարդության համարներ ներկայացնում: Իսկ ծաղրածուն շրջում էր մարդկանց մեջ ու գումար հավաքում:

«Ուրախ ու հուզված կգամ Հայաստան». «Սիբիլ» ալբոմի շնորհանդեսից գոյացած գումարը երգչուհին կտրամադրի երեխաներին

«Ուրախ ու հուզված կգամ Հայաստան». «Սիբիլ» ալբոմի շնորհանդեսից գոյացած գումարը երգչուհին կտրամադրի երեխաներին

20-09-2012

Շուրջ մեկ տարի առաջ Թուրքիայում, իսկ հետո արդեն Հայաստանում և ողջ սփյուռքում իր թովիչ երգի շնորհիվ մեծ ճանաչում ստացած պոլսահայ երգչուհի Սիբիլ Փեքթորոսօղլուն այս կիրակի իր երկրպագուների հետ կհանդիպի արդեն Երևանում` «Սիբիլ» ալբոմի շնորհանդեսի ժամանակ:

«Շատ ուրախ ու հուզված կգամ Հայաստան: Վերջին այցելությունս եղավ ապրիլ ամսվան վերջ, երբ մասնակցեցա Ազգային երաժշտական մրցանակաբաշխության հանդիսությանը: Հինգ ամիս եղեր է, բայց ես շատ կարոտցա թե´ Հայաստանը և թե´ բարեկամներիս»,- «Մեդիալաբին» ասում է Սիբիլ Փեքթորոսօղլուն:

Ալբոմի շնորհանդեսը նախատեսված է սեպտեմբերի 24-ին` ժամը 18:00-ին, «Մոսկվա» կինոթատրոնում: Երգչուհին ասում է, որ թեև սկավառակի համար հստակ գին սահմանված չէ, և յուրաքանչյուր ոք վճարելու է այնքան, որքան կամենում է, այնուամենայնիվ նշում է, որ ալբոմի վաճառքից գոյացած գումարը ինքը տրամադրելու է երեխաներին:

«Որքան ունեմ սեր երաժշտության հանդեպ, նույնքան ալ` երեխաներու: Խորհեցա, որ Աստված զիս ուրախացուց, իմ երազներս իրականացուց, ես ալ ուզեցի մեր ապագան կերտելիս երեխաներուն ձեռքես եկածն ընել: Կարևորը գումարը չէ, CD-ներուն սահմանած գումար չկա… Կարևորը ժողովրդին նվիրատվություն կատարելու մղելն է: Եթե մենք օգնենք զիրար, սիրենք, իրարու, կապված ազգ մը ըլլանք` այսպիսով աշխարհը մեր ազգի համար շատ ավելի վարդագույն կ’ըլլա»,- ասում է նա:

Ամերիկյան երազանքից` Փոքր Վեդի. Ամերիկացի դիվանագետը` հայկական հյուրասիրությունից մինչեւ արտաքին քաղաքականություն

Ամերիկյան երազանքից` Փոքր Վեդի. Ամերիկացի դիվանագետը` հայկական հյուրասիրությունից մինչեւ արտաքին քաղաքականություն

14-09-2012

Հայերի հյուրասիրությամբ հիացած 29-ամյա դիվանագետ և միջազգային վերլուծաբան, ամերիկացի Մարկ Դիցենն աշխատում է ղարաբաղյան խնդրին նվիրված իր հաջորդ հոդվածի վրա:

Վերջին 2 տարվա ընթացքում նա  հրապարակել է վերլուծական հոդվածներ ինչպես Լեռնային Ղարաբաղի, հայ-ադրբեջանական, այնպես էլ հայ-թուրքական հարաբերությունների մասին: Նրա աշխատությունների նյութը տարածաշրջանային խնդիրներն են:

Դեռևս 2006-2008 թթ. Մարկն ապրել է Արարատի մարզի Փոքր Վեդի գյուղում և կամավորական սկզբունքով աշխատել տեղի դպրոցում որպես անգլերենի ուսուցիչ:

«Մարմնիս կապտուկներն անցան, բայց հոգուս ցավը խեղդում է». Լուսինեի լուսավոր ու մութ կյանքը`«հինգ մոլորակների» կողքին

«Մարմնիս կապտուկներն անցան, բայց հոգուս ցավը խեղդում է». Լուսինեի լուսավոր ու մութ կյանքը`«հինգ մոլորակների» կողքին

17-08-2012

34-ամյա Լուսինեն խոսելուց ձեռքով փակում է բերանը, որպեսզի թաքցնի ջարդուփշուր եղած անհավասար ատամները: Ձեռքերի ու պարանոցի երակները ուռած են, իսկ անցյալի մասին խոսելիս արցունքներն անխնա շաղ են գալիս նրա դառնացած այտերի վրայով:

«Բռնում էր մազերիցս երեսս խփում պատերին, բռունցքները հարվածում դեմքիս… լրիվ կապտուկների մեջ էի: Քթիցս, բերանիցս արյունը քցում էր` նույն րոպեին գրկում էր, ոնց որ երեխուն, տանում լվացացնում սառը ջրով, բերում` պառկեցնում, սկսում շոյել, սիրել, համբուրել ու ասել`համբերի ազիզ կանցնի, ոչինչ, կանցնի, մի քիչ էլ դիմացի: Ոնց որ գիժ ու ես հավատում էի որ կփոխվի»,-պատմում է Լուսինեն /անունը փոխված է/:

Լերմոնտովո գյուղի բնակիչը «օտարազգի» բույսեր է աճեցնում. «Սա ինձ համար ընդամենը հոբբի է»

Լերմոնտովո գյուղի բնակիչը «օտարազգի» բույսեր է աճեցնում. «Սա ինձ համար ընդամենը հոբբի է»

10-08-2012

Լոռեցի 62-ամյա Արամ Նազարյանը հանրապետությունում առաջինն է, ում տնամերձ հողամասում ավանդական լոլիկի ու կարտոֆիլի կողքին իրենց արմատներն են ձգել աշխարհի տարբեր երկրներից բերված բուսատեսակները:

«Հայաստանում ես առաջինն եմ այս բույսերի աճեցմամբ զբաղվել, հիմա արդեն ուրիշներն էլ կլինեն, բայց նրանց թիվը մեծ չէ»,- ասում է նա: