«Հայրս գազան էր, ինձ ծեծողները` ավելի գազան». հոր կողմից բռնաբարությունից մինչև մարմնավաճառություն Քնարիկը փորձում է ապրել

«Հայրս գազան էր, ինձ ծեծողները` ավելի գազան». հոր կողմից բռնաբարությունից մինչև մարմնավաճառություն Քնարիկը փորձում է ապրել

10-08-2012

Քնարիկն ասում է, որ իրեն ծեծել են դեռ մանկուց` ամեն ինչի համար: Սկզբում հայրը, հետո` խորթ մայրը, հետո` այն տղամարդիկ, որոնց հետ կապվել է:

«Հայրս ծեծում էր ու ասում` սիրուն ես, մի քսվի: Խորթ մայրս գլխիս մազերը պոկում էր, խփում էր քստիկով ու լապատկայով, իսկ տղամարդիկ ծեծում էին, որ հետները լինեմ»,- պատմում է արդեն երկու երեխաների մայրը: Նա ասում է, որ ատում է հորը:

Քնարիկին բռնաբարել է հայրը, որն էլ հետագայում աղջկան դրդել է մարմնավաճառությամբ զբաղվել:

«Վահեի գերեզմանին անծանոթը ծնկաչոք մինչեւ վերջ հող է լցրել». ընկերները Վահե Ավետյանի մասին

«Վահեի գերեզմանին անծանոթը ծնկաչոք մինչեւ վերջ հող է լցրել». ընկերները Վահե Ավետյանի մասին

01-08-2012

«Հարսնաքար» ռեստորանում դաժան ծեծից մահացած զինվորական բժիշկ Վահե Ավետյանի թաղման ժամանակ մի անծանոթ մարդ, ծնկի իջած, մինչեւ վերջ ձեռքով հող է լցրել Վահեի գերեզմանին: Հարազատներն ու ընկերները հարցուփորձ անելուց հետո պարզել են, որ այդ մարդը մի հասարակ զինվորի հայր է, որի որդուն վիրահատել ու նրա կյանքը փրկել է բժիշկ Վահե Ավետյանը:

«Ոչ մեկի անունը չտաս, ընտանիքիդ կսպանեմ, մո՛րդ, հո՛րդ, աղբո՛րդ կվնասեմ». ցմահ դատապարտյալ Մհեր Ենոքյանը՝ տեղի ունեցածի մասին

«Ոչ մեկի անունը չտաս, ընտանիքիդ կսպանեմ, մո՛րդ, հո՛րդ, աղբո՛րդ կվնասեմ». ցմահ դատապարտյալ Մհեր Ենոքյանը՝ տեղի ունեցածի մասին

21-07-2012

Ցմահ դատապարտյալ Մհեր Ենոքյանը, որին շատերը արդեն տեւական ժամանակ է ճանաչում են ի շնորհիվ «Նուբարաշենի կլոր գերեզմանոցից» գրած անկեղծ, հուզիչ նամակների, իրավաշտպանների ու հասարակական գործիչների եւ հասարակ քաղաքացիների ստացած աջակցության, նոր նամակ է գրել, որտեղ պատմում է, թե ինչ է իրականում տեղի ունեցել, որի համար լրիվ անհիմն դատապարտվել է ինքը:

Նամակն ամբողջությամբ ներկայացնում ենք ստորեւ:

«Հարգելիներս, ԶԼՄ-ների ներկայացուցիչներ, ովքեր պարբերաբար լուսաբանում են իմ քրեական գործի հետ կապված մանրամասներ, քաղաքացիաներ, ովքեր անտարբեր չեն ՄԱՐԴՈՒ ու Հայաստանում արդարադատության իրականացման նկատմամբ

Դուք իրավացիորեն հարցնում եք` ո՞րն էր 1996 թ-ի հուլիսի 12-ի ողբերգության դրդապատճառը, քանի որ հասկանում եք, որ Իոսիֆ Աղաջանովի սպանությունը չի ունեցել շահադիտական բնույթ: Դա են ապացուցում բազմաթիվ փաստեր, որոնք կան հենց քրեական գործում: Իսկ ամենաակնառուն այն է, որ ոչ մեկը որևէ գումար չի պահանջել նրա հարազատներից: Ավելին` չեն վերցվել Իոսիֆի պարանոցի ոսկե խաչը շղթայով ու դրամապանակը: Իսկ դեպքից հաշված ժամեր անց մենք` Արամը և ես ներկայացել ենք Ոստիկանություն:

Ուրախության ու տխրության մեջ. Ստեփանակերտում ապրող ադրբեջանուհի Ալմազը հուսով է, որ օրերից մի օր կհանդիպի հարազատներին

Ուրախության ու տխրության մեջ. Ստեփանակերտում ապրող ադրբեջանուհի Ալմազը հուսով է, որ օրերից մի օր կհանդիպի հարազատներին

19-07-2012

Ստեփանակերտի թիվ 8 դպրոցում ռուսաց լեզվի ուսուցչուհի Ալմազ Սաբիրի Կասումովան թեև ամուսնու ազգանունն է կրում` Անտոնովա, սակայն բոլորը նրան որպես Ալմազ Սաբիրովնա են ճանաչում: Ալմազ Սաբիրովայի կապտականաչավուն աչքերն ամեն անգամ կարոտով ու թախիծով են լցվում, երբ հիշում է ընտանիքի անդամներին:

«Մամաս հայուհի էր, պապաս` ադրբեջանցի, բայց ես ծնվել ու ապրել եմ Ստեփանակերտում, բնիկ էստեղից եմ»,- ասում է նա ու խուսափում քույրերի ու եղբայրների անունները տալուց:

58 ամյա Ալմազն ասում է, որ մանկուց երազել է ռուսաց լեզվի ուսուցչուհի դառնալ և երջանիկ է իր աշխատանքով, ընտանիքով ու թոռներով, սակայն նրա համար կյանքը բաժանվում է երկու շրջանի` մինչև հակամարտությունն ու դրանից առաջ:

Մի բուռ ադրբեջանցիներ Արցախի լեռներում. նրանք կարոտել են իրենց հարազատներին, որոնց թողել են շփման գծի այն կողմում

Մի բուռ ադրբեջանցիներ Արցախի լեռներում. նրանք կարոտել են իրենց հարազատներին, որոնց թողել են շփման գծի այն կողմում

16-07-2012

69-ամյա Թոֆիկ Ալիևը հուսահատ է: Նա այլևս չի պատկերացնում, որ կյանքի մնացած տարիներին հնարավորություն կունենա հանդիպելու իր ինը եղբայրներին ու քույրերին, որոնց չի տեսել արդեն մոտ քսան տարի: Վերջին անգամ նա հայրենի գյուղում` հայրական տանը, եղել է պատերազմից առաջ:

Նրա աչքերը թրջվեցին, երբ սկսեց մեծից փոքր թվարկել իր եղբայրներին ու քույրերին`Միրզա, Ֆազիլա, Աղամիրզա, Միրզաաղա, Հագիգաթ, Ռաֆիկ, Թահիր, Ռովշան, Ֆարհադ: Հետո սկսեց ավելի բարձր լացել, երբ հարցրեցի, թե երազում տեսնո՞ւմ է իր հարազատներին:

«Տեսնում եմ Միրզային, հորս ու մորս»,- կոկորդում խեղդելով զգացմունքները` ասաց նա` շարունակելով թեյ լցնել ապակե թափանցիկ բաժակների մեջ, որով սովորաբար թեյ խմում են մահմեդական Արևելքում:

Ես ինձ այստեղ ազատ մարդ եմ զգում. Ղարաբաղում ապրող ադրբեջանուհին ասում է, որ հարմարվել է, տեղացիներն էլ` իրեն

Ես ինձ այստեղ ազատ մարդ եմ զգում. Ղարաբաղում ապրող ադրբեջանուհին ասում է, որ հարմարվել է, տեղացիներն էլ` իրեն

16-07-2012

Լեռնային Ղարաբաղի Մարտունու շրջանի Սարուշեն գյուղում է ապրում Գյուլիզար Կասըմովա Մուսա գըզըն, ում գյուղում ճանաչում են որպես Գյուլիզար Գրիգորյան. ամուսնու` Սլավիկ Գրիգորյանի ազգանունն է վերցրել:

Սարուշեն գյուղում Գյուլիզարենց տունը հեշտ է գտնել. փողոցում ում էլ հարցնես` միանգամից ցույց են տալիս ադրբեջանցի կնոջ տունը: Ավելին` իմանալով, որ իրենց գյուղ եկած հյուրն այցելում է Գյուլիզարին, հետաքրքրվում են` կարո՞ղ է դուք նրա բարեկամներից եք:

43-ամյա Գյուլիզարի հարազատները վերջակետ են դրել բոլոր տեսակի հարաբերություններին այն բանից հետո, երբ կինը, դեմ գնալով բարեկամներին, ազգությամբ հայի հետ է ամուսնացել:

«Մարդիկ էստեղ մի քիչ սահմանափակ են մտածում, իսկ Բրազիլիայում ավելի ազատ են». հայկական միջավայրին ինտեգրված բրազիլացի ֆուտբոլիստը

«Մարդիկ էստեղ մի քիչ սահմանափակ են մտածում, իսկ Բրազիլիայում ավելի ազատ են». հայկական միջավայրին ինտեգրված բրազիլացի ֆուտբոլիստը

07-07-2012

Բրազիլացի ֆուտբոլիստ Ալեքս Էյրիկի դա Սյուվը, ով 6 տարի է, ինչ ապրում է Հայաստանում և խաղում «Միկա» ֆուտբոլային ակումբում, ասում է` ցանկություն չունի հետ վերադառնալու Բրազիլիա` մշտական բնակության:

Բրազիլացի կնոջ և 3-ամյա որդու հետ ապրող Ալեքսը նշում է, որ լիարժեք ինտեգրվել է հայկական միջավայրին: Առաջին անգամ եկել է Հայաստան 2006-ին հայտնի հայ ֆուտբոլիստ Արկադի Անդրեասյանի հրավերով, ով հանդիպել է նրան Բրազիլիայում ֆուտբոլային խաղի ժամանակ:

«Եթե մազերիցդ բռնած տնով մեկ քարշ են տալիս, ու դու չես մեռնում, ուրեմն կյանքդ փոխելու ուժ ունես». Սիրանույշի պատմությունը

«Եթե մազերիցդ բռնած տնով մեկ քարշ են տալիս, ու դու չես մեռնում, ուրեմն կյանքդ փոխելու ուժ ունես». Սիրանույշի պատմությունը

02-07-2012

Մեղմ դիմագծերով Սիրանույշ Նազանյանը եթերային մետաքսե ճերմակի վրա կարմիր, կանաչ, դեղին ու կապույտ գույներով տրամադրություններ է նկարում, որոնք դառնում են թաշկինակներ, շարվում իրար վրա ու նրան կյանքի չորրորդ տասնամյակում ուրախություն և հոգու ազատություն պարգևում:

«Շատ էի սիրում նրան, էնքան շատ, որ ուզում էի ամեն ինչով սերս ցույց տալ, նույնիսկ ճաշ պատրաստելիս բանջարեղենով գրում էի` սիրում եմ քեզ»,- պատմում է Սիրանույշը, ով տարիներ շարունակ իր նվիրումի ու սիրո դիմաց ամուսնուց ի պատասխան դավաճանության, խաբեության, երեխաների ներկայությամբ ծեծի ու ստորացման է արժանացել:

«Միշտ խմում էր, օրերով տուն չէր գալիս ու անընդհատ ինձնից փող էր ուզում: Ծնողներս չէին ուզում, որ նրա հետ ամուսնանայի, ասում էին` չե՞ս զգում՝ ինքը քեզ խաբում ա: Բայց ես շատ էի սիրում նրան ու սկզբում շատ վստահում, հավատում էի…»

«Ես կարողանում եմ անել այն, ինչ շատերը չեն կարողանում». Լսողության խնդիրներ ունեցող Սարգիսն ասում է, որ հասարակությունը դեռ չի կարողանում ընկալել իրենց

«Ես կարողանում եմ անել այն, ինչ շատերը չեն կարողանում». Լսողության խնդիրներ ունեցող Սարգիսն ասում է, որ հասարակությունը դեռ չի կարողանում ընկալել իրենց

13-06-2012

Սևահեր, կենսուրախ աչքերով և գրավիչ ժպիտով 19-ամյա Սարգիս Սարգսյանն արդեն 3 տարի զբաղվում է ըմբշամարտով, ինչպես նաև պարում է բրեյք դանս՝ ներքուստ զգալով ու լսելով իր երաժշտությունը:

Նա լսողության խնդիրներ ունեցող երեխաների հատուկ կրթահամալիրի վերջին դասարանի աշակերտ է: 2012-ին Եվրոպայի խուլերի ազատ ոճի ըմբշամարտի մրցումներում զբաղեցրել է առաջին տեղը՝ արժանանալով ոսկե մեդալի: Այժմ մարզվում է՝ ամռանը Բուլղարիայում անցկացվելիք խուլերի ըմբշամարտի աշխարհի առաջնությանը մասնակցելու համար:

Թանգարանի բնակիչը. 85-ամյա Նիկոլայ Խաչատրյանը գնացքի վագոնները թանգարան է դարձրել

Թանգարանի բնակիչը. 85-ամյա Նիկոլայ Խաչատրյանը գնացքի վագոնները թանգարան է դարձրել

16-05-2012

85-ամյա Նիկոլայ Խաչատրյանը տարիներ շարունակ գնացքի մեքենավար է աշխատել՝ չմտածելով, որ կյանքի վերջին տարիներին գնացքի՝ 80 տարվա վաղեմության վագոնը կդառնա «Հայաստանի երկաթգծի պատմական թանգարանն» ու միաժամանակ իր բնակարանը:

Երևանի մետրոպոլիտենի «Սասունցի Դավիթ» կայարանում երկու հին վագոն կա: Սովետական գնացքների տեղ-տեղ ներկը թափված, տեղ-տեղ ժանգոտած վագոնների կողքով անցնելիս քչերի մտքով է անցնում, որ այդ երկաթի կտորների մեջ մի ամբողջ երկաթգծի թանգարան է, իսկ դրա շուրջը ձեռնափայտով հաճախ պտտվող ճերմակած ծերունին` Նիկոլայ Խաչատրյանը, թանգարանի տնօրենն է ու թանգարանի բնակիչը համատեղությամբ:

«Ամեն ինչ մեր ձեռքերում է». հաշմանդամություն ունեցող պատգամավորի թեկնածուն փոփոխություններ է խոստանում իր նման խնդիրներ ունեցող մարդկանց

«Ամեն ինչ մեր ձեռքերում է». հաշմանդամություն ունեցող պատգամավորի թեկնածուն փոփոխություններ է խոստանում իր նման խնդիրներ ունեցող մարդկանց

03-05-2012

Հաշմանդամություն ունեցող Արման Մուշեղյանը, թեև մշտապես բախվում է խոչընդոտների Հայաստանում օրենսդրության անկատարության ու տարրական պայմանների բացակայության պատճառով, երբևէ չի օգտագործել այն բազմաթիվ հնարավորությունները, որ ունեցել է, ու չի մեկնել իր երկրից:

Օբիդոսից՝ Երեւան. երիտասարդ պորտուգալուհին ասում է, որ հարմարվել է «հայկական միջավայրին»

Օբիդոսից՝ Երեւան. երիտասարդ պորտուգալուհին ասում է, որ հարմարվել է «հայկական միջավայրին»

01-05-2012

Առավոտյան նախաճաշ, ժամը 10:00-ին կենդանաբանական այգու մուտքի դիմաց, այնուհետև եռացող սուրճի թարմ բույր, ջերմ ժպիտներ, հայերեն բարի օրվա մաղթանքներ աշխատակիցներին, և արդեն կենդանաբանական այգու կենդանիներին կերակրելու ժամն է:

24-ամյա պորտուգալուհի Տանյա Լարանժեիրոն այսպես է սկսում շաբաթվա 5 օրը՝ որպես կամավոր աշխատելով Երևանի կենդանաբանական այգում:

«Մորս ճչոցը լսեցի, սպանեցին…». Քիշմիշ տատիկը չի ցանկանում հիշել կյանքի «ամենասեւ» օրերը

«Մորս ճչոցը լսեցի, սպանեցին…». Քիշմիշ տատիկը չի ցանկանում հիշել կյանքի «ամենասեւ» օրերը

25-04-2012

104-ամյա Քիշմիշ տատիկն ապրիլի 24-ին իրեն միշտ վատ է զգում: Դողում է, տարբեր բառեր արտասանում, լաց է լինում, տխրում է: Հիշում է՝ այդ օրերն իր համար ամենասեւն էին: «Ամեն ինչ այնքան հանկարծակի եղավ, – ասում է նա, – որ մինչև հիմա էլ չեմ հասկանում, թե ինչպես ողջ մնացինք»:

Քիշմիշ տատիկը չորս եղբայր է ունեցել: Ինքը մեծ երեխան է եղել ու ինչպես պատմում է՝ բոլորին էլ ինքն է փրկել մահից: Ղարսում են ծնվել, մեծ ու կավից տան մեջ:

«Արշակը, Արամը, Գևորգը, Վարազդատը, – հիշում է Քիշմիշ տատիկը,- բոլորն էլ ժիր երեխաներ էին: Հայրս ու մայրս մեզ լավ էին պահում, երկուսն էլ հողագործ էին: Օրերից մի օր մեր գյուղ մի խումբ թուրքեր եկան, հրամայեցին, որ բոլոր տղամարդիկ հավաքվեն գյուղամիջում: Հայրս էլ էր գնում, լաց էինք լինում նրա հետևից: Տարան ու էլ չբերեցին, նրան այլևս չտեսանք: Մայրս մի կերպ էր մեզ պահում, չէր հասցնում. միշտ սոված էինք»:

Քիշմիշ տատիկը պատմում է,որ գյուղում հետո շշուկներ են տարածվում, թե իբր շուտով բոլորին տանելու են:

«Միանգամից լցվեցին, – դողալով պատմում է նա, – լավ եմ հիշում՝ Վարազդատի հետևից էի վազում, որ բռնեմ, հետո մորս ճչոցը լսեցի, սպանեցին…»:

Հետո էլ ոչինչ չի հիշում, պատճառաբանում է, շատ էր վախեցել.

«Մորս երբ տեսա, աչքերիս դեմը սևացավ, – ասում է նա, – հետո հիշում եմ, որ եղբայրներիս հետ քայլում էի:Դեռ փոքր էին, հերթով գրկում էի: Ինձնից էին հաց ուզում: Ես էլ լաց էի լինում, անընդհատ,որովհետև ես էլ էի սոված: Թույլ չէի տալիս, որ մոտենան եղբայրներիս, հավաքել էի շուրջս ու մի կերպ առաջ էի գնում: Բոլորն իրար հետևից մահանում էին»:

Լուսանցքից այն կողմ. ՄԻԱՎ-ով ապրող վանաձորցի կինը պնդում է, որ խտրական վերաբերմունքը միայն նպաստում է վարակի տարածմանը

Լուսանցքից այն կողմ. ՄԻԱՎ-ով ապրող վանաձորցի կինը պնդում է, որ խտրական վերաբերմունքը միայն նպաստում է վարակի տարածմանը

02-12-2011

Արդեն 14 տարի ՄԻԱՎ-ով ապրող Արմենուհի Ասատրյանը (անուն-ազգանունը փոխված են) Լոռու մարզի 28 կանանցից մեկն է, ում հիվանդությունը բացահայտված է:

11 (2000 թվականին) տարի առաջ, երբ Արմենուհու ամուսինը հիվանդացավ դեղնախտով, կնոջ սիրտը հուշեց, որ հիվանդությունն ավելի խոր արմատներ ունի:

Ուկրաինայում, որտեղ տեղափոխվել էին ամուսնությունից 2,5 տարի հետո, ամուսնության հաջորդող 4 տարիների բոլոր առավոտները լուսանում, իսկ երեկոները մթնում էին նույն հույսով, որ ամուսինը թմրամիջոց ընդունած չլինի: Հիասթափությունների 4 տարիներից հետո հետազոտությունը ցույց տվեց, որ Արմենուհու ամուսինը հիվանդ է ՁԻԱՀ-ով:

22 տարեկան էր, երբ իմացավ, որ հիվանդ է. «ՄԻԱՎ-ն ինձ ուժեղ դարձրեց: Հիվանդության մասին իմանալուց հետո կառչում ես կյանքից, ամեն օրն ապրում ես այնպես, ոնց որ էդ քո վերջին օրն է»:

Լրագրությունից` երաժշտություն. Լիլիթ Բլեյանի «Ուրիշ քաղաքում» սկավառակը՝ այլընտրանք լավ երաժշտությունը գնահատողներին

Լրագրությունից` երաժշտություն. Լիլիթ Բլեյանի «Ուրիշ քաղաքում» սկավառակը՝ այլընտրանք լավ երաժշտությունը գնահատողներին

24-11-2011

Ամեն ինչ սկսվեց անցյալ տարվա նոյեմբերին, երբ շատերի համար անսպասելի՝ հեռուստալրագրող Լիլիթ Բլեյանը ներկայացավ որպես հեղինակ-կատարող`համացանցում ներկայացնելով իր «Սպասող գնացքներ» երգը:

«Այն պահից, երբ ձայնագրվեց առաջին երգը՝ «Սպասող գնացքները», ու հանկարծ, ինձ համար շատ անսպասելի, սիրվեց բազմաթիվ անծանոթ մարդկանց կողմից, արդեն պարզ էր, որ պետք է գործը մի ավարտուն կետի հասցնել»,- «Մեդիալաբին» ասում է Լիլիթ Բլեյանը:

Հանրապետության միակ կին փայտագործը. վանաձորցի Սուսաննա Օհանյանն ամեն օր ու ամեն ժամ կենդանի շունչ է հաղորդում փայտին

Հանրապետության միակ կին փայտագործը. վանաձորցի Սուսաննա Օհանյանն ամեն օր ու ամեն ժամ կենդանի շունչ է հաղորդում փայտին

08-11-2011

Ամեն օր` կեսօրից հետո, տնային գործերն ավարտելուն պես միջահասակ, կանոնավոր դիմագծերով կինը շտապում է արհեստանոց, որտեղ իրար կողք կողքի սպասում են նրա փայտե զավակները:

Փայտե հին ժամացույցի տակ դրված կտորը վերցնելով` նա մոտենում է յուրաքանչյուր արձանիկի, խնամքով մաքրում նրանց վրա գիշերը նստած փոշու բարակ շերտն ու նստելով մի անկյունում` սկսում աշխատել…

«Այս պատերի մեջ եմ ծերացել». կյանքը նորածինների ճիչերին նվիրած Էմմա տատիկը

«Այս պատերի մեջ եմ ծերացել». կյանքը նորածինների ճիչերին նվիրած Էմմա տատիկը

28-10-2011

43 տարի շարունակ հազարավոր փոքրիկ մարդուկների լույս աշխարհ գալուն օգնած 76-ամյա Էմմա Պողոսյանն ամեն անգամ նույն կերպ և միևնույն ժամանակ նորովի է ուրախանում ևս մեկ փոքրիկի ծնունդով: 1977-ին, երբ հինգհազարերորդ ծնունդն ընդունեց, որոշեց բավարարվել միայն օրվա ծնունդները հաշվելով:

Առանց մեղուների մարդկությունն էլ կվերանա. վանաձորցի մեղվաբույծը ամեն օր հարյուր հազարավոր մեղուներ է խնամում

Առանց մեղուների մարդկությունն էլ կվերանա. վանաձորցի մեղվաբույծը ամեն օր հարյուր հազարավոր մեղուներ է խնամում

19-10-2011

Ցանցապատ գլխարկով մեղվաբույծը մոտենում է փեթակներին, նիհար ձեռքերով բացում դռները` մեծացնելով փեթակ մտնող օդի հոսքը: Ժրաջան մեղուները ընդունում են ազդանշանն ու դուրս գալիս` նեկտար բերելու:

Մեղուների հանդեպ սերը վանաձորցի Ռաֆայել Վեզիրյանը ժառանգել է հորից: 78-ամյա մեղվաբույծը մանուկ հասակից բազմահազար մեղուներ է տեսել, նրան միշտ գրավել է փեթակների շուրջը վխտացող մեղուների միալար երաժշտությունը սակայն, երբ 18 տարի առաջ սկսեց զբաղվել մեղվաբուծությամբ, քիչ բան գիտեր մեղուների մասին:

Լռությունից ծնված ծիծաղը. ծաղրածուն ուրախություն է պարգևում բոլորին

Լռությունից ծնված ծիծաղը. ծաղրածուն ուրախություն է պարգևում բոլորին

12-10-2011

Ծաղրածուն պատրաստվում է ներկայացման` ճտքակոշիկներ, զոլավոր գուլպաներ, կարճ, կարմիր տաբատ, վառ դեղին վերնաշապիկ, լայնեզր գլխարկ, կարմիր քիթ, կարմիր թշեր, ժպիտ, և հայելու միջից նայում է նա`23-ամյա Էմիլ Օհանյանը:

Նա կատարում է Լեոնիդ Ենգիբարյանի հայտնի համարը. փայտից կախում է ժիլետը, շարֆը, գլխարկը, ձեռնափայտը, դնում ճակատին: Հանդիսատեսը շունչը պահում է… Ակնթարթ… Շորը ծաղրածուի հագին է, գլխարկը` գլխին, շարֆը` ուսերից կախված, իսկ ձեռնափայտը` ձեռքին:

«Երաժշտությունը վերազգային արժեք է». պոլսահայ երգչուհին գրավում է թուրքական ալիքները` հայերեն թովիչ երգով

«Երաժշտությունը վերազգային արժեք է». պոլսահայ երգչուհին գրավում է թուրքական ալիքները` հայերեն թովիչ երգով

24-08-2011

«Երազիս մեջ այրում էիր 
Նամակներս քեզ գրած, 
Ա՜խ, նրանց մեջ թե բանայիր, 
Իմ սիրտը կար, իմ սիրած»

Հովհաննես Շիրազի այս տողերը գարնանն առաջին անգամ հնչեցին Թուրքիայի տարբեր հեռուստաալիքների եթերում: Երգը կոչվում էր «Նամակ»: Կատարողը ստամբուլահայ երգչուհի Սիբիլ Փեքթորոսօղլուն էր: Երգչուհին այս տեսահոլովակից հետո հայտնի դարձավ ոչ միայն ստամբուլահայերի շրջանում, այլ ամբողջ Թուրքիայում և Հայաստանում: