Թանգարանի բնակիչը. 85-ամյա Նիկոլայ Խաչատրյանը գնացքի վագոնները թանգարան է դարձրել

Թանգարանի բնակիչը. 85-ամյա Նիկոլայ Խաչատրյանը գնացքի վագոնները թանգարան է դարձրել

16-05-2012

85-ամյա Նիկոլայ Խաչատրյանը տարիներ շարունակ գնացքի մեքենավար է աշխատել՝ չմտածելով, որ կյանքի վերջին տարիներին գնացքի՝ 80 տարվա վաղեմության վագոնը կդառնա «Հայաստանի երկաթգծի պատմական թանգարանն» ու միաժամանակ իր բնակարանը:

Երևանի մետրոպոլիտենի «Սասունցի Դավիթ» կայարանում երկու հին վագոն կա: Սովետական գնացքների տեղ-տեղ ներկը թափված, տեղ-տեղ ժանգոտած վագոնների կողքով անցնելիս քչերի մտքով է անցնում, որ այդ երկաթի կտորների մեջ մի ամբողջ երկաթգծի թանգարան է, իսկ դրա շուրջը ձեռնափայտով հաճախ պտտվող ճերմակած ծերունին` Նիկոլայ Խաչատրյանը, թանգարանի տնօրենն է ու թանգարանի բնակիչը համատեղությամբ:

«Ամեն ինչ մեր ձեռքերում է». հաշմանդամություն ունեցող պատգամավորի թեկնածուն փոփոխություններ է խոստանում իր նման խնդիրներ ունեցող մարդկանց

«Ամեն ինչ մեր ձեռքերում է». հաշմանդամություն ունեցող պատգամավորի թեկնածուն փոփոխություններ է խոստանում իր նման խնդիրներ ունեցող մարդկանց

03-05-2012

Հաշմանդամություն ունեցող Արման Մուշեղյանը, թեև մշտապես բախվում է խոչընդոտների Հայաստանում օրենսդրության անկատարության ու տարրական պայմանների բացակայության պատճառով, երբևէ չի օգտագործել այն բազմաթիվ հնարավորությունները, որ ունեցել է, ու չի մեկնել իր երկրից:

Օբիդոսից՝ Երեւան. երիտասարդ պորտուգալուհին ասում է, որ հարմարվել է «հայկական միջավայրին»

Օբիդոսից՝ Երեւան. երիտասարդ պորտուգալուհին ասում է, որ հարմարվել է «հայկական միջավայրին»

01-05-2012

Առավոտյան նախաճաշ, ժամը 10:00-ին կենդանաբանական այգու մուտքի դիմաց, այնուհետև եռացող սուրճի թարմ բույր, ջերմ ժպիտներ, հայերեն բարի օրվա մաղթանքներ աշխատակիցներին, և արդեն կենդանաբանական այգու կենդանիներին կերակրելու ժամն է:

24-ամյա պորտուգալուհի Տանյա Լարանժեիրոն այսպես է սկսում շաբաթվա 5 օրը՝ որպես կամավոր աշխատելով Երևանի կենդանաբանական այգում:

«Մորս ճչոցը լսեցի, սպանեցին…». Քիշմիշ տատիկը չի ցանկանում հիշել կյանքի «ամենասեւ» օրերը

«Մորս ճչոցը լսեցի, սպանեցին…». Քիշմիշ տատիկը չի ցանկանում հիշել կյանքի «ամենասեւ» օրերը

25-04-2012

104-ամյա Քիշմիշ տատիկն ապրիլի 24-ին իրեն միշտ վատ է զգում: Դողում է, տարբեր բառեր արտասանում, լաց է լինում, տխրում է: Հիշում է՝ այդ օրերն իր համար ամենասեւն էին: «Ամեն ինչ այնքան հանկարծակի եղավ, – ասում է նա, – որ մինչև հիմա էլ չեմ հասկանում, թե ինչպես ողջ մնացինք»:

Քիշմիշ տատիկը չորս եղբայր է ունեցել: Ինքը մեծ երեխան է եղել ու ինչպես պատմում է՝ բոլորին էլ ինքն է փրկել մահից: Ղարսում են ծնվել, մեծ ու կավից տան մեջ:

«Արշակը, Արամը, Գևորգը, Վարազդատը, – հիշում է Քիշմիշ տատիկը,- բոլորն էլ ժիր երեխաներ էին: Հայրս ու մայրս մեզ լավ էին պահում, երկուսն էլ հողագործ էին: Օրերից մի օր մեր գյուղ մի խումբ թուրքեր եկան, հրամայեցին, որ բոլոր տղամարդիկ հավաքվեն գյուղամիջում: Հայրս էլ էր գնում, լաց էինք լինում նրա հետևից: Տարան ու էլ չբերեցին, նրան այլևս չտեսանք: Մայրս մի կերպ էր մեզ պահում, չէր հասցնում. միշտ սոված էինք»:

Քիշմիշ տատիկը պատմում է,որ գյուղում հետո շշուկներ են տարածվում, թե իբր շուտով բոլորին տանելու են:

«Միանգամից լցվեցին, – դողալով պատմում է նա, – լավ եմ հիշում՝ Վարազդատի հետևից էի վազում, որ բռնեմ, հետո մորս ճչոցը լսեցի, սպանեցին…»:

Հետո էլ ոչինչ չի հիշում, պատճառաբանում է, շատ էր վախեցել.

«Մորս երբ տեսա, աչքերիս դեմը սևացավ, – ասում է նա, – հետո հիշում եմ, որ եղբայրներիս հետ քայլում էի:Դեռ փոքր էին, հերթով գրկում էի: Ինձնից էին հաց ուզում: Ես էլ լաց էի լինում, անընդհատ,որովհետև ես էլ էի սոված: Թույլ չէի տալիս, որ մոտենան եղբայրներիս, հավաքել էի շուրջս ու մի կերպ առաջ էի գնում: Բոլորն իրար հետևից մահանում էին»:

Լուսանցքից այն կողմ. ՄԻԱՎ-ով ապրող վանաձորցի կինը պնդում է, որ խտրական վերաբերմունքը միայն նպաստում է վարակի տարածմանը

Լուսանցքից այն կողմ. ՄԻԱՎ-ով ապրող վանաձորցի կինը պնդում է, որ խտրական վերաբերմունքը միայն նպաստում է վարակի տարածմանը

02-12-2011

Արդեն 14 տարի ՄԻԱՎ-ով ապրող Արմենուհի Ասատրյանը (անուն-ազգանունը փոխված են) Լոռու մարզի 28 կանանցից մեկն է, ում հիվանդությունը բացահայտված է:

11 (2000 թվականին) տարի առաջ, երբ Արմենուհու ամուսինը հիվանդացավ դեղնախտով, կնոջ սիրտը հուշեց, որ հիվանդությունն ավելի խոր արմատներ ունի:

Ուկրաինայում, որտեղ տեղափոխվել էին ամուսնությունից 2,5 տարի հետո, ամուսնության հաջորդող 4 տարիների բոլոր առավոտները լուսանում, իսկ երեկոները մթնում էին նույն հույսով, որ ամուսինը թմրամիջոց ընդունած չլինի: Հիասթափությունների 4 տարիներից հետո հետազոտությունը ցույց տվեց, որ Արմենուհու ամուսինը հիվանդ է ՁԻԱՀ-ով:

22 տարեկան էր, երբ իմացավ, որ հիվանդ է. «ՄԻԱՎ-ն ինձ ուժեղ դարձրեց: Հիվանդության մասին իմանալուց հետո կառչում ես կյանքից, ամեն օրն ապրում ես այնպես, ոնց որ էդ քո վերջին օրն է»:

Լրագրությունից` երաժշտություն. Լիլիթ Բլեյանի «Ուրիշ քաղաքում» սկավառակը՝ այլընտրանք լավ երաժշտությունը գնահատողներին

Լրագրությունից` երաժշտություն. Լիլիթ Բլեյանի «Ուրիշ քաղաքում» սկավառակը՝ այլընտրանք լավ երաժշտությունը գնահատողներին

24-11-2011

Ամեն ինչ սկսվեց անցյալ տարվա նոյեմբերին, երբ շատերի համար անսպասելի՝ հեռուստալրագրող Լիլիթ Բլեյանը ներկայացավ որպես հեղինակ-կատարող`համացանցում ներկայացնելով իր «Սպասող գնացքներ» երգը:

«Այն պահից, երբ ձայնագրվեց առաջին երգը՝ «Սպասող գնացքները», ու հանկարծ, ինձ համար շատ անսպասելի, սիրվեց բազմաթիվ անծանոթ մարդկանց կողմից, արդեն պարզ էր, որ պետք է գործը մի ավարտուն կետի հասցնել»,- «Մեդիալաբին» ասում է Լիլիթ Բլեյանը:

Հանրապետության միակ կին փայտագործը. վանաձորցի Սուսաննա Օհանյանն ամեն օր ու ամեն ժամ կենդանի շունչ է հաղորդում փայտին

Հանրապետության միակ կին փայտագործը. վանաձորցի Սուսաննա Օհանյանն ամեն օր ու ամեն ժամ կենդանի շունչ է հաղորդում փայտին

08-11-2011

Ամեն օր` կեսօրից հետո, տնային գործերն ավարտելուն պես միջահասակ, կանոնավոր դիմագծերով կինը շտապում է արհեստանոց, որտեղ իրար կողք կողքի սպասում են նրա փայտե զավակները:

Փայտե հին ժամացույցի տակ դրված կտորը վերցնելով` նա մոտենում է յուրաքանչյուր արձանիկի, խնամքով մաքրում նրանց վրա գիշերը նստած փոշու բարակ շերտն ու նստելով մի անկյունում` սկսում աշխատել…

«Այս պատերի մեջ եմ ծերացել». կյանքը նորածինների ճիչերին նվիրած Էմմա տատիկը

«Այս պատերի մեջ եմ ծերացել». կյանքը նորածինների ճիչերին նվիրած Էմմա տատիկը

28-10-2011

43 տարի շարունակ հազարավոր փոքրիկ մարդուկների լույս աշխարհ գալուն օգնած 76-ամյա Էմմա Պողոսյանն ամեն անգամ նույն կերպ և միևնույն ժամանակ նորովի է ուրախանում ևս մեկ փոքրիկի ծնունդով: 1977-ին, երբ հինգհազարերորդ ծնունդն ընդունեց, որոշեց բավարարվել միայն օրվա ծնունդները հաշվելով:

Առանց մեղուների մարդկությունն էլ կվերանա. վանաձորցի մեղվաբույծը ամեն օր հարյուր հազարավոր մեղուներ է խնամում

Առանց մեղուների մարդկությունն էլ կվերանա. վանաձորցի մեղվաբույծը ամեն օր հարյուր հազարավոր մեղուներ է խնամում

19-10-2011

Ցանցապատ գլխարկով մեղվաբույծը մոտենում է փեթակներին, նիհար ձեռքերով բացում դռները` մեծացնելով փեթակ մտնող օդի հոսքը: Ժրաջան մեղուները ընդունում են ազդանշանն ու դուրս գալիս` նեկտար բերելու:

Մեղուների հանդեպ սերը վանաձորցի Ռաֆայել Վեզիրյանը ժառանգել է հորից: 78-ամյա մեղվաբույծը մանուկ հասակից բազմահազար մեղուներ է տեսել, նրան միշտ գրավել է փեթակների շուրջը վխտացող մեղուների միալար երաժշտությունը սակայն, երբ 18 տարի առաջ սկսեց զբաղվել մեղվաբուծությամբ, քիչ բան գիտեր մեղուների մասին:

Լռությունից ծնված ծիծաղը. ծաղրածուն ուրախություն է պարգևում բոլորին

Լռությունից ծնված ծիծաղը. ծաղրածուն ուրախություն է պարգևում բոլորին

12-10-2011

Ծաղրածուն պատրաստվում է ներկայացման` ճտքակոշիկներ, զոլավոր գուլպաներ, կարճ, կարմիր տաբատ, վառ դեղին վերնաշապիկ, լայնեզր գլխարկ, կարմիր քիթ, կարմիր թշեր, ժպիտ, և հայելու միջից նայում է նա`23-ամյա Էմիլ Օհանյանը:

Նա կատարում է Լեոնիդ Ենգիբարյանի հայտնի համարը. փայտից կախում է ժիլետը, շարֆը, գլխարկը, ձեռնափայտը, դնում ճակատին: Հանդիսատեսը շունչը պահում է… Ակնթարթ… Շորը ծաղրածուի հագին է, գլխարկը` գլխին, շարֆը` ուսերից կախված, իսկ ձեռնափայտը` ձեռքին:

«Երաժշտությունը վերազգային արժեք է». պոլսահայ երգչուհին գրավում է թուրքական ալիքները` հայերեն թովիչ երգով

«Երաժշտությունը վերազգային արժեք է». պոլսահայ երգչուհին գրավում է թուրքական ալիքները` հայերեն թովիչ երգով

24-08-2011

«Երազիս մեջ այրում էիր 
Նամակներս քեզ գրած, 
Ա՜խ, նրանց մեջ թե բանայիր, 
Իմ սիրտը կար, իմ սիրած»

Հովհաննես Շիրազի այս տողերը գարնանն առաջին անգամ հնչեցին Թուրքիայի տարբեր հեռուստաալիքների եթերում: Երգը կոչվում էր «Նամակ»: Կատարողը ստամբուլահայ երգչուհի Սիբիլ Փեքթորոսօղլուն էր: Երգչուհին այս տեսահոլովակից հետո հայտնի դարձավ ոչ միայն ստամբուլահայերի շրջանում, այլ ամբողջ Թուրքիայում և Հայաստանում:

Հայրենիքի նվիրյալը` պետությունից անտեսված. կին ազատամարտիկին անգամ տոն օրերին չեն հիշում

Հայրենիքի նվիրյալը` պետությունից անտեսված. կին ազատամարտիկին անգամ տոն օրերին չեն հիշում

09-07-2011

Վանաձորցի Լուսինե Հովհաննիսյանին այս տարի էլ չհրավիրեցին մասնակցելու Շուշիի ազատագրման տարեդարձին:

Շուշիի ազատագրման 19-րդ տարին Ղարաբաղյան պատերազմի մարտիկ 35-ամյա Լուսինեն անցկացրեց մենության մեջ՝ վարձով բնակարանում:

Երբ 15 տարեկան էր, երազում էր մեծ տուն ունենալու, կրթություն ստանալու մասին: Սակայն Հովհաննիսյանների ընտանիքի համար տուն ունենալն այդպես էլ երազանք մնաց, իսկ գիրք վերցնելու տեղը դեռատի օրիորդը զենք վերցրեց ու որպես կապավոր գնաց պատերազմ:

Երեխան ողջ է ծնվել. նորածնին խեղդելու մեջ մեղադրվող մոր համար խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությամբ քաղաքից չհեռանալը

Երեխան ողջ է ծնվել. նորածնին խեղդելու մեջ մեղադրվող մոր համար խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությամբ քաղաքից չհեռանալը

19-03-2011

Վանաձորում մեծ հնչեղություն ստացած` մոր կողմից նորածնին խեղդելու դեպքի կապակցությամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությամբ քաղաքից չբացակայելը:

Հիշեցնենք, որ նախնական տեղեկություններով Վանաձորի բնակչուհի Զիրավարդ Ստեփանյանը (նախորդ հոդվածում անունները փոխված են) տան լոգարանում ինքնուրույն երեխա էր ծննդաբերել, ապա պոլիէթիլենային տոպրակով խեղդամահ արել նրան:

Դեպքի կապակցությամբ հարուցվել է քրեական գործ՝ ՀՀ քր. օր.-ի 106-րդ հոդվածի հատկանիշներով (մոր կողմից ծննդաբերության կամ դրանից անմիջապես հետո, ինչպես նաև հոգեճնշող վիճակում կամ մեղսունակությունը չբացառող հոգեկան խանգարման վիճակում նորածին երեխայի սպանությունը): Որպես պատիժ` Զիրավարդ Ստեփանյանին առավելագույն պատիժ կարող է սահմանվել ազատազրկումը՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:

«Գայլն էլ խելք ունի, միայն բնազդը չէ». վանաձորցի որսորդն արդեն հասցրել է նրանց սիրել ու ընտելացնել

«Գայլն էլ խելք ունի, միայն բնազդը չէ». վանաձորցի որսորդն արդեն հասցրել է նրանց սիրել ու ընտելացնել

17-03-2011

Սամվել Սարգսյանն արդեն չի հիշում՝ իր կյանքի ընթացքում քանի~-քանի գայլի հախից է եկել ու մարդկանց ազատել նրանց ավերածություններից:

Հաշվի առնելով Հայաստանում վերջին տարիներին գայլերի թվաքանակի շեշտակի աճը` այսօր կառավարությունը պարգևատրում է սահմանել ամեն մի ոչնչացված գլխի համար` հարյուր հազար դրամ:

Սակայն փորձառու որսորդի համար գումար վաստակելը չէ, որ միշտ մղել է դեպի անտառները:

Ֆիոլետովոյի հանդամասում տարիներ առաջ սպանած գայլի 1,82 սմ երկարություն ունեցող մորթին քանի տարի է՝ խնամքով պահում է. ինքը սպանել է, ինքն էլ քերթել:

Մենք լսում ենք աչքերով. լսողական խնդիրներ ունեցողները պահանջում են վերականգնել տեղեկացված լինելու իրենց իրավունքը

Մենք լսում ենք աչքերով. լսողական խնդիրներ ունեցողները պահանջում են վերականգնել տեղեկացված լինելու իրենց իրավունքը

16-03-2011

18-ամյա Վահեն դաշնամուր ու շվի է նվագում: Բայց չի լսում: Վահեն ժառանգական խլություն ունի: Ընտանիքում չեն լսում թե´ նրա ծնողները, թե´ եղբայրները:

Վահեն ավարտել է լսողության խանգարում ունեցող երեխաների կրթահամալիրը: Գրագետ և ակտիվ տղա է, սակայն կյանքից չի կարողանում քաղել այն ամենը, ինչ սովորաբար ստանում են նրա հասակակիցները: Վահեն տեղեկատվության պակաս ունի:

«Ես խուլ եմ, ձեզ թվում է, թե ես կարող եմ մտավոր խնդիրնե՞ր ունենալ: Բայց ես խնդիր չունեմ: Իմ ու ձեր տարբերությունն այն է, որ ես լսում եմ աչքերով: Այն ամենը, ինչ երիտասարդները տեղեկանում են, ես չեմ տեղեկանում: Կարծում եմ, որ որպես մարդ իմ իրավունքը խախտված է»,- բողոքում է Վահե Ալավերդյանը:

Այսօր հայկական հեռուստաընկերություններից ոչ մեկը ոչ մի հաղորդում չի պատրաստում, որը ժեստերի լեզվով կթարգմանվեր: Այս հարցը վերաբերում է մասնավորապես լրատվական հաղորդումներին: Լսողության խնդիրներ ունեցող անձինք ցանկանում են տեղեկանալ աշխարհի անցուդարձին, բայց այսօր այդ հնարավորությունը չկա:

«Իմ հայրենիքն այստեղ է». Ղարաբաղում ապրող սակավաթիվ ադրբեջանցիներն ասում են, որ իրենց ապահով են զգում

«Իմ հայրենիքն այստեղ է». Ղարաբաղում ապրող սակավաթիվ ադրբեջանցիներն ասում են, որ իրենց ապահով են զգում

14-03-2011

Լեռնային Ղարաբաղի Հադրութի շրջանի Մեծ Թաղեր գյուղում 75-ամյա փոքրամարմին, ժպտերես ադրբեջանուհի Նիզբաթին բոլորը «տյոտյա Լյուսյա» են ասում:

Մոտավորապես կես դար է, ինչ Լյուսյան ապրում է ամուսնու` Շահենի հետ, և ինչպես ինքն է ասում, նրա հետ էլ պատրաստվում է մեռնելու:

«Ինքը հայ ա, ես` ադրբեջանցի: Մի տղա ունենք, որդեգրալ ընք, Երևան ա ապրում,-ասում է 60-ականներին Բաքվի շրջանի Շամախի քաղաքից Ղարաբաղ եկած Լյուսյան: - Հիշում չըմ` պարիկամներիս վերջին անգամ հիբ ըմ տեսալ»:

Իրենց սիրո պատմությունը Շահենն ու Լյուսյան մի քիչ տարբեր կերպ են պատմում: Շահենը հիշում է, որ Լյուսյայի բարեկամները դեմ էին, որ նա հայի հետ ամուսնանա, և իրենք որոշեցին միասին փախչել: Լյուսյան էլ ամուսնու պատմության մեջ մի փոքր ուղղում է կատարում.

Կյանք, որի մեջ շատ ցավ կա. ադրբեջանցի Թամար տատի, կարոտի ու սիրո մասին Թամար թոռան պատմությունը

Կյանք, որի մեջ շատ ցավ կա. ադրբեջանցի Թամար տատի, կարոտի ու սիրո մասին Թամար թոռան պատմությունը

03-03-2011

30-ամյա Թամարը գորիսաբնակ, ծնունդով խնձորեսկցի Լևոն Հարությունյանի և ադրբեջանուհի Թամարայի թոռն է: Նրա սկեսուրը՝ տիկին Ժենյան, երբեք չի թաքցնում հարսի նկատմամբ իր վերաբերմունքը:

«Մինչև ամուսնանալը տղայիս ասում էի՝ տե´ս, հա, մի´ ուշացնի, Թամարին մենակ դու չես տեսնում: Ասեմ, որ մինչ այդ աղջիկս՝ Սաթենիկը, արդեն այդ օջախում հարս էր: Մենք նրանց վաղուց գիտեինք: Տատը շատ ձիգ, պինդ ընտանիք պահող կին էր»,-պատմում է Ժենյան:

Իսկ երբ տիկին Ժենյան խոսեց ազգային պատկանելության մասին, խոսակցությանն արագ միացավ նաև հարսը` Թամարը:

Իմ տունն այստեղ է`Հայաստանում. Ֆելիքս Ալիևը երազում է, որ իր երակներում խաչասերվող երկու ազգերը գտնեն համերաշխության կամուրջը

Իմ տունն այստեղ է`Հայաստանում. Ֆելիքս Ալիևը երազում է, որ իր երակներում խաչասերվող երկու ազգերը գտնեն համերաշխության կամուրջը

01-03-2011

Ֆելիքս Ալիևն ու Ջուլիետա Ենոքյանն արդեն 40 տարի է` ապրում են նույն տանը` հաշտ ու համերաշխ, սիրով: Ֆելիքսը նայում է կնոջն ու ծիծաղելով ասում. «Երկու ազգ, որ իրար հետ համերաշխ ապրեն, պետք է իրար հարգեն, չէ՞, Ջուլի´կ: Պիտի համբերատար լինեն ու հանդուրժող»:

63-ամյա Ջուլիետան դեռատի աղջկա նման ամաչում է ու սիրահարված աչքերով նայում ամուսնուն. «Ֆելոս ի~նչ տղա էր ջահել ժամանակ, է~, ամուսնանալուց առաջ ասաց ինձ, որ ադրբեջանցի ա, ես էլ ասեցի` հա, ի՞նչ անեմ, մարդս մարդ լինի»:

Ըստ 2005-ի ուսումնասիրությունների` Հայաստանում հաշվառված ադրբեջանցիների թիվը ընդամենը 29-ն է:

Նա/Նե առաջին մրցանակ Իննա Մխիթարյանին. «Մեդիալաբն» արժանացավ իր երկրորդ մրցանակին

Նա/Նե առաջին մրցանակ Իննա Մխիթարյանին. «Մեդիալաբն» արժանացավ իր երկրորդ մրցանակին

02-02-2011
Ամենամյա լրագրողական «Նա/Նե» մրցանակաբաշխության «լավագույն լուսանկարչական աշխատանք» անվանակարգում հաղթող է ճանաչվել «Մեդիալաբի» ֆոտոլրագրող Իննա Մխիթարյանի` Զարուհի Փոստանջյանի մասին պատմող ֆոտոպատմությունը:

Այս անվանակարգում ներկայացված յոթ ֆոտոպատմություններից Իննա Մխիթարյանը միակն է, որին ժյուրիի մրցանակին է արժանացրել` գլխավոր մրցանակի:

«Իհարկե, շատ հաճելի է մրցանակ ստանալ: Շատ ուրախ եմ, բայց ցավում եմ, որ ֆոտոյի ասպարեզին Հայաստանում միշտ պակաս ուշադրություն է դարձվում: Հուսով եմ` այս մտայնությունը կփոխվի»,- «Մեդիալաբին» ասում է Իննա Մխիթարյանը:

Արդեն ավանդական դարձած «Նա/Նե» ամենամյա լրագրողական մրցույթը այս տարի տոնեց իր 3 տարին:

Հայ Ձմեռ պապ 2011. Խոնավության մեջ, սարդերի և առնետների հարևանությամբ

Հայ Ձմեռ պապ 2011. Խոնավության մեջ, սարդերի և առնետների հարևանությամբ

29-01-2011

Ղահրամանյանների կացարանը գտնելը երկար չտևեց. հետևելով դրսում լվացքը պարզաջրող հարևանի խորհրդին` քայլեցի բակով հոսող ջրի ուղղությամբ. այն ուղիղ տանում էր փնտրածս բնակարանի պատուհանի տակ` ներծծվելով պատերից ներս:

Այս ամենը բավական է հասկանալու համար, որ այդ կացարանը չի կարելի անվանել բնակարան, քանի որ դա նկուղ է, որտեղ կատարյալ խոնավություն է, և որում չկան ամենատարրական կենցաղային պայմաններ` խոհանոց, սանհանգույց…

10 տարի է արդեն, որ քսաներեքամյա Անահիտն իր մայրիկի հետ ապրում է երկմաս նկուղի մի սենյակում, որտեղ, ի տարբերություն մյուսի, գոնե երբեմն-երբեմն ցերեկային լուսավորություն է լինում: