Երեխան ողջ է ծնվել. նորածնին խեղդելու մեջ մեղադրվող մոր համար խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությամբ քաղաքից չհեռանալը

Երեխան ողջ է ծնվել. նորածնին խեղդելու մեջ մեղադրվող մոր համար խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությամբ քաղաքից չհեռանալը

19-03-2011

Վանաձորում մեծ հնչեղություն ստացած` մոր կողմից նորածնին խեղդելու դեպքի կապակցությամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությամբ քաղաքից չբացակայելը:

Հիշեցնենք, որ նախնական տեղեկություններով Վանաձորի բնակչուհի Զիրավարդ Ստեփանյանը (նախորդ հոդվածում անունները փոխված են) տան լոգարանում ինքնուրույն երեխա էր ծննդաբերել, ապա պոլիէթիլենային տոպրակով խեղդամահ արել նրան:

Դեպքի կապակցությամբ հարուցվել է քրեական գործ՝ ՀՀ քր. օր.-ի 106-րդ հոդվածի հատկանիշներով (մոր կողմից ծննդաբերության կամ դրանից անմիջապես հետո, ինչպես նաև հոգեճնշող վիճակում կամ մեղսունակությունը չբացառող հոգեկան խանգարման վիճակում նորածին երեխայի սպանությունը): Որպես պատիժ` Զիրավարդ Ստեփանյանին առավելագույն պատիժ կարող է սահմանվել ազատազրկումը՝ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով:

«Գայլն էլ խելք ունի, միայն բնազդը չէ». վանաձորցի որսորդն արդեն հասցրել է նրանց սիրել ու ընտելացնել

«Գայլն էլ խելք ունի, միայն բնազդը չէ». վանաձորցի որսորդն արդեն հասցրել է նրանց սիրել ու ընտելացնել

17-03-2011

Սամվել Սարգսյանն արդեն չի հիշում՝ իր կյանքի ընթացքում քանի~-քանի գայլի հախից է եկել ու մարդկանց ազատել նրանց ավերածություններից:

Հաշվի առնելով Հայաստանում վերջին տարիներին գայլերի թվաքանակի շեշտակի աճը` այսօր կառավարությունը պարգևատրում է սահմանել ամեն մի ոչնչացված գլխի համար` հարյուր հազար դրամ:

Սակայն փորձառու որսորդի համար գումար վաստակելը չէ, որ միշտ մղել է դեպի անտառները:

Ֆիոլետովոյի հանդամասում տարիներ առաջ սպանած գայլի 1,82 սմ երկարություն ունեցող մորթին քանի տարի է՝ խնամքով պահում է. ինքը սպանել է, ինքն էլ քերթել:

Մենք լսում ենք աչքերով. լսողական խնդիրներ ունեցողները պահանջում են վերականգնել տեղեկացված լինելու իրենց իրավունքը

Մենք լսում ենք աչքերով. լսողական խնդիրներ ունեցողները պահանջում են վերականգնել տեղեկացված լինելու իրենց իրավունքը

16-03-2011

18-ամյա Վահեն դաշնամուր ու շվի է նվագում: Բայց չի լսում: Վահեն ժառանգական խլություն ունի: Ընտանիքում չեն լսում թե´ նրա ծնողները, թե´ եղբայրները:

Վահեն ավարտել է լսողության խանգարում ունեցող երեխաների կրթահամալիրը: Գրագետ և ակտիվ տղա է, սակայն կյանքից չի կարողանում քաղել այն ամենը, ինչ սովորաբար ստանում են նրա հասակակիցները: Վահեն տեղեկատվության պակաս ունի:

«Ես խուլ եմ, ձեզ թվում է, թե ես կարող եմ մտավոր խնդիրնե՞ր ունենալ: Բայց ես խնդիր չունեմ: Իմ ու ձեր տարբերությունն այն է, որ ես լսում եմ աչքերով: Այն ամենը, ինչ երիտասարդները տեղեկանում են, ես չեմ տեղեկանում: Կարծում եմ, որ որպես մարդ իմ իրավունքը խախտված է»,- բողոքում է Վահե Ալավերդյանը:

Այսօր հայկական հեռուստաընկերություններից ոչ մեկը ոչ մի հաղորդում չի պատրաստում, որը ժեստերի լեզվով կթարգմանվեր: Այս հարցը վերաբերում է մասնավորապես լրատվական հաղորդումներին: Լսողության խնդիրներ ունեցող անձինք ցանկանում են տեղեկանալ աշխարհի անցուդարձին, բայց այսօր այդ հնարավորությունը չկա:

«Իմ հայրենիքն այստեղ է». Ղարաբաղում ապրող սակավաթիվ ադրբեջանցիներն ասում են, որ իրենց ապահով են զգում

«Իմ հայրենիքն այստեղ է». Ղարաբաղում ապրող սակավաթիվ ադրբեջանցիներն ասում են, որ իրենց ապահով են զգում

14-03-2011

Լեռնային Ղարաբաղի Հադրութի շրջանի Մեծ Թաղեր գյուղում 75-ամյա փոքրամարմին, ժպտերես ադրբեջանուհի Նիզբաթին բոլորը «տյոտյա Լյուսյա» են ասում:

Մոտավորապես կես դար է, ինչ Լյուսյան ապրում է ամուսնու` Շահենի հետ, և ինչպես ինքն է ասում, նրա հետ էլ պատրաստվում է մեռնելու:

«Ինքը հայ ա, ես` ադրբեջանցի: Մի տղա ունենք, որդեգրալ ընք, Երևան ա ապրում,-ասում է 60-ականներին Բաքվի շրջանի Շամախի քաղաքից Ղարաբաղ եկած Լյուսյան: - Հիշում չըմ` պարիկամներիս վերջին անգամ հիբ ըմ տեսալ»:

Իրենց սիրո պատմությունը Շահենն ու Լյուսյան մի քիչ տարբեր կերպ են պատմում: Շահենը հիշում է, որ Լյուսյայի բարեկամները դեմ էին, որ նա հայի հետ ամուսնանա, և իրենք որոշեցին միասին փախչել: Լյուսյան էլ ամուսնու պատմության մեջ մի փոքր ուղղում է կատարում.

Կյանք, որի մեջ շատ ցավ կա. ադրբեջանցի Թամար տատի, կարոտի ու սիրո մասին Թամար թոռան պատմությունը

Կյանք, որի մեջ շատ ցավ կա. ադրբեջանցի Թամար տատի, կարոտի ու սիրո մասին Թամար թոռան պատմությունը

03-03-2011

30-ամյա Թամարը գորիսաբնակ, ծնունդով խնձորեսկցի Լևոն Հարությունյանի և ադրբեջանուհի Թամարայի թոռն է: Նրա սկեսուրը՝ տիկին Ժենյան, երբեք չի թաքցնում հարսի նկատմամբ իր վերաբերմունքը:

«Մինչև ամուսնանալը տղայիս ասում էի՝ տե´ս, հա, մի´ ուշացնի, Թամարին մենակ դու չես տեսնում: Ասեմ, որ մինչ այդ աղջիկս՝ Սաթենիկը, արդեն այդ օջախում հարս էր: Մենք նրանց վաղուց գիտեինք: Տատը շատ ձիգ, պինդ ընտանիք պահող կին էր»,-պատմում է Ժենյան:

Իսկ երբ տիկին Ժենյան խոսեց ազգային պատկանելության մասին, խոսակցությանն արագ միացավ նաև հարսը` Թամարը:

Իմ տունն այստեղ է`Հայաստանում. Ֆելիքս Ալիևը երազում է, որ իր երակներում խաչասերվող երկու ազգերը գտնեն համերաշխության կամուրջը

Իմ տունն այստեղ է`Հայաստանում. Ֆելիքս Ալիևը երազում է, որ իր երակներում խաչասերվող երկու ազգերը գտնեն համերաշխության կամուրջը

01-03-2011

Ֆելիքս Ալիևն ու Ջուլիետա Ենոքյանն արդեն 40 տարի է` ապրում են նույն տանը` հաշտ ու համերաշխ, սիրով: Ֆելիքսը նայում է կնոջն ու ծիծաղելով ասում. «Երկու ազգ, որ իրար հետ համերաշխ ապրեն, պետք է իրար հարգեն, չէ՞, Ջուլի´կ: Պիտի համբերատար լինեն ու հանդուրժող»:

63-ամյա Ջուլիետան դեռատի աղջկա նման ամաչում է ու սիրահարված աչքերով նայում ամուսնուն. «Ֆելոս ի~նչ տղա էր ջահել ժամանակ, է~, ամուսնանալուց առաջ ասաց ինձ, որ ադրբեջանցի ա, ես էլ ասեցի` հա, ի՞նչ անեմ, մարդս մարդ լինի»:

Ըստ 2005-ի ուսումնասիրությունների` Հայաստանում հաշվառված ադրբեջանցիների թիվը ընդամենը 29-ն է:

Նա/Նե առաջին մրցանակ Իննա Մխիթարյանին. «Մեդիալաբն» արժանացավ իր երկրորդ մրցանակին

Նա/Նե առաջին մրցանակ Իննա Մխիթարյանին. «Մեդիալաբն» արժանացավ իր երկրորդ մրցանակին

02-02-2011
Ամենամյա լրագրողական «Նա/Նե» մրցանակաբաշխության «լավագույն լուսանկարչական աշխատանք» անվանակարգում հաղթող է ճանաչվել «Մեդիալաբի» ֆոտոլրագրող Իննա Մխիթարյանի` Զարուհի Փոստանջյանի մասին պատմող ֆոտոպատմությունը:

Այս անվանակարգում ներկայացված յոթ ֆոտոպատմություններից Իննա Մխիթարյանը միակն է, որին ժյուրիի մրցանակին է արժանացրել` գլխավոր մրցանակի:

«Իհարկե, շատ հաճելի է մրցանակ ստանալ: Շատ ուրախ եմ, բայց ցավում եմ, որ ֆոտոյի ասպարեզին Հայաստանում միշտ պակաս ուշադրություն է դարձվում: Հուսով եմ` այս մտայնությունը կփոխվի»,- «Մեդիալաբին» ասում է Իննա Մխիթարյանը:

Արդեն ավանդական դարձած «Նա/Նե» ամենամյա լրագրողական մրցույթը այս տարի տոնեց իր 3 տարին:

Հայ Ձմեռ պապ 2011. Խոնավության մեջ, սարդերի և առնետների հարևանությամբ

Հայ Ձմեռ պապ 2011. Խոնավության մեջ, սարդերի և առնետների հարևանությամբ

29-01-2011

Ղահրամանյանների կացարանը գտնելը երկար չտևեց. հետևելով դրսում լվացքը պարզաջրող հարևանի խորհրդին` քայլեցի բակով հոսող ջրի ուղղությամբ. այն ուղիղ տանում էր փնտրածս բնակարանի պատուհանի տակ` ներծծվելով պատերից ներս:

Այս ամենը բավական է հասկանալու համար, որ այդ կացարանը չի կարելի անվանել բնակարան, քանի որ դա նկուղ է, որտեղ կատարյալ խոնավություն է, և որում չկան ամենատարրական կենցաղային պայմաններ` խոհանոց, սանհանգույց…

10 տարի է արդեն, որ քսաներեքամյա Անահիտն իր մայրիկի հետ ապրում է երկմաս նկուղի մի սենյակում, որտեղ, ի տարբերություն մյուսի, գոնե երբեմն-երբեմն ցերեկային լուսավորություն է լինում:

Հայ Ձմեռ պապ 2011. Փախստական, հաշմանդամ, որդեկորույս հայր

Հայ Ձմեռ պապ 2011. Փախստական, հաշմանդամ, որդեկորույս հայր

25-01-2011

Երեք որդիներին կորցրած Իգոր Սարգսյանն ամեն երեկո նստում է փայտի վառարանի կողքին, ձեռքն առնում մի փոքրիկ ծոցատետր, թերթում այն և թաքուն արտասվում` ժամանակ առ ժամանակ զգուշությամբ սրբելով թերթերի վրայի արցունքի կաթիլները, որոնք չորանալով` կարող են լղոզել թանկ ձեռագիրը...

Այդ ծոցատետրը Իգորի որդի Անդրանիկինն է, ով սեպտեմբեր ամսին զոհվել է ԼՂՀ Պաշտպանության բանակի առաջնագծերից մեկում`ադրբեջանցի դիպուկահարի կրակոցից:

Ծոցատետրում Անդրանիկը գրառել է իր ամենօրյա տպավորությունները. որ բանակն իրեն օգնում է կայանալ որպես տղամարդ, հասկանալ պատանեկության տարիների սխալները, գնահատել ծնողների վաստակը, մեկ առ մեկ հիշել և շնորհավորել մայրիկի, քույրիկների, փոքրիկ եղբոր, հոր, ընկերների ծնունդները:

«Եթե չպայքարես, ելք չես գտնի ճահճից դուրս գալու համար». Վարազդատ հորեղբոր պատժից մինչև դատական քաշքշուկ

«Եթե չպայքարես, ելք չես գտնի ճահճից դուրս գալու համար». Վարազդատ հորեղբոր պատժից մինչև դատական քաշքշուկ

29-12-2010

Գրասեղանի՝ իրար վրա դրված թղթերն ու գրքերը, անկյունի գրապահարանը, սեղանի հետևում պահ մտած համակարգիչն ու անցյալի հիշողություններով «ամփոփված» փոքրիկ արկղիկն ամբողջացնում են սենյակի տեսքը, որի՝ ննջարան լինելու մասին լուռ վկայում են, թերևս, միայն մահճակալները:

Սոֆյա Քալանթարյանի ստեղծած անկյունն է՝ իր նման պարզ ու հետաքրքիր: Ինչքան նուրբ է ու կանացի, այնքան էլ ուժ ու պայքար կա մեջը:

2008-ի նախագահական ընտրությունների օրը անկախությունից հետո բոլոր ընտրություններին մասնակցած 61-ամյա վանաձորցի Սոֆյա Քալանթարյանն ընտրատեղամասից միայնակ դուրս չեկավ:

Երկու ոստիկան, թևանցուկ անելով կնոջը, հեռացրին տեղամասից:

«Ուզում եմ ընտանիք ունենալ». երազանք, որ երբեք չի լքում մանկատան սաներին

«Ուզում եմ ընտանիք ունենալ». երազանք, որ երբեք չի լքում մանկատան սաներին

23-12-2010

Հորը ձեռքը բռնած` Նոր տարվա գնումներ կատարելիս: Եղանակը սառն էր, գետնին` ձյան բարակ շերտ: Երկու տարի առաջ էր, երբ վերջին անգամ Զոյան ու Զարուհին Ամանորի տոները նշեցին ջերմ ընտանեկան հարկի տակ` ծնողների հետ:

2009-ին առողջական լուրջ խնդիրների պատճառով քույրերի ծնողները մահացան. հայրը գլխի ուռուցք ուներ, մայրը` հիվանդ սիրտ:

Մեկուկես ամիս բարեկամների տներում, այստեղ-այնտեղ ապրելուց հետո Զոյան և Զարուհին հայտնվեցին Վանաձորի մանկատանը` տասնյակ տարբեր տխուր ճակատագրերի արժանացած երեխաների կողքին:

Թրուիի հեքիաթը. երկնքից բազմաթիվ խնձորներ ընկան, բայց դրանք չընկան կանանց գլխին, ինչպես երբեմն պատահում է

Թրուիի հեքիաթը. երկնքից բազմաթիվ խնձորներ ընկան, բայց դրանք չընկան կանանց գլխին, ինչպես երբեմն պատահում է

11-12-2010

Փոքր թվային խցիկը «բռնացրել» էր Ծոմակին ու Մարիային` քնից նոր արթնացած, Բանգլադեշի խուլ անկյունները` ողողված բազմագույն գիշերային լույսերով, Իջևանի չկառուցված ճոպանուղու մոդեռնիստական կմախքը, այլ պատկերներ Հայաստանից:

«Այստեղ շատ անգամ եմ զգացել. Հա´, սա նման է Բելգիային, միայն թե շատ ավելի խեղճ, բայց հետո ուրիշ բան կպատահեր, ու կհասկանայի. «WOW! սա շատ տարբեր է»: Օրինակ` մենք սովոր չենք անծանոթներից կամ նույնիսկ ծանոթներից ու ընկերներից եկող ագրեսիային»,- ասում է Թրուի Հանուլեն:

Դիզայներ, ճանապարհորդ և լուսանկարիչ Թրուի Հանուլեն (1960) Բելգիայից է և իր մոտոցիկլով «ներխուժել» է տասնյակ երկրներ ու քաղաքակրթություններ:

Մի փշուր լույս գորշ իրականության մեջ. Մոխրոտիկը դդումի առաջ վստահ է, որ ամեն ինչ լավ է լինելու

Մի փշուր լույս գորշ իրականության մեջ. Մոխրոտիկը դդումի առաջ վստահ է, որ ամեն ինչ լավ է լինելու

07-12-2010

Փոքրիկ Մոնիկան նայում է պատին փակցված երգչուհի Սիրուշոյի փայլփլուն նկարին ու ուրախ թափահարում թաթիկները: Նա կարծում է, թե երգչուհին իր մորաքույրն է:

Փոքր ու անշուք սենյակի, կարիքի և զրկանքների մեջ Մոնիկայի մայրը` Լուսինեն, աղջկան ցույց է տալիս իր սիրած երգչուհու ժպտադեմ լուսանկարը և փոքրիկին ասում. «Սիրուշո մորքուրն ա»:

Լուսանկարը` լավ կյանքի մի կադր գորշ իրականության մեջ:

Դժվարությունների, սննդի, հագուստի պակասի, հիվանդությունների դեմ ամենօրյա պայքարում 35-ամյա միայնակ մայր Լուսինե Սիմոնյանը չի կորցնում լավատեսությունը:

Գյուղապետի պատրաստած համեղ տոլմայից մինչև խմելու ջրի հարցը. Բազում համայնքի ղեկավարը չի դժգոհում «տղամարդկային» գործից

Գյուղապետի պատրաստած համեղ տոլմայից մինչև խմելու ջրի հարցը. Բազում համայնքի ղեկավարը չի դժգոհում «տղամարդկային» գործից

04-12-2010

Երբ երկու տարի առաջ Սրբուհի Հարությունյանն ամուսնուն ասաց իր` գյուղապետ դառնալու մտադրության մասին, չնայած մերժում չստացավ, բայց հասկացավ, որ կյանքը հեշտ չի լինելու:

«Դու գիտես, մտածի՛ր, էգուց չասես` դժվար է, ինչո´ւ սենց արեցի»,-պատասխանեց ամուսինը:

Սակայն Լոռու մարզի Բազում գյուղի ներկայիս գյուղապետ Սրբուհի Հարությունյանը չի տրտնջում, որ դժվար է, չի զղջում իր որոշման համար:

«Հասկացա, որ կյանքիս այդ շրջանի դժվարությունն էլ պետք է հաղթահարեմ, որ դժվար քայլ չկա, ուղղակի պետք է այդ քայլն անեմ, այն հաղթահարելու ուղին գտնեմ ու առաջ անցնեմ»,- իր «տղամարդկային» գործն սկսելու նախապատմությունն է անում ծնունդով մեղրուտցի Սրբուհի Հարությունյանը:

Ժամանակի հեռավորությունից նա ժպիտով է հիշում, թե առաջին անգամ որպես գյուղապետ մարզկենտրոն նիստի ինչպես գնաց:

«Արևածաղիկ» Արփի Մաղաքյանին. «Մեդիալաբն» արժանացել է իր առաջին մրցանակին

«Արևածաղիկ» Արփի Մաղաքյանին. «Մեդիալաբն» արժանացել է իր առաջին մրցանակին

03-12-2010

Այսօր ամփոփվել են «Հույսի կամուրջ» և «Առաքելություն Արևելք» կազմակերպությունների` ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության հետ համատեղ հայտարարած «Հավասար հնարավորություններ» խորագրով հաշմանդամության թեմայով լավագույն հրապարակման ութերորդ մրցույթի արդյունքները, որում «Մեդիալաբն» արժանացել է իր առաջին մրցանակին:

Արդեն ավանդական դարձած «Արևածաղիկ» անվանումը կրող ամենամյա մրցույթին, որի նպատակը հաշմանդամություն ունեցող մարդկանց համար հավասար հնարավորություններ ապահովելու գաղափար քարոզելն է, ներկայացվել են 19 տպագիր, 3 ռադիո և 7 հեռուստատեսային նյութեր մայրաքաղաքից և մարզերից:

«Մատներդ հետը կուտես». հաղթանդամ խոհարար Գրիշա Անտինյանն իր երեք ամենակարևոր համեմունքներով` հոգի, սեր և ժպիտ

«Մատներդ հետը կուտես». հաղթանդամ խոհարար Գրիշա Անտինյանն իր երեք ամենակարևոր համեմունքներով` հոգի, սեր և ժպիտ

01-12-2010

Հաղթանդամ, սպիտակ գլխարկով ինքնավստահ խոհարարի տեսքն անգամ հույս է ներշնչում, որ ուտելիքը համեղ է լինելու: Նա հանգիստ քայլերով դուրս է գալիս խոհանոցից և ժպտադեմ շրջում սեղանից սեղան, լսում հաճախորդների կարծիքը և բարի ախորժակ մաղթում ճաշատեսակները համտեսողներին:

«Մեր իրականության մեջ ռեստորաններում` որպես ազգային կերակրատեսակ, առաջարկում են խորոված, ճուտ, քյաբաբ: Սա նույնն ա, որ մեր ազգային երաժշտությունը ներկայացնենք Թաթուլով, Սպիտակցի Հայկոյով, Թաթայով»,- ասում է 47-ամյա խոհարար Գրիշա Անտինյանը:

Նրա խոհարարական հագուստին հայկական զինանշանն ու դրոշն է, անուն-ազգանունն ու «Հայ խոհարարական ավանդույթների պահպանման և զարգացման» հասարակական կազմակերպության անունը, որի փոխնախագահն է:

Անցյալի ու ներկայի արանքում. հնաոճ ժամացույցը թխկթխկում է, իսկ կուժերը` իրենց կյանքի պատմությունով ամբողջացնում են հնավաճառի սիրած գործը

Անցյալի ու ներկայի արանքում. հնաոճ ժամացույցը թխկթխկում է, իսկ կուժերը` իրենց կյանքի պատմությունով ամբողջացնում են հնավաճառի սիրած գործը

06-11-2010

Սամվել Առաքելյանն իր կյանքում այնքան շատ կուժ է հավաքել, որ եթե կողք կողքի շարի, դրանք կձգվեն 500 մետր: Տեսականին բազմազան է` ամենամեծ կուժը 1,5 մետր բարձրություն ունի, ամենափոքրը 3 սմ է:

48-ամյա վանաձորցին դեռ մանկությունից հնաոճ իրերի նկատմամբ անտարբեր չի եղել. շատ է սիրել խեցեղեն աշխատանքներ, կժեր, նման իրերը պահել-փայփայել է, դեն չի գցել:

«Իմ կյանքն առանց հին իրերի, գեղեցիկի չեմ պատկերացնում, ասես կյանքիս իմաստն են դարձել»,- ասում է նա:

Հիշում է՝ երբ փոքր տղա էր, հոր ձեռքը բռնած թանգարաններ էր այցելում, խոշոր ու զարմանքով լի աչքերը գցում էր այս կամ այն հնաոճ իրին և երկար-երկար նայում:

Անսովոր ճակատագիր. երգչուհի Հասմիկ Հարությունյանն իր ռոմանտիկ սիրուց մինչև մտահոգիչ իրականություն

Անսովոր ճակատագիր. երգչուհի Հասմիկ Հարությունյանն իր ռոմանտիկ սիրուց մինչև մտահոգիչ իրականություն

04-11-2010

«Երբ ինձ հարցնում են` ի՞նչ անենք, որ ամուսնանանք, ասում եմ` CD ձայնագրեք, ամուսինը ճամփա կընկնի»,- ծիծաղում է ՀՀ վաստակավոր երգչուհի Հասմիկ Հարությունյանը և պատմում իր սիրո ռոմանտիկ ու անսովոր պատմությունը, թե ինչպես է ամուսինը 10 տարի առաջ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում լսել իր երգերը և ճամփա ընկել` յուրահատուկ ձայնով երգչուհուն գտնելու:

«Ինձ նման խենթ է´լ չկա»,- ծիծաղում է ամուսինը` Անդրանիկ Միքայելյանը, ով իր թավ բեղերով, հետաքրքիր ակցենտով և ձայնի հնչեղ տեմբրով հիշեցնում է Ուիլյամ Սարոյանին. մեծ գրողի մորաքրոջ թոռն է Անդրանիկը:

Անդրանիկի նախնիները մինչև Մեծ Եղեռնը Սեբաստիայից գաղթել են ԱՄՆ և հնարավորություն են ունեցել «էրգրից» իրենց հետ տանելու պետքական իրեր: Այդ իրերից մի քանի զույգ բրդե նախշուն, լավ պահպանված գուլպաներ զարդարում են Հասմիկի և Անդրանիկի ազգային ոճով կահավորված հյուրընկալ բնակարանը:

Մարիամ Սուխուդյան. «Արթո՞ւն ես, զինվո´ր»

Մարիամ Սուխուդյան. «Արթո՞ւն ես, զինվո´ր»

27-10-2010

«Մեռնելն ամոթ ա»,- ասում է Մարիամ Սուխուդյանն ու ապրում օգնելու, պաշտպանելու համար երեխաներին, ծառերին, կենդանիներին:

Փխրուն, մանրիկ, երազկոտ Մարիամը նվիրված է իր ընտրած ուղուն, որը մեր իրականության մեջ պարտադրում է լինել ուժեղ, ինքնասածի, համառ:

Առավոտյան աչքերը բանալուց  ու ձգվելուց հետո Մարիամն ինքն իրեն հարցնում է` արթո՞ւն ես,  զինվո´ր:

Իսկ վհատ ժամանակ «լիանալու, լուսավորվելու, ուժեղանալու»  համար Մասիվի իրենց տնից իջնում է բուսաբանական  այգի, հավաքում թափված շշեր, տոպրակներ  ու պառկում խոտին:

Վերջին տարիների մենություն. անցյալի ու ներկայի խաչվող հուշերում ծերանոցի բնակիչներն ամեն օր սպասում են

Վերջին տարիների մենություն. անցյալի ու ներկայի խաչվող հուշերում ծերանոցի բնակիչներն ամեն օր սպասում են

25-09-2010

Նրանք հաճախ վիճում են, բամբասում, երբեմն սիրահարվում ու ամուսնանում: Ամեն մեկը` իր ցավով, հիվանդություններով, ուրախությամբ, բայց բոլորին միավորում ու կապում է մի բան. կարոտը դեպի անցյալը, դեպի հարազատները, տունը, շրջապատը:

Երևանի թիվ 1 տուն-ինտերնատում 275 ծեր է ապրում: Շենքի խնամված բակում ծաղիկներ կան, տաղավարներ ու նոր ներկված կանաչ նստարաններ:

Երկրորդ հարկում ապրող 73-ամյա Վոլոդյա Աղամալյանը երազում է ԱՄՆ վերադառնալ. հինգ տարի ապրել է, բայց դուրը չի եկել ու հայրենիք է վերադարձել. «Էշ էի, էշ»,- ասում է նա: Ամերիկայում բնակվող երեխաների ու կնոջ մասին խոսելիս աչքերը լցնում է, բայց ամոթ է, ախր, հուզվել չի կարելի. փոխում է խոսակցության թեման ու պատմում Լաս Վեգասում անցկացրած երջանիկ օրերի մասին. «Օր էր լինում` 300 դոլար կես ժամում տարվում էի»: