«Կուզեմ բնավորությամբ, տեսքով ախպոր նման եղնի, բայց ճակատագրով՝ չէ». զոհված զինվորի մայր․ Ազատություն

Ջրաշենցի Սուսաննա Հակոբջանյանը 44-օրյա պատերազմում զոհված որդու լուսանկարի մոտ սրբում է արցունքներն ու շտապում 8 օրական փոքրիկին կերակրելու, գրում է Ազատությունը։

«Նրա մեջ գտա սփոփանքս», – ասում է 42-ամյա Սուսաննան ու փոքրիկ Նիկոյին ամուր սեղմում կրծքին. – «Կուզեմ բնավորությամբ ախպոր նման եղնի, տեսքով, բայց ճանակագրով՝ չէ»։

20-ամյա Նիկոն երեք ամսից ավարտելու էր ծառայությունը։ Ասկերանի զորամասում էր։ Բայց պատերազմը ընդհատեց կյանքը։ Պապը՝ 90-ամյա Հայկ Մխիթարյանն անվերջ կարող է խոսել Նիկոյի երազանքների մասին։ Ճարպիկ էր, ասում է, ու տխուր կատակում, թե հարսանիքներում փեսացուներին նետվող ծաղկեփնջերը միշտ ինքն էր որսում։ Սպասում էին, թե կգա՝ մի մեծ հարսանիք կանեն։

Պապն ապրած ինը տասնամյակների ընթացքում շատ տխրություն է տեսել, բայց սա անտանելի վիշտ է։ Միայն փոքրիկի ծնունդն է ժպիտ բերել տուն, միայն նրա հետ ու նրա մասին խոսելիս են ժպտում։

«Նիկողոս էր իրա անունը, բայց մենք Նիկո էինք ասում։ Հիմա էրեխուն հենց Նիկո ենք դրել։ Ոնց որ անընդհատ սպասում եմ, որ հեսա Նիկոյին պտի նմանվի, Նիկոն եղնի…», – ասում է որդեկորույս մայրը։

Տան մի անկյունում զոհված որդու լուսանկարներն են, զինվորական իրերն ու մեդալները։ Ասում են՝ աչքի լույսի պես կպահեն նրա մասին ամեն ինչ պատմելու համար։ Քույրը՝ Լաուրան մեծ Նիկոյից տասը տարով փոքր էր, նորածին Նիկոյից՝ տասը տարով մեծ։ Ավելին՝ սկբնաղբյուրում։