Նախագահի աթոռն ավելի բարձր չէ, քան Արցախը

Նախագահի աթոռն ավելի բարձր չէ, քան Արցախը
Նախագահի աթոռն ավելի բարձր չէ, քան Արցախը
Հեղինակ MediaLab

Քանի մոտենում են Արցախի նախագահական ընտրությունները, այդքան իրավիճակը թեժանում է: Կարծես նախանշվում են հիմնական թեկնածուները, որոնց միջև ընթանալու է այդ բուռն պայքարը:

Իր առաջադրման, իրավական խնդիրների ու խոչընդոտների մասին երիցս հայտարարել է Սամվել Բաբայանը: Նախագահ դառնալու անթաքույց ցանկություն ունի նաև Վիտալի Բալասանյանը: Պայքարին կարող է միանալ Արցախի նախկին վարչապետ Արայիկ Հարությունյանը, որը մինչ այս պահն ամենազուսպն է հավակնորդներից:

Հասկանալի է, որ ցանկացած ընտրություն, իր հետ բերում է թեժ կրքեր: Հասկանալի է, որ պաշտոնի ու փառքի ձգտումը դառնում է մարդկային վատթարագույն արատներից մեկը, եթե ճանապարհից սրբում ես ամեն ինչ:

Այն ինչ մենք տեսնում ենք վերջին օրերին, դուրս է ամեն տեսակ երևակայությունից ու ընկալումներից, որոնք մենք ունեցել ենք: Վերջին 30 տարիներին, Արցախը և Արցախի հետ առնչվող ամեն ինչ սրբազնացվել է: Անկախ այն բանից, թե ով է եղել Հայաստանի ղեկավարը, նա աշխատել է  մեկ հիմնականում ուղղությամբ՝ Արցախը չդարձնել սկանդալների կենտրոն: Որոշ դեպքերում չենք հաջողել: Պատերազմն ունի իր կանոնները և այդ կանոններից կարևորագույնը ներքին երկպառակչություններից խուսափելն է:

Սակայն երկու թեկնածուները, պատերազմի արյունով անցած զորահրամանատարները, կարծես այս վերջինը դրել են մի կողմ: Քաղաքական դիվիդենտներ շահելու համար, նրանք փոխադարձաբար մեղադրում են միմյանց այնպիսի սպանությունների մեջ, որոնց նկատմամբ մեր հանրության վերաբերմունքը շարունակում է ու դեռ կշարունակի մնալ հուզական:

Նախագահի աթոռ տանող ճանապարհը, կարծես նրանց մոռացնել է տալիս առաջնայինը: Կենտրոնում հայտնվում է Մոնթեն, Արթուր Մկրտչյանը և այլ փառապանծ այրեր: Դիվիդենտներ շահելու այդ մոլուցքը կարծես վերածվել է ավելի շատ կեղտոտ գործելաոճի, քան քաղաքական պայքարի:

Այս պարագայում, անհասկանալի է նաև իրավապահ մարմինների արձագանքը: Ավելի շուտ, այդ արձագանքի բացակայությունը: Երկու հայտնի զորահրամանատարներ մեղադրում են միմյանց բազմաթիվ ասեկոսների ու դավադրությունների տեղիք տված սպանություններից տեղյակ լինելու կամ մեղսակցության մեջ:

Հետաքրքիր է, նրանցից որևէ մեկը, Արցախի կամ Հայաստանի իրավապահների կողմից հրավեր ստացե՞լ է: Փորձե՞լ են բացատրություն պահանջել, թե ինչ է ընկած այդ հայտարարությունների հիմքում: Եթե չեն արել, շատ վատ է:

Այս գործելաոճը նախևառաջ վնասում է Արցախին:

Ի վերջո, ով էլ դառնա նախագահ, առանց Հայաստանի իշխանություններին լոյալ լինելու, պարզապես չի կարող գոյատևել ու վերջ:

Դա այդպես է եղել, այդպես կշարունակի մնալ, քանի դեռ մենք չունենք բաղձալի խաղաղություն ու հստակ կարգավիճակ: Տարատեսակ շահարկումներն էժան դիվիդենտների դաշտից են: Խնդրին ցանկացած դիտանկյունից նայելիս՝ Արցախի Հանրապետություն, թե Հայաստանի մարզ, հարցի բովանդակությունը չի փոխվում, եթե իհարկե, դրսից տղա բերելու մղումը չկա:

Հ. Գ. Հետաքրքիր է, թե ու՞ր են այն երկու նախագահները, որոնք օրեր առաջ պաշտպանում էին իրենց նախագահ կոլեգային: Չեն ուզում արդյոք, իրենց մարտական ընկերների հետ սեղան նստել ու մեկնել որոշ պարզ ճշմարտություններ:

Վահրամ Թոքմաջյան

MediaLab.am