«Եթե հակառակորդը շարունակի այսպես պահել իրեն, մենք նրան խորտակիչ հարված կհասցնենք այնտեղ, որտեղ նա ամենևին չի սպասում».ԼՂՀ պաշտպանության նախարար

«Եթե հակառակորդը շարունակի այսպես պահել իրեն, մենք նրան խորտակիչ հարված կհասցնենք այնտեղ, որտեղ նա ամենևին չի սպասում».ԼՂՀ պաշտպանության նախարար
«Եթե հակառակորդը շարունակի այսպես պահել իրեն, մենք նրան խորտակիչ հարված կհասցնենք այնտեղ, որտեղ նա ամենևին չի սպասում».ԼՂՀ պաշտպանության նախարար
Հեղինակ MediaLab

hayzinvor.am-ը զրուցել է ԼՂՀ պաշտպանության նախարար, ՊԲ հրամանատար, գեներալ-լեյտենանտ Մովսես Հակոբյանի հետ -Պարոն նախարար, Ձեր դիտարկմամբ՝ ինչպիսի՞ն է իրավիճակը առաջնագծում: -Առօրյա: Ինչպես միշտ: Լուրջ փոփոխություն չկա: -Վերջին իրադարձություններից հետո շփման գծի ողջ երկայնքով լարվածության նվազում նկատվո՞ւմ է, թե՞ ոչ: -Մարտական գործողությունների առումով` այո՛, հրադադարի ռեժիմի խախտման առումով` ո՛չ: -Հայտնի փաստ է` հրադադարի ռեժիմի խախտման մեջ զգալի […]

hayzinvor.am-ը զրուցել է ԼՂՀ պաշտպանության նախարար, ՊԲ հրամանատար, գեներալ-լեյտենանտ Մովսես Հակոբյանի հետ

-Պարոն նախարար, Ձեր դիտարկմամբ՝ ինչպիսի՞ն է իրավիճակը առաջնագծում:

-Առօրյա: Ինչպես միշտ: Լուրջ փոփոխություն չկա:

-Վերջին իրադարձություններից հետո շփման գծի ողջ երկայնքով լարվածության նվազում նկատվո՞ւմ է, թե՞ ոչ:

-Մարտական գործողությունների առումով` այո՛, հրադադարի ռեժիմի խախտման առումով` ո՛չ:

-Հայտնի փաստ է` հրադադարի ռեժիմի խախտման մեջ զգալի դերակատարություն ունեն նաև հակառակորդի դիպուկահարները: Նրանց սաստելու ուղղությամբ մենք ի՞նչ ենք ձեռնարկում:

-Համապատասխան միջոցառումներ ենք իրականացնում ինչպես մեր զորքերի պատսպարման, այնպես էլ հակազդելու ուղղությամբ: Իսկ հակազդման միջոցները տարբեր են` սկսած հատուկ ստորաբաժանումների գործողություններից` վերջացրած հակազդման այլ միջոցներով:

-Պարոն գեներալ-լեյտենանտ, մի առիթով Դուք ասել եք, բառացի մեջբերում եմ Ձեր խոսքը. «Պատերազմի վերսկսման դեպքում մենք ստիպված կլինենք ռազմական գործողություններ վարել ոչ թե մեր տարածքում, այլ այնտեղ, որտեղ հակառակորդը չի սպասում»:

-(Ժպտում է) Եթե հակառակորդը շարունակի այսպես պահել իրեն, մենք նրան խորտակիչ հարված կհասցնենք այնտեղ, որտեղ նա ամենևին չի սպասում: Դա մարտավարություն է: Դրա համար մեր համապատասխան ծառայությունները մշտապես ուսումնասիրում են հակառակորդի թույլ և ուժեղ կողմերը, և մենք հարվածելու ենք այնտեղ, որտեղ թշնամու համար լինելու է ավելի ցավագին: Եվ դա չի նշանակում, որ մենք նրա թույլ տեղին ենք հարվածելու: Մենք հարվածելու ենք ամենից ուժեղ ու պաշտպանված տեղին, այնպես որ միանգամից մեր խնդիրները լուծենք: Մեր այդ հարվածից հետո հակառակորդը շատ երկար ժամանակ չի կարողանա ուշքի գալ:

-Մեր օրերում պաշտպանությունը սերտ համագործակցության մեջ է գիտության հետ. ի՞նչ է արվում առաջնագծում հենակետերում անվտանգությունն է՛լ ավելի բարձրացնելու, պաշտպանությունն է՛լ ավելի հուսալի դարձնելու և մարդկային գործոնը հնարավորինս նվազեցնելու համար… Ի՞նչ նոր բան է պաշտպանական ոլորտին առաջարկում հայրենի գիտությունը…

-Առաջարկություններ լինում են, և օդից չի ծնվում ցանկացած լավ բան: Առանց գիտական առաջընթացի հեռու չես գնա… Սպան ու զինվորն էլ կարող են օգտակար առաջարկությամբ հանդես գալ: Ասեմ, որ ամենից լավ առաջարկությունը ներկայացնում է հենց խնդիրն իրականացնողը:

-Բանակում ինչի՞ մասին այլևս չեն խոսում:

-Զինվորին տրվող սննդի չափաբաժնի, դրա որակի ու կալորիականության, հանդերձանքի մասին, որովհետև այդ հարցերը մեկընդմիշտ լուծված են: Հայ զինվորը և՛ սննդով, և՛ հանդերձանքով շատ լավ է ապահովված: Քաղցած զինվորին կռիվ չես առաջնորդի, թեև այդպես էլ կարող է պատահել…

-Պարոն նախարար, երբ այցելում եք առաջնագծում մարտական հերթապահություն կատարող զինվորներին, ի՞նչ եք ասում, ինչի՞ մասին եք խոսում:

-Երբ ես դիրքապահ զինվորին հարցնում եմ` ինչպե՞ս ես, նա պատասխանում է` «Պատրաստվում եմ պատերազմի»: Այս պատասխանը շատ բան է ասում մեր բանակի մասին: Զինվորը պետք է պատրաստ լինի պատերազմի, որպեսզի խաղաղություն լինի: Խաղաղությունը գալիս է պատերազմի պատրաստվելով: Հայտնի դեպքերից մեկի ժամանակ կապով խոսում եմ հրամանատարի հետ և լսում եմ, որ նրա կողքին մեկը ողբում է: Հետաքրքրվում եմ` ո՞վ է: Նա պատասխանում է` դիրքի ավագն է, ասում է` ինչո՞ւ հենց իմ դիրքի հետ պետք է պատահեր… Ես նրան ասում եմ, որ եթե քո դիրքին են խփել, ուրեմն թույլ ես եղել, անպատրաստ ես եղել: Պատրաստ լինեիր, զգոն լինեիր, ժամանակին նկատեիր, հայտնաբերեիր, կհակազդեիր: Ողբալ պետք չէ, լաց լինելով ոչնչի չես հասնի, հորդորում եմ նրան:

-Պարոն գեներալ-լեյտենանտ, ես նկատել եմ, որ Դուք թեպետ խիստ, բայց նաև հուզական անձնավորություն եք: Եթե գաղտնիք չէ, վերջին անգամ ե՞րբ եք հուզվել:

-Ես մարդ եմ, չէ՞: Եվ ես ավելի շատ լավից եմ հուզվում: Ինձ մոտ հուզմունք կարող է առաջանալ միայն ուրախությունից: Դժվարությունների ժամանակ առհասարակ չեմ հուզվում: Վերջին դեպքերի ժամանակ էլ, երբ իրավիճակը լարված էր, ոչ ոք իմ դեմքին հուզմունքի նշույլ չի նկատել: Նման պահերին չպետք է հուզվես, որպեսզի ինքնատիրապետումդ չկորցնես: Եթե զինվորը զգաց, նկատեց, որ իր հրամանատարը հուզված է, խառնվել է, նա քառապատիկ անգամ ավելի կխառնվի, և հետևանքը տխուր կլինի: Հարցնում եք` վերջին անգամ ե՞րբ եմ հուզվել: Վերջին անգամ հուզվեցի, երբ ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանը պարգևատրում էր «Տանկային բիաթլոնի» մասնակիցներին: Նայում էի ու մտածում. «Ի՜նչ առնական ու գեղեցիկ տղաներ են, ափսոս, որ զորացրվում են»: Մի բան էր ինձ մխիթարում, որ նրանց տեղը դատարկ չի մնա, նոր քաջեր կգան. մենք առյուծասիրտ տղաների պակաս երբևէ չենք ունեցել: Այդ օրն իսկապես հուզմունքս անսահման էր:

-Ե՞րբ է հրամանատարի պատիժը լինում խիստ կամ դաժան:

-Պատիժը չի լինում խիստ կամ դաժան: Չկա խիստ պատիժ, կա արդարացի պատիժ: Ես սկզբունք ունեմ: Եթե իմ ենթական կատարել է մի արարք` վատ կամ լավ, ինչի համար նա պետք է պատժվի կամ խրախուսվի, նախ՝ մտածում եմ, եթե տվյալ արարքը կատարած լինեի ես, ի՞նչ տույժ կամ խրախուսանք կուզենայի, որ ինձ տային: Եվ որ ինչ պատիժ ու խրախուսանք էլ ստանայի, համոզված եմ՝ երկուսն էլ պատվով կկրեի: Ճշմարիտ պատիժը որոշվում է իր խստությամբ: Ոչ թե հրամանատարը, այլ արարքով է որոշվում, թե ենթական ինչ պատիժ պետք է կրի: Եվ պատժվողը պետք է հասկանա, թե ինչի համար է պատժվում: Եթե նա չհասկացավ, ցանկացած պատիժ նրա համար լինելու է խիստ և մանավանդ` անարդար:

-Պարոն հրամանատար, խոսվեց պարգևատրումից, հիշեցի վերջերս հեռուստատեսությամբ ցուցադրված մի կադր, երբ Ադրբեջանի նախագահը պարգևատրում էր ինչ-ինչ զինվորականների: Ենթադրեցի` դրանք այս վերջին գործողությունների ժամանակ, այսպես ասած, «աչքի ընկած գայլուկներն» էին: Նկատեցի, որ նրանց նախագահի դեմքի արտահայտությունը, մեղմ ասած, տոնական չէր:

-Այդ կադրերը ես էլ եմ տեսել. բոլորի դեմքերը այնպիսին էին, կարծես թաղման եկած լինեին: Ալիևի ու նրա պաշտպանության նախարարի դիմագծերը մեր զինվորն էր այդպես «հղկել» ու ձևախեղել: Այդ մեր զինվորի շառաչուն ապտակն էր դաջվել նրանց դեմքին: Նրանց ամեն ինչը ստի ու կեղծիքի վրա է հիմնված:

-Իսկ այդ, Ձեր խոսքերով՝ «շառաչուն ապտակ հասցնող» քաջերի մեջ կա՞ն այնպիսիք, ովքեր ցանկանում են շարունակել ծառայությունը:

-Իհարկե, կան: Արդեն մի քանիսը նման ցանկություն հայտնել են: Զորացրվելուց հետո նրանք պայմանագրային հիմունքներով կշարունակեն իրենց զինվորական ծառայությունը:

-Ի՞նչ առանձնահատկություն ունեն ընթացիկ` օպերատիվ-մարտավարական զորավարժությունները:

-Զորավարժություններում ընդգրկված են տարբեր զորատեսակների ստորաբաժանումներ: Ամբողջությամբ, հարյուր տոկոսով զորքը զորավարժության է դուրս եկել:

-Պարոն գեներալ-լեյտենանտ, ինչպես ցանկացած բնագավառում, այնպես էլ մեր բանակում սերնդափոխությունը անխուսափելի գործընթաց է: Անշուշտ, ողջունելի է առողջ սերնդափոխությունը: Այսօր պատերազմի բովով անցած, բանակի կորիզը հանդիսացող հրամանատարներին գալիս են փոխարինելու նոր սերնդի խոստումնալից զինվորականներ, որոնց մի մասը նույնպես մասնակիցն է եղել ռազմական գործողությունների…

-Ես հարյուր տոկոսով համոզված եմ, որ մեր բանակի հաղթանակը երիտասարդ լինելու մեջ է: Հաղթանակը կերտում են խենթերը, իսկ խենթություն կատարում են որոշակի տարիքում, երիտասարդ ժամանակ: Ծերերը երբեք չեն խենթանում, միլիարդից մեկը, իսկ մենք միլիարդ չենք: Բանակը ֆիզիկապես ուժեղ, կոփված մարդկանց տեղ է, իսկ որոշակի տարիքի հետ կապված՝ մարդու ֆիզիկական ունակություններն ու հնարավորությունները նվազում, սահմանափակվում են: Բանակը պետք է երիտասարդ լինի: Ես պատերազմի ժամանակ իմ զորքի առջևից եմ քայլել, բայց այսօր դժվարանում եմ: Կարող է այնպիսի իրավիճակ ստեղծվի, որ քո առջևից գնալու անհրաժեշտությունը ծագի: Եթե չեղար ֆիզիկապես ուժեղ, եռանդուն ու խենթ, չես կարող լիարժեքորեն դրսևորվել: Ինձ մոտ էլ մեկ-մեկ չի ստացվում: Սերնդափոխությունը արդարացված է, երբ այն ճիշտ ժամանակին ու ճիշտ տեղում է կատարվում: Առողջ սերնդափոխությունը անհրաժեշտ ու պարտադիր գործընթաց է ցանկացած բնագավառում, և, իմ խորին համոզմամբ, դրա մեջ է հաղթանակի ու հաջողության հիմնական գրավականը: Ամեն ինչ պետք է արվի, որ այն հարթ ու սահուն իրականացվի: Ես չեմ թույլատրում՝ վերադաս շտաբում բարձր պաշտոնի նշանակվի մեկը, որը չունի զինվորական համարժեք բարձրագույն կրթություն:

-Ի՞նչ դերակատարում ունի լրատվամիջոցը զինուժի կայացման գործում:

-Նշանակալի՛: Լրատվամիջոցների հրապարակումներով է հանրությունը տեղեկանում բանակի անցուդարձի, հաջողությունների և բացթողումների մասին: Եթե անգամ քննադատական շեշտադրումով է լրագրողը գրում ինչ-որ երևույթի մասին, պետք է անկեղծ սրտացավություն տեսնես նրա տողերում: Գրելիս անհրաժեշտ է, որ տվյալ լրատվամիջոցը խստորեն հետևի ու պահպանի գաղտնիության գրված ու չգրված բոլոր կանոնները: «Հայ զինվոր» ու «Մարտիկ» թերթերը պետք է ամբողջությամբ և արդարացիորեն ներկայացնեն բանակի առօրյան: Իսկ բանակի առօրյան գեղարվեստական միջոցառումներն ու հանդիպումները չեն: Թերթի մեծ մասը պետք է նվիրված լինի մարտական հերթապահությանը, առաջնագծում հերոսաբար ծառայող զինվորին ու սպային, զորավարժություններին ու մարտական պատրաստության բարձրացմանն ուղղված տարաբնույթ միջոցառումներին: Անշուշտ, լրատվամիջոցն ունի նաև ուսուցողական, դաստիարակչական և ճանաչողական նշանակություն: Չէ՞ որ նաև ձեր շնորհիվ է Նոյեմբերյանում ծառայող զինվորն իմանում, թե ինչպես է ընթանում ծառայությունն այստեղ` Մայր Արաքսի ափին և հակառակը:

-Պարոն նախարար, պատվադրոշը ո՞րերորդ անգամ է հանգրվանում Ձեզ մոտ` պաշտպանության բանակում:

-Երկրորդ անգամ: Կփորձենք այս տարի էլ մեզ մոտ պահել:

-Վերջին հարցս առնչվում է ավանդույթ դարձած այն խրախուսական միջոցառումներին, որոնց շնորհիվ զինվորները Ձեր իսկ առաջնորդությամբ լինում են իրենց ծննդավայրերում, անձամբ Ձեր շուրթերից լսում իրենց ծնողներին ուղղված մեծարման ջերմ խոսքեր: Ենթադրում եմ, որ մեծ արձագանք ստացած ու լսարան նվաճած այս ավանդույթը կշարունակվի…

-Այդ միջոցառումները որևէ կապ չունեն խրախուսման հետ և նման նպատակ երբևէ չեն էլ հետապնդել: Այդ ամենը կատարվում է ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի` «Բանակը մեր տունն է, մեր ամրոցը» կարգախոսի ներքո, որի նպատակը հասարակության մեջ այդ գաղափարը տարածելն է, և որի մեջ ներառված են զինծառայողի ընտանիքը, դպրոցը, նաև հասարակական կազմակերպությունները: Այսինքն` այն ամենը, ինչը կարող է նպաստել բանակում փողոցային հոռի բարքերի վերացմանը և պատանուն բանակ զորակոչելուն նախապատրաստմանը: Կարևոր է, որ այդ միջոցառում-հանդիպումների ժամանակ մեծարվում են մեր զինվորների` Հայրենիքի պաշտպանների ծնողները, ընդգծվում է տեղական ինքնակառավարման մարմինների, ԵԿՄ տարածքային կազմակերպությունների, դպրոցի դերն ու նշանակությունը զորակոչի կայացման, պատանիների ռազմահայրենասիրական ու գաղափարական դաստիարակության ազգամեծար գործում: Այս միջոցառումները նպաստում են բանակ-հասարակություն կապի մերձեցմանն ու խորացմանը, որովհետև «Բանակը մեր տունն է, մեր ամրոցը» կարգախոսը ոչ միայն բանակին է վերաբերում, այլև հավասարապես հասարակության բոլոր խավերին ու շերտերին: Եվ ազգովի պետք է հոգ տանենք, որ մեր տունը լինի ավելի հզոր, կարգապահ ու կազմակերպված: