Յուրաքանչյուրս «սեռական փոքրամասնություն» ենք այնտեղ, որտեղ մեր կարիքը չկա

Յուրաքանչյուրս «սեռական փոքրամասնություն» ենք այնտեղ, որտեղ մեր կարիքը չկա
Յուրաքանչյուրս «սեռական փոքրամասնություն» ենք այնտեղ, որտեղ մեր կարիքը չկա
Հեղինակ MediaLab

Երեկ ՀՀ ԿԳ նախարարի պաշտոնակատարն իր աշխատասենյակում ընդունել է սեռական փոքրամասնության ներկայացուցչի: «Հայու գենը» չարախնդում է սոցիալական ցանցերում:

Ինձ մի հարց է տանջում. նախարարի պաշտոնակատարն ընդունել է ինչ-որ գաղափար ունեցող մարդու: Ի՞նչ պիտի աներ՝ չընդունե՞ր:

Ենթադրենք՝ էդ գաղափարը վերաբերում է սեռական փոքրամասնություններին: Չլսե՞ր:

Ընդունենք, թե այդ տղան նախարարի պաշտոնակատարին առաջարկել է դպրոցներում օժանդակ դասաժամեր սահմանել հանդուրժողականության թեմայով: Բացառված չէ, չէ՞: Չասե՞ր էդ տղան:

Չլսե՞ր նախարարի պաշտոնակատարը: Էդ սերը և հանդուրժողականությունը նաև նախարարի պաշտոնակատարի հռչակած գաղափարն են, չպե՞տք է տեր կանգնի իր գաղափարին:

Արայիկ Հարությունյանը պաշտոնական հայտարարություն չի արել, որ ընդունել է սեռական փոքրամասնության ներկայացուցչի: Եթե ձեր դարդը քարոզն է, ինքը սուսուփուս ընդունել է, սուսուփուս՝ ճանապարհել:

Վա՞տ բան է արել: Այդ տղան միայն իր ֆեյսբուքյան էջում հույս է հայտնել, որ հանդիպումն արդյունավետ էր:

Ինչո՞ւ է անհանգստանում համապատասխան քարոզչամեքենան: Երբ նախորդ իշխանությունների օրոք էդ տղայի ծպտունը չէր լսվում, ամեն ինչ հրաշալի՞ էր: Նախարարի պաշտոնակատարը նրան ընդունել է ակնհայտորեն ցույց տալով, որ նա էլ մյուսների նման ունի հրապարակային գոյության իրավունք: Ո՞ւմ ամոթն է այն մարդը, որը նույնիսկ ընտրության հնարավորություն չունի սեռական կողմնորոշման: Նա այդպիսին է իր բնությամբ: Մենք ունե՞նք իրավունք ինչ-որ բան անելու, որ նա չլինի այդպիսին:

Յուրաքանչյուրի կերպարում առաջին տեղում նույնիսկ նրա մտքերը չեն, այլ՝ զգացումները: Մենք չենք կարող մարդուն թելադրել փոխել իր զգացումները: Մնացածի համար գոյություն ունեն արվեստը, փիլիսոփայությունը, պապենական խորհուրդները և այլն: Այլասերման քարոզին բոլորն են դեմ:

Ես, օրինակ՝ դեմ եմ կրոնական ցանկացած գաղափարի քարոզին: Ըստ իս, գրականությունը մասնավորապես, արվեստն ընդհանրապես, և փիլիսոփայությունն առանձնապես միանգամայն հերիք են որևէ Աստծո կամ աստվածայինի ընկալման համար: Պետք չէ աջ ու ձախ ներխուժել մարդկանց միջավայր, համոզելով, որ Աստված անհրաժեշտություն է:

Ապրիլյան հեղափոխությունը ինչ-որ մարդկանց սարսափեցրել է հենց ազատության այն ծավալով, որին պատրաստ չեն: Կան այդպիսի մարդիկ, որոնք չգիտեն, թե իրենցից ինչ են ներկայացնում այն ազատության մեջ, որը տրվել է իրենց:

Մենք ազատության գրագիտությունը չունենք, կարծես չենք կարողանում իրար կողքի դնել մեզանից անկախ ապրող սեռական այլ կողմնորոշում ունեցող մեկի գոյությունն ու մերը: Դժվար է հասկանալ, թե ինչպես կարելի է խնդիր տեսնել մարդու ֆիզիկական պատկանելության մեջ: Խնդիրը սկսվում է գիտակցված ընտրությունից: Այլասերության քարոզը գիտակցված ընտրություն է: Եթե նման խնդիր կա, խոսել պետք է, բայց երբ դիմացինդ ուզում է, որ մյուսներն իր չընտրած մարմնի հանդեպ հանդուրժող լինեն, այդտեղ քարոզ փնտրելը մի քիչ ճիշտ չէ:

Յուրաքանչյուրին տրված է գոյության սեփական տարածությունը: Մենք այն կարող ենք պաշտպանել հիմարությունից, ռաբիսից, քաղքենու քմահաճույքից, բայց իմաստ չունի այն պաշտպանել իր գոյության դաշտում սեռական փոքրամասնությունից: Յուրաքանչյուրս «սեռական փոքրամասնություն» ենք այնտեղ, որտեղ մեր կարիքը չկա:

Մհեր Արշակյան

MediaLab.am