Տե’ր հայր, քարոզածդ «Աստված» չէ՞, որի տեղն ինքդ էլ չգիտես

Տե'ր հայր, քարոզածդ «Աստված» չէ՞, որի տեղն ինքդ էլ չգիտես
Տե’ր հայր, քարոզածդ «Աստված» չէ՞, որի տեղն ինքդ էլ չգիտես
Հեղինակ MediaLab

Ռուսաստանի և Նոր Նախիջևանի հայոց թեմի հոգևորական Սեբեոս քահանա Ղալաչյանը հավատացյալ ժողովրդին հետպատարագյան արարողության ժամանակ ասել է սրտի խոսքը՝ որպեսզի ես բիզնեսով չզբաղվեմ, ինձ թագավորի պես պիտի պահեք: Չի ասել մարդը, բղավել է:

Մեր պապերը կասեին՝ դու էիր մնացել պակաս:

Ոչ Շեքսպիրն ես, ոչ՝ Նարեկացին, որոնք տակնուվրա են անում մեր հոգեկան աշխարհը և Աստծո ու գեղեցիկի նոր անսահմանություն թելադրում: Ընդլայնում առանց այդ էլ անսահմանը: Այ նրանք կարող էին ասել՝ մեզ թագավորի պես պահեք: Կարող էին, բայց չէին ասի: Կարող էին ու չասեցին:

Տեր հայր, քարոզածդ «Աստված» չէ՞, որի տեղն ինքդ էլ չգիտես:

Էս մարդը քայլող «Ջիհադ» է ընդդեմ այն հավատացյալի, որին կյանքի ոչ մի դրվագ դեռ չի համոզել կամ հասկացրել, որ ոչ միայն Աստված չկա, այլև գետինը կմտներ, եթե լիներ: Էս անպատկառությունը նույնիսկ մեր՝ տեղական նշանակության հոգևորականներին էլ չի հերիքել, որոնք անկեղծորեն համոզված են՝ եթե քրիստոնյա չես, հայ չես:

Էս անպատկառության պատճառն այն է, որ մենք չենք վիճարկում իրենց քարոզածի «քառակուսի» բառերը, ուստի կարծում են, թե իրենց ավելին թույլ կտանք:

Ես, իհարկե, վստահ եմ, որ տեր Սեբեոսի ասածը Հայ Առաքելական եկեղեցու պաշտոնական դիրքորոշումը չէ: Ինձ թույլ կտամ կասկածել, որ այդպես է մտածում նույնիսկ հոգևորականների մի մասը, բայց հո տեր Սեբեոսն էդ միջավայրի ծնո՞ւնդ է: Ուրեմն, ինքը ինչ-որ ավելի ուրիշ «Աստծո» տեղ գիտի, քան մեր ընդհանրական եկեղեցին: Եվ էդ «Աստծո» անունից է հոխորտում: Այլապես որպես ի՞նչ պետք է այս խիստ ընկած մարդուն թագավորի պես պահենք:

Մի կողմ եմ թողնում նրա հոխորտանքը ՀՀ իշխանությունների հանդեպ, գուցե ՀՀ քաղաքացին էլ է խոսել նրա մեջ Նիժնի Նովգորոդ քաղաքի հայկական Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցում:

Մի կողմ, որ նա այդ ամենը ասում է Հայաստանը լքած մարդկանց, որոնց դա պիտի չհետաքրքրեր էլ: Բայց նա, զգոն եղեք, հոխորտում է, պարտադրում է, համոզված է, որ թագավորի պես պետք է ապրի «Աստծո» անունից: Այլապես հո բամբ ձայնի համար չպե՞տք է նրան թագավորի կյանքով ապրեցնենք:

Ես համաձայն եմ ընդունել, որ այս մարդը «մոլորյալ գառնուկ» է, թեպետ նա կանչված է հենց «մոլորյալների» հետ լեզու գտնելու համար: Բայց ինչ-որ մեկը պիտի նրան բացատրի Հիսուսով սրբագործված բացատրելին՝ դուք պահանջատեր չեք, ձերը ողորմածությունն է, կտան՝ կվերցնեք, չեն տա՝ ուրեմն այդպես էլ պիտի լինի:

Ի՞նչ է ի վերջո ձեր ասածը, որ չի կարող ասել Սուրբ Գիրքն առանց ձեզ: Եկեղեցի մտած մարդուն ինչո՞ւ եք ծանրաբեռնում նրան չվերաբերող պահանջներով: Ուզում եք բիզնեսո՞վ զբաղվել, գնացեք զբաղվեք, գումա՞ր է պետք, մեկնեք ձեր ձեռքը թեկուզ եկեղեցու մեջ: Դա ավելի ազնիվ է: Նայեք հավատացյալ հոտի աչքերի մեջ և ասեք, որ Աստծո խոսքը չի կերակրում, եթե կարող եք՝ դուք կերակրեք: Ազնիվ լինելու ձեր պարտքը երկնքում չի գրվել: Այդ պարտքը գրվում է ձեր սրտում:

Ձեր մուննաթը ձեզ պահեք: Հնազանդությունը ձեզանից պիտի գար, որովհետև Աստծո խոսքը, տղերք, միայն մեզ համար չէ, ձեզ համար էլ է: Ուրեմն, ի խոսք: Գոնե հանուն այն եկեղեցու, որն այսօր իր լավագույն օրերը չի ապրում:

Մհեր Արշակյան

MediaLab.am